Twelve (2010)

Oppervlakkige film over New Yorkse rijkeluiskinderen die feesten, zuipen en drugs gebruiken. De hoofdrolspeler is een drugdealer die zelf niet gebruikt. Dat is het wel zo'n beetje. De abstracte, alleswetende voice-over van Kiefer Sutherland zorgt voor toelichting en de nodige moraal. De aantrekkelijke jonge cast zorgt er nog net voor dat alles onderhoudend blijft, maar dit soort zaken hebben we al eerder en beter gezien in vergelijkbare films als Less Than Zero en The Rules Of Attraction. Alhoewel, die films waren ook al niet al te best. Stijlvol in beeld gebracht, laat dat maar aan regisseur Schumacher over, maar hij is helaas vergeten de boel inhoudelijk interessant te maken.

Nice package, crappy content

Een goede sfeer lijkt mede in het begin van de film door de rauwe vertellingen van Kiefer Sutherland meteen gezet. Als we dan ook nog mogen genieten van een aantal niet verkeerde jeugdige vrouwelijke actrices zit het met de beelden en de presentatie wel goed zou je denken, en dit zit het dan ook. De rest valt helaas grotendeels wel tegen.

Het verhaal is niet verkeerd gevonden, maar blijft helaas erg oppervlakkig,en neemt de tijd niet om je als kijker in het verhaal op te zuigen. De personages blijven grotendeels zo plat als een dubbeltje en weten je als kijker zo niet te intrigeren. Het verhaal wordt naar het einde toe tevens flink afgeraffeld. Het dieptepunt vond ik nog wel de scene van het meisje wat tussen de knuffelberen lag en waarbij verondersteld werd dat ze aan het trippen was waardoor de beren tergen haar begonnen te praten. hallo niet genoeg budget ofzo? lachwekkend slecht uitgevoerd. Toen de aftiteling over het scherm rolde werd er mij een ding duidelijk; als je door de leuke aankleding heenkijkt blijft er bar weinig van de film over. Het geheel had dus vrijwel op alle punten een stuk beter gekund. Alsnog 2 sterren omdat de cast er nog wel voor zorgt dat je door blijft kijken en het verhaal wat van oorsprong best redelijk is maar helaas niet goed wordt uitgewerkt...

2,0*

Moralistisch gezeur zonder interessant verhaal.

De film kon me wel boeien tijdens het kijken, ondanks de vervelende voice-over. Het verhaaltje wordt alleen snel afgeraffeld waardoor de film onaf voelt. Er worden veel personages geintroduceerd, maar daar blijft het grotendeels bij. Zo lijkt het een beetje op een pilot van een serie.

Goed.

Schumacher is voor mij één van de meest interessante regisseurs die de laatste jaren in Hollywood ronloopt. Hij mag dan een beetje overal en vanalles verfilmen, het resultaat is steeds vlot, modern en vermakelijk.

De film ziet er zeer verzorgd uit. Strak geëdit, mooie kleurfiltertjes. Ook de voice over kon mij wel bekoren. Sutherland heeft er een goede stem voor, de monoloogjes mochten er verder ook best zijn. Veel personages passeren de revue, niet iedereen wordt echt uitgewerkt maar gezien de aard van het personage is dat ook absoluut niet nodig. Geen zin in 50 keer dezelfde "oppervlakkig aan de buitenkant maar met een tragisch verhaal" moraal.

Naar het einde toe mist de film wat aan kracht in het drama, da's zowat het enige echte minpuntje wat ik kon vinden. 't is dat Schumacher een beetje oud begint te worden, maar voor mij mag hij nog lang zulke filmpjes blijven maken.

Verbaast het trouwens dat deze film een wel erg lage score heeft. Veel 0.5* voor een film die toch best wat te bieden heeft.

3.5*

Matige drama film...

Geen goede verhaal...

Geen spannend verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Geen bekende acteurs...

Geen aanrader en geen moeite waard...

Matige film waarin we een aantal rijke tieners uit New York volgen die veelal drugs-gerelateerde problemen hebben. Er is werkelijk een overdaad aan personages en mede hierdoor blijft het geheel nogal oppervlakkig. De film heeft verder wel een aangenaam tempo en deze wordt vooral gedicteerd door de fijne (maar te veel gebruikte) voice-over van Kiefer Sutherland. Het einde komt ook wat geforceerd over .

Visueel gezien vond ik dit wel een mooie film. Veel strakke beelden en sfeerimpressies. Helaas was ik niet helemaal weg van het acteerwerk. Eigenijk absoluut niet. De karakters waren van zichzelf al oppervlakkig. Van die rijkeluiskinderen die uit verveling alleen maar feesten en high worden. Als die dan ook nog eens slecht neergezet worden krijgt het een heel nep overkomen.
Zelfs White Mike die een beetje diepgang in de film had moeten brengen blijft voor mij erg oppervlakkig. Zelfs de schietpartij op het laatst, wat op zich toch wel heel dramatisch was, kwam helemaal niet bij mij aan.

In het begin werkte de voice-over mij een beetje op de zenuwen. Vooral als hij bij elk karakter een lijst van feitjes opnoemt. Ik vond dat een beetje too much. Later in de film wordt dit wel wat minder en erger ik me er minder aan.

Film die bol staat van de oppervlakkige personages, White Mike en die donkere jongen met die pleister op zijn hoofd uitgezonderd. Die jongemannen hebben nog enig reliëf. Na een minuut of vijf kan ik al geen Charlie meer onderscheiden van een Toby.

Toch is de film onderhoudend, ik ben zelf ook niet vies van seks en wat verdovende drugsmiddelen op zijn tijd. Dus. En wat draaien ze voor muziek op die feestjes zeg had de heer 50 Cent daar soms niks over in te brengen? Al met al is het resultaat een toch wel goed kijkbare film.

Bah, ik weet eigenlijk niet goed wat ik er van moet denken. Enerzijds blijf je wel aandachtig volgen en anderzijds is het duidelijk geen film die lang in mijn hoofd zal blijven hangen. Te veel voice over om te beginnen, en inderdaad veel oppervlakkigheid. Maar daar gaat de film ook over : jongeren die door gebrek aan gezinsomkadering en perspectief aan de drugs zitten of mentaal doordraaien. Centraal personage White Mike zit in hetzelfde geval maar krijgt niet de aandacht die hij verdient omdat Schumacher evenveel wil inzetten op al die andere personages. Het zijn er te veel en daardoor slaagt hij er niet in om wat dan ook uit te werken.

Ik vond deze film persoonlijk zeer goed met een goede mix van actie en drama.

De acteurs waren allemaal zeer verdienstelijk,ook Curtis Jackson.

Dat zijn rol "clichématig" is,is normaal of had de drugdealer zeer sympatiek, vriendelijk en de

hele film moeten lachen misschien?

Alleen de "stem" vond ik soms storend en onnodig;de kijker is slim genoeg om het verhaal zonder

dat "gezaag" te begrijpen.