Some Came Running (1958)

Zag de film vele jaren terug en nu nog eens en eigenlijk kon hij me weinig bekoren.

Hij lijkt me allemaal zo onecht, met geforceerde passies en zoals iemand al schreef : een collage van scènes.

Shirley is veruit de beste, Dean Martin heeft het niet moeilijk als drunky en Sinatra....: als zanger is hij uniek (zekerlijk vocaal in de 40-iger en 50-iger jaren), maar als acteur viel hij heel dikwijls tegen. Ook nu, waar vele aspecten van zijn personage precies uit zijn privé bestaan zijn gegrepen.[ Er is zelfs een scène - totaal overbodig - waarin hij de juwelierszaak binnentreedt en om neusringen vraagt waarop hij er aan toevoegt "Not too expensive. I know a little kid in the Congo. She gets restless". Zonder twijfel een sneer naar Ava Gardner (film "Mogambo") van wie hij op dat ogenblik aan het scheiden was. Eigenlijk ontoelaatbaar door Minnelli, maar ja, wat wilt ge, ook dat is motion picture.]

Some Came Running is een ietwat onderschatte film en makkelijk de beste die ik tot nu toe zag van Vincente Minnelli. Je moet even door een zwakte heen, het absurde tempo waarin Sinatra verliefd wordt op Hyer en hoe snel en direct hij haar ook de liefde verklaard. Dat is waarschijnlijk het gevolg van een heel dik boek terugbrengen naar 137 minuten. Maar dit is ook de enige vergissing die er gemaakt wordt op dramatisch gebied wat mij betreft. Melodrama's waren bijzonder populair in de jaren '50 (zie vooral Douglas Sirk), maar geen een die ik gezien heb uit dat decennium heeft zulke interessante en driedimensionale personages.

Let alleen al op Sinatra's Dave, die zichzelf tussen wal en schip bevind aangezien hij niet behoort tot de lagere of hogere klassen, maar in beiden betrokken raakt en in beiden herkenning zoekt en niet vind. MacLaine die verliefd wordt op Sinatra ondanks dat ze hem totaal niet begrijpt en uiteindelijk haar leven voor haar geeft. Sinatra die meer uit sympathie en verwarring met haar trouwt dan uit liefde. Dean Martin die dat doorheeft en hem probeert te waarschuwen, maar het verpest door zijn persoonlijke afkeer voor haar de boventoon te laten voeren. Hyer die tegelijkertijd aangetrokken en afgestoten wordt door Sinatra en zich niet aan haar gevoelens kan overgeven, omdat ze te lang afgeschermd van de wereld heeft geleefd. Het is allemaal nogal wat, al klinkt het als een goedkope soap als ik het zo opschrijf helaas. Zo voelt het niet aan bij het kijken zelf. Een naturalistisch drama wil ik het nou ook weer niet noemen, maar vergeleken met bijvoorbeeld Sirk is dit ingetogen en dat heeft wat meer mijn voorkeur.

Na wat zoekwerk op het internet (en ook hier op MovieMeter) vind ik vrij veel kritiek op de film en die critici nemen vaak voor waar wat ze direct zien, dat Sinatra werkelijk aan het einde verliefd is op MacLaine bijvoorbeeld of dat Hyer gewoon een hypocriet, maar ik zag genoeg hints die erop wijzen dat het allemaal ingewikkelder ligt. Dat maakt goed drama. Sterker nog, het idee dat Hyer hypocriet was kwam pas in me op na het lezen van andere recensies. Ik zag haar meer als een onwaarschijnlijk onzeker iemand die niet weet wat ze moet doen als ze het leven buiten de boeken kan omarmen. Opmerkelijk genoeg wordt Arthur Kennedy vaak als pluspunt aangehaald, maar hij was dan voor mij de enige die eendimensionaal bleef. Hij overtuigd wel als oppervlakkige hypocriet, maar er zit totaal geen nuance in zijn personage, in tegenstelling tot de rest.

De film kwam ik tegen in de top 1000 van They Shoot Pictures, maar dat heeft me altijd wat verbaasd aangezien ik altijd de indruk dat dit vooral een over het algemeen slecht beoordeelde film was. Dat valt mee, hij kreeg goede recensies in zijn tijd en onder andere Peter Bogdanovich, Martin Scorsese en Richard Linklater (die het de beste film ooit vind volgens Sight and Sound) zien er een meesterwerk in. Meesterwerk is misschien overdreven, maar het verdient wat meer aandacht. Sinatra was nooit beter. MacLaine is aanvankelijk irritant, maar uiteindelijk hartveroverend. Dean Martin brengt diepgang in zijn coolheid. En Minnelli's herkenbare stijl komt hier sterker naar voren dan ooit. Niet alleen qua kleurgebruik en de inzet van CinemaScope, maar vooral in zijn spel met ruimte. Let op hoe vaak personages los van elkaar over de ruimte verspreid zitten en we ze in afgescheiden delen van een kamer zien, in één shot. Op een simpele manier erg knap gedaan en buitengewoon gebruik van zo'n schermformaat. Ik heb Minnelli's status niet altijd even goed begrepen (ik vind hem vaak een lege stilist, met ook nog eens een stijl die mij niet altijd ligt), maar hier maakt hij zijn reputatie waard.
4*

