Eyes of Laura Mars (1978)

Zonder spanning.

Behalve Streisand, een aardige disco-score en een knuistje vermakelijke bijrollen valt er hier bar weinig te halen. In elk geval geen spanning. Dat heeft te maken met het flauwe formulewerk waarbij er maar één de dader kan zijn en de lelijk in beeld gebrachte 'visions' van de weinig overtuigende Dunaway.

Doorsnee.

Thriller met een bovennatuurlijk element en een vleugje romantiek. De spanning wordt langzaam opgebouwd. De lowkeybelichting en de verdorde herfstbladeren creëren een donkere sfeer. Als we geweld te zien krijgen, is dat meestal in scène gezet voor een foto.

Laura Mars (Faye Dunaway) is een succesvolle, gescheiden carrièrevrouw. Ze werkt in een enigszins decadent mileu: de New Yorkse modefotografie, die een portie sex and violence niet schuwt. De grootstad maakt een onverschillige indruk; niemand reageert wanneer ze in paniek over straat rent.

Als whodunit is het wat doorzichtig. Verdachten zijn haar aan lagerwal geraakte ex-echtgenoot, haar homoseksuele manager en haar ex-gedetineerde chauffeur. Deze laatste had de woorden red herring in grote letters op het voorhoofd staan. Aangezien bijna alle verdachten sterven, is het tegen het einde niet moeilijk om te raden dat Lt. Neville (Tommy Lee Jones) de echte dader is. Hij blijkt een meervoudige persoonlijkheid te bezitten: een misdadiger en een misdaadbestrijder gevangen in één lichaam.

Drie verschillende muziekstijlen wisselen elkaar af. De dissonanten van Artie Kane zorgen voor suspens. Discobeats roepen de tijdgeest van New York in de late jaren '70 op. Barbra Streisand, die oorspronkelijk voorzien was voor de hoofdrol, zingt een van haar beste liedjes met een wat ruigere sound dan we bij haar gewend zijn. De tekst is passend: I'm like a prisoner, captured by your eyes.

Ogen zijn een motief: de blik van de fotografe, de blik van de dader. De groene ogen van Faye Dunaway hebben iets hypnotiserends. Op de begrafenis zien we de ogen van verschillende personages in close-up. De moordenaar krast een oog uit op de boekomslag en de ogen van zijn eigen spiegelbeeld.

De titel van het fotoalbum The Eyes of Mars is een parafrase van the Ides of March, uit Julius Caesar van Shakespeare.

Dankzij het acteerwerk en de sfeerschepping is deze thriller over een helderziende vrouw die in gevaar komt, best wel het herontdekken waard.

Niet echt geslaagde film die maar niet spannend wil worden en uiteindelijk strandt in een belachelijke climax. De film wordt wel vergeleken met een Italiaanse Giallo, waarbij er doorgaans inhoudelijk ook veel aan te merken is op plot, personages en twists. Echter hier ontbreekt de sfeer, leuke kills, spanning en (visuele) creativiteit.

Matige film over een fotografe die een aantal moorden ziet door de ogen van de moordenaar. Een prima gegeven voor een film als deze, echter weet het plot zelf niet echt te boeien en wordt de film nogal snel eentonig. De fotoshoots zijn mooi en stijlvol aangekleed. De uiteindelijke ontknoping is nou ook niet bepaald een verrassing.

Sfeervol maar saai.

Deze film heeft inderdaad een hoop potentie om echt een eng thrillertje te worden, maar helaas worden er te weinig middelen uit de kast gehaald om dit resultaat te bereiken. In de eerste minuten wordt je wel iets groots beloofd, maar dit komt jammer genoeg nooit echt uit de verf.

Dunaway is een redelijk groot actrice geworden, maar speelt hier helaas een erg makke rol. Ze doet vooral in de momenten dat ze bang is wat te "nep". Het is allemaal iets te sterk aangezet en overdreven om echt geloofwaardig te zijn helaas.

Wel lollig om een wat jongere Lee Jones te zien, maar heel veel indruk maakt hij uiteindelijk ook weer niet. Het is geen slechte rol die hij speelt, maar helaas ook niet al te best. Dourif is best leuk in zijn rol, wat mij betreft het hoogtepunt van de film qua acteren.

De film begint wel redelijk stijlvol, met een paar uitstekende regiekeuzes. Het begint lekker mysterieus en sfeervol, als kijker weet je absoluut niet waar het heen gaat. Het niveau wat hier is, zakt helaas snel wel weer een beetje in.

De film begint eigenlijk steeds iets saaier te worden. Er gebeurd niet zo heel veel meer, en dan wacht je vooral op de sfeervolle momenten die de film een beetje maken. Zodra de thriller begint te komen, is de film zeer sfeervol, maar doet dit iets te weinig.

