The Ward (2010)

Gaat draaien op Lowlands en een weekje in Den Haag.

(en ik ga de 35 mm print prive bekijken, ha!)

Hmmm gaat je tegenvallen.

Liever een slechte Carpenter dan geen.

Have fun dan maar!

Amber Heard is altijd welkom hihihihi. Ga hem toch maar proberen want films zijn wel vaker leuk en zelfs ondanks de slechte rating. Een kwestie van smaak zeg ik dan maar.

Zeer matige John Carpenter film. Soort gelijke verhalen zijn al vaker verfilmd en ook beter. Deze film is nergens echt boeiend of spannend en het einde is zo belachelijk en cliché als maar wat. De cast weet ook nergens te overtuigen en ze hebben eigenlijk alleen het uiterlijk mee in deze film. Amber Heard is een mooie meid maar een hoofdrol in een film spelen kan ze totaal niet en dat bewijst ze in deze film maar eens te meer. Laat Amber Heard maar mooi korte rolletjes spelen en haar lichaam showen want daar is ze goed in.

Visueel ziet het er best aardig uit en er zitten ook een paar schrikmomenten in. Deze schrikmomenten zie echter wel al van mijlenver aankomen, maar dankzij het geluid en de snelheid schrik je toch nog effen. De film duurt gelukkig ook niet lang en dat is waarschijnlijk het pluspunt van deze flutfilm.

2,74 / 5 voor een horrormovie vind ik toch een goeie rating hoor!

Voor andere films moet een gemiddelde voor mij liefst boven de 3* uitkomen, voor een horrorfilm boven de 2,5*.

Had meer verwacht van deze Carpenter film, aardig zeker niet meer, schrik momenten bijna niet gezien: 2,5

Ik heb de film nu twee keer gezien omdat mijn zusje hem ook graag wilde zien en ik hem toevallig de week ervoor zelf al bekeken had. Misschien wel handig, want je let dan op andere dingen.

Al met al weet ik niet zo goed wat ik van de film moet vinden. Ik zat al snel in de goede sfeer door de opening credits en de muziek maar voor de rest was de muziek in de film nietecht boeiend. Verder vond ik het verhaal erg voorspelbaar, zeker als je schutter island hebt gezien... Het feit dat er een vaag geest-meisje rondhangt vond ik al een reden voor het feit dat het wel iets moest zijn wat iemand zich inbeeld. De rest van het verhaal werd namelijk zo veel mogelijk realistisch in beeld gebracht en dan is een verminkt meisje dat zomaar op komt dagen wel erg opvallen. Ook het feit dat de meisjes daar zo aantrekkelijk waren was niet een clichébeeld van iemand die opgenomen is dus moest er wel iets mee zijn. Dat de staff niet de bad guys waren is eigenlijk ook wel duidelijk. Telkens als een van de personages 'sterft' dan is opeens hun kamer leeg alsof er nooit iemand in geweest is. Met matras en dekens opgerold. Ik geef de film 2 sterren aangezien ik welgeteld één keer geschrokken ben en ik de manier van filmen wel waarderen kon.

Het blijft toch jammerlijk als grote filmmakers van de jaren '70 en '80 zich na een hoop grote filmklassiekers onderuit gaan met hedendaagse projecten. Zo levert een Tobe Hooper sinds de jaren '90 enkel matige rommel, slaat George Romero met zijn nieuwe Dead trilogie de plank volledig mis en heeft Wes Craven met My Soul To Take ook één van de meest belabberde horrorfilms van de laatste jaren afgeleverd. Ik hoopte ontzettend dat John Carpenter een ander verhaal zou zijn. De maker van meesterwerken als The Thing, Escape from New York, Halloween en They Live keert na vele jaren weer eens terug met een lange speelfilm en de verwachtingen waren vrij hooggespannen. Helaas weet ook Carpenter nergens het niveau van zijn eerdere films te halen. Hij komt niet eens in de buurt.

The Ward is van opening tot climax een bijzonder standaard filmpje, bij alles krijg je het idee het al veel vaker te hebben gezien. Van de nogal flauwe verschijning van het spookmeisje tot de inmiddels zeer uitgekauwde 'verrassende' ontknoping, het heeft allemaal een hoog 'been there' gehalte. Vooral storend is het gebruik van talloze goedkope schrikeffecten. Nooit gedacht dat de man die in Halloween nog zo geweldig spanning wist op te bouwen met die gemaskerde man, die enkel stil tussen een stel witte lakens stond, zoveel gebruik zou maken van goedkope 'BOEM! Er staat iemand achter de deur' trucjes. Ze werken dan ook zelden en de sfeer en, vooral, spanning zijn erg ver te zoeken. Verder is ook de editing echt verschrikkelijk slecht. De film is een nogal rommelige aaneenschakeling van korte shots en scènes, die erg lelijk aan elkaar worden geknoopt met een dissolve- effectje.

