Alice (1990)

Erg goede Allen film.

Ik was weer eens op het verkeerde been gezet door de poster, en magere beoordelingen hier (hoewel maar weinig stemmen).

Alice heeft een leuk verhaal. Het script zit goed in elkaar. De film heeft een prettige licht sarcastische kritische blik op het high-society leven.

Ik begin Farrow beter te waarderen. Dit is in ieder geval een van haar betere rollen. Ook de bijrollen zijn goed, de film heeft een heel behoorlijke cast.

Ik heb erg van de film genoten.

Belachelijk lage score, zeg. Want dit is gewoon weer een absolute topper. Een van de leukste Allens die ik zag. Lekker luchtig en met een prettige dosis magisch realisme. Een aantal briljante scènes (bijv. Alice die onder invloed van Dr. Yangs 'herbs' Joe als een ware nymfomane verleidt ), heel veel humor tussen neus en lippen door ("A Steuben glass hippo! I always wondered who bought those things!" ) en geweldige bijrollen (bijv. Alec Baldwin als het dooie vriendje of Bernadette Peters als Muze) Ik heb bijna de hele film met een dikke glimlach op m'n smoel gezeten. Wederom mijn petje af voor een groot entertainer.

Zwak.

Alice is een film met heel wat potentieel maar zowel Allen als acteurs vertikken dit eruit te halen.

Het potentieel zit hem vooral in het plot waar wel wat uit gehaald kan worden. Luchtig plot met goed standpunt en een surrealistisch streepje. Jammer genoeg is dit erbarmelijk uitgewerkt. De dialogen zijn ronduit saai en het surrealistisch gedeelte komt belachelijk over. Alles gepaard onder veel te drukke score.

Met andere mensen was dit zeker wat geworden maar nu gewoon dik onvoldoende.

1,5*

De ingrediënten van deze film: high society, wanstaltige mode uit het jaar 1990, een aardig fantasietruukje van een Aziaat, die Engels op zijn Aziatisch praat en verder mislukte relaties. Paar leuke momentjes, over het algemeen zwak. Vooruit, de muziek was een pluspunt, maar deze film voegt weinig toe aan Allens oeuvre.

Een ietwat teleurstellende film van Woody Allen. De film kabbelt de gehele tijd in een rustig tempo voort en hoewel het allemaal nog wel redelijk onderhoudend is, heb ik nooit het idee gehad dat de film los ging komen.

Het enige wat wel leuk is is de uitwerking van de kruiden van Dr. Yang, die wel telkens verrassend voor de dag weet te komen. Farrow doet het redelijk, maar is inwisselbaar en verder is de film nergens zo leuk en scherp als in andere films van Allen.

2,5*

Wederom luchtig niemendalletje van Allen die net boven blijft drijven door optredens van Hurt, Baldwin, Danner en Farrow. Het is gewoon de sfeer die gecreeerd waardoor je blijft kijken zonder dat de film echt verveeld.

Alice valt een beetje in dezelfde lijn als The Purple Rose of Cairo, maar is ietwat ambitieuzer. In plaats van een vrouw en haar liefde voor film gaat het hier over een vrouw die tot inzichten komt over haar hele leven, inclusief de relaties met al haar mensen om haar heen. Het is nogal wat, maar het wordt met veel humor gebracht, zoals Allen gewoon is. En met magisch-realisme, wat vooral goed uitpakt in de paar scènes met Alec Baldwin, die Alice eigenhandig wat boven het gemiddelde uittrekken.

Om eerlijk te zijn is de rest niet meer dan aardig. Grappig genoeg, maar soms ook wat traag en vergezocht, met een afgeraffeld happy end. Daar komt bij dat ik Farrow hier vlakker dan ooit vind (echt zo'n rol waarin Diane Keaton waarschijnlijk ideaal was geweest) en Joe Mantegna werkt goed als charmeur, maar niet als hij wat komischer uit de hoek moet komen. De bijrollen zijn wel erg goed gecast gelukkig, waarbij het soms jammer is dat sommige acteurs te weinig te zien zijn, zoals Bernadette Peters.