Het klikt niet echt tussen de films van Vincente Minnelli en mij. Ook hier zijn alle ingrediënten aanwezig voor een mooie film: een intrigerend verhaal over botsende, wispelturige karakters en menselijke relaties, plus een prima cast. En alweer valt het eindresultaat tegen.

De film schiet alle kanten op en blijft daarbij veel te veel aan de oppervlakte. Het acteerwerk kan er over het algemeen wel mee door, maar is ook niet bepaald om over naar huis te schrijven. Daarbij wil ik een uitzondering maken voor Shirley MacLaine, die er in positieve zin bovenuit steekt, zoals zo vaak trouwens.

Ik ben geen fan van het werk van Minnelli en ik ben geen fan van Sinatra.

Dan lijkt het me logisch, dat ik toch met enige huivering aan deze Some Came Running begon. Hoewel het allemaal nog redelijk goed door te komen is, ben ik hier zeker niet van onder de indruk. Hoewel Sinatra hier redelijk speelt, zal ik nooit fan van de man worden. Qua acteren is het aardig, waarbij vooral Shirley MacLaine de boel omhoog weet te duwen met haar energieke spel.

Voor de rest wordt het eigenlijk nooit echt heel boeiend. Het verhaal kabbelt soms maar wat voort, zonder dat ik het idee had, dat er nu echt iets heel interessants aan het gebeuren was. Hierdoor voelde het op sommige momenten ook nog wel wat langdradig aan. Alleen de laatste tien minuten waren nog wel aardig sterk.

Some Came Running is redelijk, maar ook niet meer dan dat.

2,5*

Te lang, te wijdlopig en te conformistisch.

Nog afgezien van de verschrikkelijk rol van Shirley MacLaine als uitermate dom wicht en geschminkt alsof ze zo uit De Poppenkraam komt gelopen en de intelligente dame is natuurlijk weer zo seksloos als de neten.

Frankie komt na 16 jaar terug in zijn geboortedorp en dat alleen is als genoeg om de boel in rep en roer te brengen, maar het blijft allemaal zeep.

Enige aardige scenes zijn nog die met Sinatra en Martin, maar de dames krijgen veel meer aandacht dan Dean.

Niet best.

Eerste Minnelli drama dat ik kijk, dan vind ik z'n vrolijkere films toch een stuk aangenamer om uit te zitten. De combinatie van het stuntelige plot, de onbeholpen personages en de lang uitgesmeerde scenes (137 minuten voor dit?) is niet bepaald positief.

Ondanks de lengte van de film zitten er toch stukken in de onbehoorlijk snel verlopen. Vooral de relaties tussen personages lijken op vijf minuten helemaal te kunnen keren. Er is een hoop boos gedoe en verliefd gedoe, maar als kijker geloofde ik eigenlijk nergens in. Het voelt vooral erg gescript aan.

De relatie tussen Sinatra en MacClaine voorop. Sinatra is wel érg boers tegen haar, dus moet haar personge wel érg lomp zijn om nog steeds voor hem te vallen. Dan wordt dan ook zonder enige subtiliteit ingevuld door MacClaine, die als lompe trien doorheen de film dendert. En zo is elk personage eigenlijk een cliché van zichzelf, veelal om één of ander zinloos plotpuntje in de hand te werken.

Niet bepaald het soort drama dat ik graag kijk. Doe mij dan maar de vrolijke, luchtige films uit die tijd. Kwalitatief misschien niet zoveel beter, maar die hebben ten minste niet de pretentie iets serieus te brengen.

1.0*

Best wel een vermakelijk geheel, het verhaal voelde hier en daar wel een tikkeltje langdradig en wist niet altijd even veel te boeien maar de sfeer en de acteerprestaties van Frank Sinatra & Dean Martin maakte erg veel goed! Er wordt ook aardig wat afgedronken door de hoofdpersonages, maar dat doen Frank & Dean in de meeste rollen die ze spelen wel. Het was voor mij in ieder geval wel een fijne drink film, een drankje erbij gaat sowieso goed samen met films zoals dit.

Het verhaaltje was helaas wel iets te veel van de hak op de tak, daardoor blijf ik toch steken op een 3.