De film weet rondom het middenstuk ook eigenlijk niet meer te boeien, en dat is jammer, want er zit genoeg potentie en apartheid in. Het idee zelf is ook best origineel. Carpenter is ook zeker niet de eerste waarvan ik had verwacht dat hij er iets mee te maken zou hebben. Des te meer verrassender.

Zeker richting het einde is het een beetje een afknapper. Het is wel intrigerend, maar spannend zoals de sfeervolle tussendoor momentjes is het allang niet meer. Zodra de "ogen" eventjes het werk doen, is de film goed, maar voor de rest iets te weinig opvallend helaas.

Op zich best een stijlvolle film met een wat naargeestige sfeer die uiteindelijk toch niet helemaal overtuigd.

Heeft wel wat raakpunten met de Italiaanse horrorfilms uit de jaren 70 en 80 en ook de cast ziet er niet slecht uit met tal van bekende namen of die daar op weg naar waren.

Faye Dunaway komt in de hoofdrol niet al te sterk over maar Brad Dourif en Tommy Lee Jones,die toen aan het begin van zijn loopbaan stond,doen het wel goed.

Het verhaal is redelijk onderhoudend en het einde vond ik zeker niet verkeerd,met daarbij ondersteund door de sombere,wat donkere maar best mooie beelden komt Eyes of Laura Mars wel aan een dikke voldoende.

Echt op het puntje van je stoel zit je hier vrijwel niet maar het blijft allemaal best boeiend.Wat dat betreft geen slechte beurt van regisseur Irvin Kershner,iets wat George Lucas ook vond en de man vervolgens inhuurde voor het tweede Star wars deel the Empire strikes back.

Ruim voldoende.

Tommy Lee Jones.

Een van mijn favoriete acteurs, en ik kwam een tijdje geleden op het idee dat het leuk zou zijn om een aantal van zijn films te zien en/of te herzien. Ik dacht te beginnen met een ouwetje en dat werd dus deze - die ik indertijd misschien wel gezien heb, maar dat is me dan niet bijgebleven.

Als tijdsbeeld van de jaren-70 is het sowieso al een geniaal geslaagde film - de muziek, de glitter en het zoeken naar de grens van zo ongeveer alles, maar tegelijkertijd ook wel de ongemerkte bekrompenheid. En daarin dan een mysterie in twee dimensies - niet alleen wie de killer nou is, maar ook waarom Laura daar de visioenen van krijgt. Met een hoop aandacht voor details van Kershner, soms heel subtiel maar het geeft wel extra impact aan de film.

Dank aan Dievegge overigens voor de uitleg waarom de titel al zo bekend klonk - en fraai bedacht, al is de link wellicht wat veelbelovender dan de film uiteindelijk waarmaakt, want ietwat teleurstellend is de ontknoping toch eigenlijk wel. En al is Tommy Lee Jones zeker goed in zijn rol, het is vooral Faye Dunaway die de ster van deze film is - verrassend, want meestal was ik toch niet zo van haar onder de indruk.

Vrij spannende thriller naar een script van John Carpenter over een beroepsfotografe die visioenen heeft van moorden die in haar nabijheid gebeuren op personen die ze kent. De politie behandelt haar verhaal met argwaan maar de visioenen blijven komen en de moordenaar komt dichter. Met Dunaway, Jones en Brad Dourif in de cast zat het allemaal goed, en de film verliest geen tijd met zware dialoog en bewandelt niet teveel zijwegen. De film is hiermee erg to-the-point, en dat vanaf de eerste minuten. Eigenlijk heb ik helemaal geen punten van kritiek. Het is een klassieke whodunnit met enkele romantische noten, tastbare spanning, een killer die ik niet aan zag komen , en dat werkte allemaal voortreffelijk. Het verwondert me best dat deze film hier zo weinig stemmen heeft.

Staat met een aantal slashers, wat films van DePalma en nog wat meer staat dit vaak terecht op lijstjes met Amerikaanse gialli. Maar weel een met een paar compromissen. Zo voelt het liefdesverhaal in de tweede helft iets wat bijna door de studio opgelegd lijkt.. Hoe Kershner de film opzet is als een soort botsing tussen 70's- urban decay en 80's videoclipcultuur. Met een soundtrack vol disco. Met als bekendste nummer. Dat toen de film uitkwam een recente hit was. En een titelsong van Barbra Streisand die eerst de hoofdrol zou spelen. De eerste helft is beter dan de tweede en de film is niet zo stylish als de beter gialli. Maar best lekker.