Al met al een leuke Allen, maar ik denk dat hier meer in gezeten had. Kleine 3,5*

Mia Farrow acteert zeer behoorlijk als het luxe vrouwtje dat met zich zelf overhoopt ligt, haar dagen vult met shopping, lichaamsverzorging en prietpraat, maar zich stierlijk verveelt en op zoek gaat naar een minnaar.

Het is geen film om echt lief te hebben, niet bepaald boeiend, soms wel grappig - af en toe spreekt Mia als Woody Allen - maar die vooral de meester himself mist.

Laten we het een kleine Woody-Allen-film noemen.

Yeah, 'very deep' is exactly where he wants to put it

ik was er tot sinds kort maar mondjesmaat in geslaagd om het oeuvre van Woody Allen te veroveren. De man maakt dan ook elk jaar een nieuwe film en om een mij onbekende reden blijven zijn films toch nog steeds redelijk prijzig in de winkel. Ik was dus aangewezen op een aantal cinema voorstellingen (onder andere Zelig en Hannah and Her Sisters op die manier gezien), maar gisteren een boxset met 20 van zijn films aangeschaft voor nog geen 40 euro. Aangezien de films alfabetisch zitten was Alice de eerste in rij.

Het was in ieder geval een mij onbekende Woody Allen film en ik weet nog steeds niet goed wat ik er van moet denken. Hoewel het plot rond een uitgeblust koppel waarvan de ene gevoelens voor een derde partij krijgt Allen niet vreemd is, besluit hij om er opeens wat fantasy elementen in te gooien en dat had ik eigenlijk niet meteen verwacht. Dat Alice begint te hallucineren en haar voormalig vriendje te zien krijgt vond ik nog wel een leuke zet, alsook de scène met de muze, maar dat onzichtbaar gedoe was me net een brug te ver. Vreemd aangezien ik Midnight In Paris, wat toch ook niet echt een realistische film is, wel kon waarderen. Soit, voor de rest weer lekker veel neurotisch gedoe en een aantal erg leuke scènes. Zo is het einde met de love potion erg leuk en dan is het ook zonde dat Allen uiteindelijk nog zo'n mierzoet einde aan de film hangt. Alice die perfect op eigen benen kan staan en moeder Theresa gaat helpen... Nah, had voor mij niet perse gehoeven.

Geen Woody Allen zelf in de film aangezien zijn typische personage deze keer een stel borsten heeft gekregen. Enter Mia Farrow dus en die doet het behoorlijk. Ik ben nog niet helemaal overtuigd over haar kunnen, heb haar tot nu toe enkel in een soort van dezelfde rol gezien, maar kan ze wel waarderen. Zeker de scène met Alec Baldwin is wel leuk. Ik verwachtte Baldwin hier trouwens compleet niet in, dacht altijd dat hij in de recentere films (To Rome with Love en Blue Jasmine) een rolletje had. Tof ook om Joe Mantegna nog eens in iets tegen te komen. Heb het altijd een wat ondergewaardeerde acteur gevonden en hij kan hier perfect zijn mannetje staan. William Hurt doet wat hij moet doen en meer ook niet.

Aangename film in ieder geval die vooral de moeite is vanwege een goede cast. Op narratief vlak is Alice hier en daar not my cup of thea, maar Allen weet het algemeen gezien nog vrij mooi op te lossen. Alice is één van de wat onbekendere films uit zijn oeuvre, geen idee waarom, maar mag in mijn ogen toch wel gezien worden. Verbaas me dan ook een beetje over het lage gemiddelde hier.

3.5*

Soms wat flauw, maar overwegend is dit komische romantische drama best grappig. De prima cast helpt flink mee, met Mia Farrow als een soort vrouwelijke Woody Allen die verzeild raakt in een buitenechtelijke affaire met een saxofoonspeler (Joe Mantegna). De film moet het vooral hebben van een aantal leuke bijrollen (Alec Baldwin, Bernadette Peters) en een aantal hilarische momenten, die het prettig voortkabbelende geheel net wat meer pit geven. Geen hoogvlieger, maar binnen het oeuvre van Woody Allen een aardige middenmoter.

De film begint wel aardig en het vrolijke informele toontje is ook wel leuk (en typisch Allen, vooral uit zijn latere jaren dan). Maar echt boeiend wordt dit ding nergens en na goed een halfuur was de koek al wel een beetje op en duurde en duurde dit ding maar. 2,0*.