Uiteraard is het makkelijk de film naast de oude films van Carpenter te leggen en de film op die basis af te kraken, maar het is uiteraard niet enkel Carpenter's schuld. The Ward stelt grotendeels teleur door het matige script van de gebroeders Rasmussen. Vooral op het gebied van de karakters. Met het basisidee had veel gedaan kunnen worden wat betreft de personages, maar de eendimensionale figuren in The Ward werken vrijwel enkel op de zenuwen. De heldin, de vervelende bitch, het (zeer irritante) bange meisje, de strenge zuster, de vriendelijke maar tevens mysterieuze dokter; elk clichématig karakter is present. Ook op dat gebied niets nieuws onder de zon. Al met al telt The Ward een handjevol aardige momenten en is over het algemeen gewoon een matig horrorfilmpje zoals ze er zoveel zijn. Het meest pijnlijke hier is echter dat de naam van John Carpenter eraan is verbonden. En dan verwacht je toch iets van bovengemiddeld niveau. En dat is dit absoluut niet.

2 sterren.

Redeijk goeie film, maar ik had eigelijk net ietjes meer verwacht.

spanning zat er redelijk in, de schrikmomenten vielen best wel tegen behalve: het aller laatste stukje van film dat kristen ( alle personen in de film dus) dat kastje open doet en dat dan iemand uit dat kastje komt. dat is het enige echte schrikmoment waar ik wel schrok.

het verhaal vond ik ook niet zo super goed, ik heb dit verhaal veel vaker gezien in films.
er zaten ook aardig wat slechten dingen in de film. vooral het stukje dat kristen naast haar deur gaat staan van haar kamer, en dan die zuster binnenkomt en dan ziet die zuster haar niet eens staan. dat stuk was zo onwijs slecht gedaan.

verder heb ik me zeker wel vermaakt met deze film.
en ik vond het zeker nog 3,0* waard

Was aardig te doen en de spanning is de gehele film wel aanwezig.

Degelijke film van John Carpenter.

De film kan zich niet meten met Carpenters beste werk, maar het is ook zeker geen film waar hij zich voor hoeft te schamen. Amber Heard is in ieder geval een prima keuze als hoofdrolspeelster en zij kan met haar soms venijnige spel makkelijk een film als deze dragen.

De film is redelijk sfeervol en Carpenter slaagt erin om de film een jaren zestig sfeertje mee te geven. Het verhaal zelf is redelijk, al is het niet nieuw en heeft de geoefende horrorkijker het wel vaker gezien. Toch werkt Carpenter het degelijk uit en slaagt hij erin om de film van een paar spannende momenten te voorzien. Het enige wat hierin ontbreekt is Carpenters typische score, maar dat komt omdat hij dat deze keer niet zelf heeft gedaan, wat op zich wel jammer is, want het gaf zijn films altijd wel wat extra.

De uiteindelijke afloop mag dan niet zo verrassend zijn, toch is het wel een film die de gehele speelduur boeit en waarin een paar redelijk sterke scenes verwerkt zijn. De naald door het oog moment is namelijk erg sterk. Daarnaast verveelt het allemaal geen moment. Voldoende dus voor Carpenters nieuwste.

3,0*

Niet kijken waardeloze prulfilm nergens spannend en zeer voorspelbaar.

Zaten zeker wel wat slechten dingen in de film

maar er zat zeker wel aardig spanning in hoor.

Heb hem tijdje terug gezien.

Toen ik het verhaal las en de poster zag.. dacht ik iets heel anders te verwachten dan dat ik te zien kreeg..

Jammer. maar het is niet de beste film.

Echt een John Carpenter film. Redelijk spannend met schrik effecten. Op zijn tijd best vermaakelijke films. Je verstand op nul zetten dat wel.

Wat een tegenvaller. Soort gelijk verhaal al eerder gezien (identity), werd nergens spannend. Schrikmomenten kwamen meer door het harde geluid dan wat je zag. De patienten leken nergens gek of krankzinnig. Gewoon voor hun uiterlijk gecast. Geen aanrader.

Je gunt die Carpenter een beter script...

Beetje matig. Waarschijnlijk had ik te hoge verwachtingen. Het duurde een hele tijd voordat ik echt in de film kwam en de eerste minuten wisten me dan ook niet te boeien. De meiden acteerden redelijk, maar niemand sprong er echt bovenuit. Het had mijn inziens wel wat meer freaky en creepy gemogen, maar vooruit.

