Yi Ngoi (2009)

Leuke film die wel ietwat traag verloopt maar mij niet stoorde.

Van Ko kan ik altijd wel genieten en denk wel dat hij 1 van de grootste sterren is want kom hem in menig andere film tegen.

Verhaal is oké

Acteer werk is goed

Effecten zijn er niet veel

Rustig opgebouwde en uitgewerkte thriller, sfeervol en intrigerend. Qua verhaal niet heel complex, maar het plot is interessant genoeg om te blijven boeien. De film deed me hier en daar denken aan Coppola's The Conversation- en dat is natuurlijk nooit verkeerd. Ingetogen geregisseerd en gespeeld, met fraai camerawerk. Ik zie de Hollywood-remake al weer aankomen in de verte...

Misdaadthriller met sterke start en eerste helft. Helaas is de tweede helft niet zo goed te volgen. Redelijke spnning. Toch al met al net wel een voldoende.

Gave film.

Typisch onder de hoede van To gemaakt. Sluit ook naadloos aan bij films als Eye in the Sky etc.

Sfeervol en stijlvol, minder "cult" dan Cheang's eerdere werk, maar hij redt zich als de beste. Visueel wel nog steeds erg herkenbaar, met veel donkere vlakken.

Erg gaaf einde ook. Twist met een twist en eentje die me nog wel een tijd zal bijblijven. Weinig echt uitzonderlijke aspecten, maar over de gehele lijn gewoon ijzersterk.

4.0* en een uitgebreide review

Mooi, zo kan ik op de valreep nog een mooie 2009-film aan mijn top 10 2009 toevoegen!

Geraffineerde thriller, deed me qua uitwerking van het plot denken aan 'The Conversation'. Op één andere manier had ik zoiets ook verwacht, maar gelukkig werd ik gaandeweg tòch nog op het verkeerde been gezet, zodat ik alsnog werd verrast door het einde dat ik eigenlijk dus al had verwacht! (stiekem ben ik wel een beetje trots op deze kromme zin die de film nog recht doet ook! )

Louis Koo is goed gecast en speelt zeer sterk een ijzige killer. Mede dankzij de brillenglazen, waardoor hij nog eens extra creepy koud overkomt.

De regisseur weet ook goed sfeer te creeëren. Daarnaast duurt de film ook niet te lang. Chapeau!

Geraffineerd is inderdaad wel een mooi en kloppend woord voor deze film

Verrassende film met een iets wat (onverwacht) ongewoon en daarom geweldig einde.

Leuk concept, inderdaad net zoiets als Eye In The Sky, wat ik een goede film vind.

In tegenstelling tot de heren hierboven vond ik echter het einde juist een kleine anti-climax. Hoewel Brain's paranoia wel gaaf in beeld wordt gebracht, was de opgebouwde spanning op eens als sneeuw voor de zon verdwenen.

Aardig, maar doe mij maar Shamo. 3.5*

Erg saaie film zeg. Mischien komt het omdat ik 'nooit' Aziatische films kijk, maar het wist me allemaal totaal niet te boeien. De ongelukken zijn allemaal aardig verzonnen, maar daar blijft het dan ook bij. De gehele uitwerking van de film is stukken minder boeiend en spannend dan ik verwachtte.

Jammer.

1,5*

Michelle Ye is overigens wel de moeite waard.

James Bond-achtige, creatieve, zinnelijke en zelfs elegante psychothriller, met een goed verhaal, die hoofdzakelijk draait om creatieve doodsoorzaken en de (paranoïde) bezetenheid van de hoofpersonages. Vooral in het begin adembenemend, maar de tweede helft lijkt het verhaal onnodig verlengd te worden (dat zal wel komen doordat 89 minuten geen extreem lange tijdsduur is).

Coole film... in eerste instantie sprak het onderwerp me erg aan (een huurmoordenaar die de moorden als ongeluk in scène zet), maar gaandeweg ontvouwt de film zich tot een intrigerende thriller over paranoia en fatale misvattingen. Da's dus mooi meegenomen bovenop de Final Destination-achtige moorden, met best een slim geschreven script.

Wat mij betreft had de film daar gerust een halfuurtje langer voor mogen uittrekken om daardoor meer impact te maken, spanning beter op te bouwen en omdat de omslag naar het tweede gedeelte nogal snel is. Evengoed zijn er mooi geschoten beelden (de regen, het zonlicht), wordt er naturel geacteerd en hangt er een rustige, niet-afleidende soundtrack onder. Je kunt ze slechter aantreffen... (maar ook beter zoals Cheangs eerdere werk Dog Bite Dog).

Alweer een keurig filmpje uit de stal van Milkyway. Je kan het eraan afzien. En niet alleen vanwege de aanwezigheid van Lam Suet. Gefabriceerde ongelukken, bijzonder elegant in beeld gebracht, met een thrilleresque verhaaltje dat vooral kalm, beheerst en bedachtzaam te werk gaat en uiteindelijk op vrij verfijnde wijze afslaat naar psychologisch laagje. Dat trauma is er niet voor niks. Misschien dat Cheang daar iets te kort door de bocht gaat, maar het had voor mij ook niet veel langer hoeven duren. Derde dikke voldoende voor hem.

Na een heel leuk origineel eerste deel van de film veranderd het verhaal in een persoonlijk drama. Maar daarom is het tweede deel zeker niet minder dan het eerste deel. Het eerste deel mag dan wat luchtiger zijn maar het tweede deel blinkt uit in karakteruitwerking.

Mooi in beeld gebracht zien we The brain langzaam in zijn eigen illusies verdwijnen, de man staat voor een geestelijk afgrond. Het doet behoorlijk Nietzsche aan “Wenn du lange in einen Abgrund blickst, blickt der Abgrund auch in dich hinein” Je zou bijna aan een ode denken.

Ben een beetje op de To-tour de laatste tijd en deze paste daar goed tussen. To is hier de producer en van de regisseur moet ik zeker meer gaan zien. Ook in deze productie van To is de uitwerking van het verhaal weer erg sterk, een signatuur van de man.

Ik blijf me steeds maar weer verbazen, de man is gewoon goed en waarom mij dit pas het laatste jaar opvalt is me een raadsel. Moet eerlijk toegeven dat ik steeds meer en meer Aziatische films bekijk, dit puur omdat ik een hoop in te halen heb en Hollywood zo goed als dood voor mij is. De Fransen, Spanjaarden en Scandinavische landen hebben naast Aziatische landen bijna mijn volledige filmaandacht gestolen.

Klinkt beetje als final destination maar nu worden de ongelukken toegebracht door mensen. Toeval ook allebij uit hetzelfde jaar.

Redelijke aktie thriller, niet echt goed en niet echt slecht.

Het is wel een goed gevonden idee wat erachter zit; ik ben zeker te vinden voor paranoide thrillers als deze, waarin de realiteit verwrongen wordt door er met de verkeerde bril naar te kijken . Ik vond het hier echter wat te sloom voor een film van amper 80 minuten. Op een bepaald moment, toen hij de verzekeringsagent begon af te luisteren, viel alles precies stil op een onaangename manier. Geen film waar ik echt in meegezogen werd. Toch vond ik het einde heel goed en passend en de Nietzsche quote gaat inderdaad helemaal op voor The Brain. Niet verkeerd, maar met te hoge verwachtingen gekeken denk ik.