• 15.747 nieuwsartikelen
  • 177.926 films
  • 12.203 series
  • 33.971 seizoenen
  • 646.938 acteurs
  • 198.976 gebruikers
  • 9.370.399 stemmen
Avatar
 
banner banner

Arvo Pärt 24 Prelüüdi Ühele Fuugale (2002)

Documentaire / Muziek | 90 minuten
2,50 3 stemmen

Genre: Documentaire / Muziek

Speelduur: 90 minuten

Alternatieve titel: Arvo Pärt: 24 Preludes for a Fugue

Oorsprong: Estland

Geregisseerd door: Dorian Supin

Met onder meer: Arvo Pärt

IMDb beoordeling: 8,0 (130)

Gesproken taal: Duits, Ests, Engels en Russisch

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Prime Video Niet beschikbaar op Prime Video
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot Arvo Pärt 24 Prelüüdi Ühele Fuugale

In deze documentaire wordt in 24 segmenten delen uit het leven van de Estlandse componist Arvo Pärt, op zowel privé als professioneel gebied, belicht. Hierbij passeren zowel jeugdherinneringen de revue, maar ook zijn dertien jaar lange verbanning uit Estland en natuurlijk zijn muziek welke banden heeft met het Orthodoxe geloof.

Externe links

Volledige cast

Acteurs en actrices

Video's en trailers

Reviews & comments


avatar

Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van neo

neo

  • 15435 berichten
  • 10035 stemmen

Regisseur Dorian Supin maakte in 1990 al een documentaire over Arvo Pärt voor de Estlandse televisie. Daarna schoot hij jaren lang materiaal en besloot hij een tweede documentaire samen te stellen. Naast nieuw materiaal van onder meer repetities op verschillende locaties, beelden van het schrijven, beelden van zijn omgeving, gebruikte hij ook archiefmateriaal.

Het resultaat is tamelijk geslaagd. De vele korte interviewmomenten schetsen zijn achtergrond, misschien niet diep genoeg. Het is ook een eigenaardige persoon om te interviewen, vooral als je weet dat hij een gereserveerd persoon is. Geheel onverwacht zien we helemaal op het laatst een emotioneel persoon terwijl hij verteld over zijn herinneringen aan een Estlandse radiozender. Een zeldzaam emotioneel moment.

Wat ook fijn is om de componist in zijn eigen omgeving te zien; vruchten plukken in het bos, naar een markt gaan en een fluitje te kopen, trachten een knoop te laten vastmaken door een vrouw met naaimachine. Ook de vorige film bevatten van dat soort moment (de componist in een roeiboot).

De repetities zijn intrigerend, maar het zijn slechts te korte fragmenten. Zou graag nog eens dat iemand een opname of repetitie registreert, zonder randzaken, zonder commentaar. Je ziet bijvoorbeeld, ik meen bij een repetitie van Fratres, dat de componist een thermometer gebruikt als indicator voor wat er ontbreekt aan de uitvoering van een kort stuk. Hilarisch fragment. Ook bij een andere repetitie is een zeer sterk moment waarbij een sopraan zichtbaar zwaar aangegrepen is door de hoge maten van inspanning die haar gevraagd werd.

Misschien dat het allemaal, naar persoonlijke maatstaven, allemaal nog iets te vlak is, maar is al stukken beter dan de gemiddelde documentaire over een componist.Minder fijn is dat het toch wat fragmentarisch aandoet.

Echter dat valt in het niets bij een werkelijk onbeschrijfelijk stukje! Pärt laat zijn oorspronkelijke partituur van Für Alina laat zien. De noten zijn met verschillende kleuren aangemerkt. De aanwezige vragen hem waar iedere kleur voor staat; dit blijft, dit misschien, dit is contrapunctie en dit gaat weg. Het ultieme, gedetailleerde bewijs van hoe het stuk tot stand is gekomen. Een vrouw vraagt of hij de gekleurde noten kan spelen die hij verwijderde, wat iets zeer intrigetrends zou kunnen onthullen. Typisch een moment waarvoor je een documentaire als deze kijkt. Echter, op dat moment staan ze abrupt allemaal op. De vrouw die het verzoek deed geeft aan dat 'het tijd is''. Tijd waarvoor, om te gaan slapen? Iedereen loopt vlug de kamer uit, de vrouw glimlacht nog even in de camera en doet de lichtknopjes uit. Puur sadisme.