Pas halverwege de film merkte ik dat hij mijn aandacht eindelijk écht had, en werd ik nieuwsgierig naar meer. Af en toe een schrikmomentje, maar de meeste zag je helaas al aankomen. Echt vernieuwend was het verhaal ook niet en er had meer uitgehaald kunnen worden. Vreemd ook dat een film van 1,5 aan kan voelen als 3 uur, leek geen einde aan te komen.

Toch weet de film naarmate de tijd vordert beter te worden, dat was wel prettig. Heard en Fonseca vind ik ook schattige actrices,dat hielp ook wel mee. Vandaar toch een nipte voldoende, verder best jammer.

De trailer komt op mij een beetje overdreven over.

Alsof het er echt zo in psychiatrische instellingen aan toe gaat. Als ze dat nou iets realistischer hadden gemaakt zou het verhaal misschien veel sterker zijn geweest en ook realistischer.

Het trekt mij niet.

Als je gaat vergelijken, zet je jezelf klaar om teleurgesteld te worden. Dat geldt zeker ook bij deze film - als je hem vergelijkt met Halloween of andere vroege films van John Carpenter, dan kijk je alleen naar de verschillen en heb je geen oog meer voor wat deze film wel heeft.

De cast is op zich leuk bezig, en vooral Amber Heard zie ik altijd graag - jammer dat ze wat vast lijkt te zitten in het horror-genre. Maar, wat mij aan deze film vooral opvalt is dat er echt heel mooie beelden inzitten - haast mooifilmerij, zo visueel sterk komt vooral het eerste deel op me over. Tot in de perfectie in een jaren-60 stijl, goede locaties, mooie setting, mooi belicht, mooie plaatjes.

Ook in de eerste helft is de spanning wel duidelijk aan het opbouwen - en zakt dan in de tweede helft weer weg, als toch vrij pijnlijk duidelijk wordt dat het verhaal niet zo sterk is. De timing van de schrikmomenten is nog wel aardig - maar wel erg voorspelbaar, en erg suf uitgewerkt. Het verhaal neemt dan vervolgens een afslag die ik niet waarderen kan, en daarmee doet de film zich dan wel echt de das om.

En dat is best jammer - want, wat ik al zei, de film heeft qua beelden echt een heel sterk punt.

Aardige film.

Met name het einde en de soort van twist maakte de film wel beter.

Begin kabbelde het wat aan.

Af en toe spannend maar miste toch iets.

3*

Niet de beste van John Carpenter, maar toch heel degelijk. Goede recensie hier: The Ward (bios) - schokkendnieuws.nl

Carpenter is zijn magie kwijt!Boe!

Geen bijzondere film.

Ik had veel beter verwacht voor een John Carpenter prent.

De intro vond ik wel knap gemaakt en eng overkomen maar dat was de rest van de film zeker het geval niet meer.

Er gebeurde naar mijn gevoel heel weinig, de schrik momenten beperkten zich tot het verschijnen van de gedaante van Alice iedere keer (wat ook weer niet zo heel erg schrikken was) en de ontknoping vond ik maar een tegenvaller die me het gevoel gaf dat ik 90 minuten verspeeld had.

Het enige positieve is de knappe Amber Heard die hierin ook goed acteerd, maar de film ondanks dat niet naar een hoger niveau kan tillen, omdat hij gewoon niet goed genoeg is.

Een tegenvaller!

2 sterren

Fijne griezelfilm die steeds beter begint te worden naar het einde.

Bizar script maar aardig uitgewerkt.

Slappe film, met een knappe Amber Heard, tja waar kijk je het liefst naar!!

Pipoo schreef :

Net herzien en het is toch wel een prima retro ghost horror. Beviel een stuk beter dan de eerste keer toen het adrealine pompende verwachtingpatrooon als gevolg van het bijna 10 jaar wachten op een nieuwe Carpenter een geconcentreerde kijkbeurt toch wat in de weg ston,

Helaas laat de film ook nu nog steeds wat steekjes vallen. Zo had de belichting en art direction wat beter gekund en in de soundtrack de bass soms wat meer mogen heersen. Maar het acteerwerk, de kadrering en het verhaal zijn prima. Carpenter blijft trouw aan zijn eigen stijl een gaat niet mee met zijn tijd. Dus geen overmatige hectische editing vol jump cuts en andere onrustige visuele effecten. Gewoon gestaag het verhaal opbouwen en de kijker af en toe met een goed getimed schrikeffect uit zijn stoel laten springen. (Zet het geluid lekker hard voor optimaal effect).

Openingscene is best leuk met verwijzingen naar Carpenter classics als Halloween en In the Mouth of Madness. Verder heeft de film wat weg van Sucker Punch en een vleugje Shock Corridor. Maar waar die eerste film puur voor de vorm ging, houdt Carpenter het bij het vertellen van het verhaal. Gewoon goede old school cinema.

Halfje erbij naar een volle 4*