Andersonville (1996)

Zojuist heb ik de film na "jaren" weer gezien! Eindelijk een bestandje kunnen kapen van pindakaaswereld

En het verwonderde me dat de beelden mij nog zo goed zijn bijgebleven. Waar ik bij films van 2,5 uur of langer vaak geniet van flinke (eet)pauzes, heb ik deze in één keer uitgekeken.

Na deze als jongetje te hebben gezien op TV, is de film altijd in mijn hoofd blijven hangen. Vorig jaar kon ik met nogal moeite vinden welke film het was. En zoals altijd kijk ik direct op MovieMeter naar de cijfers en reacties.

Zo'n 25 stemmen en geen 1/4 forum-tablad. Dat kon 2 dingen betekenen:

- Het is niet deze film

- Het is waarschijnlijk een C-film vol bagger waar niemand nog de moeite doet om naar te kijken of te beoordelen, en zal waarschijnlijk heel anders uitpakken wanneer ik hem nogmaals bekijk op latere leeftijd.

Flinke vergissing dus!

Onvoorstelbaar dat deze film door zo weinig mensen is bekeken of beoordeeld. De film is niet ongelofelijk spectaculair, maar zeker groots aangepakt en bevat een mooi waargebeurd verhaal.

Ik durf te wedden dat er in elke scene nog meer gevangenen rondlopen door het kamp dan het aantal stemmers op IMDB en MM samen!!

Nee, zulke films met zoveel mankracht zie je niet vaak, en verdienen meer erkenning en kijkers.

Voor eenieder die twijfelt, niet doen, het is een prachtfilm waar alles aan bod komt, drama, oorlog, actie, geschiedenis en een lekker gevoel van gerechtigheid!

4,0

Er wordt wel eens over zwarte bladzijden gesproken als er teruggekeken wordt naar dingen die er, waar dan ook, in het verleden zijn gebeurt maar veel zwarter dan dit krijg je de bladzijden over de Amerikaanse geschiedenis niet. En probeer maar eens een goede film te maken over de weerzinwekkende gebeurtenissen die er destijds in het gevangenenkamp Andersonville hebben plaatsgevonden. John Frankenheimer is dat in ieder geval meer dan behoorlijk gelukt. Het beklemmende gevoel dat je krijgt als je naar deze film zit te kijken, houdt je tweeënhalf uur van het eten en drinken af en laat je meeleven met de toegetakelde gevangenen die in dusdanige erbarmelijke omstandigheden moesten zien te overleven dat het woord 'medelijden' het gevoel dat je bij het kijken van deze film krijgt, nog niet eens sterk genoeg uitdrukt. Hele bijzondere en sterke rollen zijn er met name voor Jarrod Emick en Frederic Forrest, in een film die toch eigenlijk met name gaat over een geteisterd collectief dat onvergetelijke dingen heeft moeten ondergaan.