The Cabin in the Woods (2011)

Uhm, die clichés zijn juist erg overduidelijk aanwezig zoals dat ze zo'n stofje de lucht in spuiten en dat ze zich op gaan splitten. Vind ik veel te simpel, niet echt heel creatief. Wat ik wel grappig vond is bijvoorbeeld dat telefoontje van die boswachter naar het kantoor.

Wat vind je daar te simpel aan. Hoe hadden ze die clichees er dan anders in moeten verwerken?

Had op vele andere manieren uitgewerkt kunnen worden dan met een geurtje dat zich verspreid. Maar het totale beeld van de satirische toon was totaal niet scherp of vernuftig uitgewerkt al had het hier en daar wel zijn charmes. Overigens heeft het ook te maken met de hype en die dingen die over deze film werden geroepen en dat ik er veel van heb verwacht en uiteindelijk teleurgesteld ben.

Verbijsterend.

Zo veel mensen die 'm écht niet begrijpen.

Als je de twintigduizend slashers ziet waarin men "Let's split up" voorstelt, dan lijkt het er gewoon sterk op dat er één of ander onzichtbaar iets in het water of in de lucht hun hersenen aantast... zo stom zijn die personages.

En dat hebben ze in Cabin gewoon lekker simpel en droog uitgelegd.

Vergeet niet: deze film is 100% satire.

Zoals hierboven reeds verschillende malen gemeld: Leuke satire op de horror films,

niet meer en niet minder.

Dat gevoel heb ik niet; meer dat het nodig is om zo dan een voor een die mensen af te maken.

Deze film is 50% satire de andere 50% gaat over dat kantoorgebeuren en het laatste kwartiertje over al die figuren die los komen. Uiteindelijk vind ik het allebei gewoonweg niet zo boeiend uitgewerkt hoewel er genoeg potentie was. We weten onderhand wel dat mensen zich opsplitsen in typische horror-films en het is allang niet grappig meer om daar weer over te beginnen. Te weinig satire en veel te veel saaie onzin.

"The Cabin in the Woods" is een film die verrast. De film begint als een doorsnee horror film. Een groep studenten gaat voor een weekend lekker feesten in een hut midden in een donker bos. Dit klinkt nogal cliché en laat het nou zo zijn dat deze film vol zit met clichés. Maar zorgen al deze clichés er voor dat "The Cabin in the Woods" een dertien in een dozijn horror film is?

Nee, want we hebben hier niet te maken met een horror film! Er zit meer achter deze film.

In het begin wordt al veel informatie weggeven en dit is wel een beetje jammer. We weten dan al welke kant de film op zal gaan. Dit zorgt er voor dat de grootste spanningsboog in de film een stuk minder spannend is. Maar had men echter gekozen om helemaal niks weg te geven, dan zou de film een stuk serieuzer zijn en dit zou ten koste gaan van de humor. En het laatste wat deze film wil bereiken, is serieus overkomen.

De film blijft van begin tot eind boeiend. Het gehalte actie per minuut is hoog en de 95 minuten zijn zo voorbij. Het einde is wel wat matig, maar ik denk dat de creativiteit aan het eind ook een beetje op was geraakt. Daarnaast zijn de special effects ook niet om over naar huis te schrijven. Ik vermoed wel dat er bewust is gekozen voor de matige special effects. Een minder serieuze film heeft matige special effects nodig.

Gewoon een goeie film, orgineel.

Die andere 50% die je noemt IS de satire.

Wat valt er niet te begrijpen? Misschien heb je gelijk en zie ik een hele diepe onderlaag niet ofzo, maar dit is gewoon een standaard verhaaltje.

De 'twist' die deze film anders maakt dan al die andere zie ik inderdaad niet. Maar zou het graag wel willen weten dan.

Clicheés opratelen en dan zeggen dat het satire is, is erg makkelijk en maakt de film misschien nog wel slechter dan andere in het genre. Er word op geen enkele manier geprobeerd iets nieuws te brengen.

Nu ik er nog verder over nadenk gaat er nog een half puntje af...

Je hebt het inderdaad niet begrepen. De hele film maakt als punt dat horrorfilms voor 80% gescript zijn. Enige variabele is welke killer ingezet wordt. Daar wordt dan ook op gegokt. Hoe kan je dat complete verhaaltje nu standaard noemen? Bij hoeveel films wordt het meeste geregiseerd en op de variabele gegokt? The Truman show? Maar dat is geen horror.

Dul leg jij mij eens uit wat hier zo cliche aan is, anders dan de expres ingezette clichees (uit satirisch oogpunt).

Wat Reinbo dus zegt ja.

Ik kan gewoonweg serieus niet bevatten dat mensen deze film standaard of clichematig durven te noemen. 1 van de meest originele horrorfilms van de laatste jaren. Als je de diepere laag niet ziet dan snap je er helemaal niks van, zeg ik wat onrespectvol.

Diezelfde mensen zullen Tucker & Dale vs Evil ook wel clichematige onzin noemen vrees ik

@ajax&litmanen1

ik ben het met je eens dat deze horror wel origineel is alleen persoonlijk vond ik

er niet veel aan.

ondanks dat deze film niet mijn ding is zou ik het inderdaad niet als cliche of standaard

willen bestempelen.

tucker&dale vs evil kan ik dan weer wel waarderen dat vond ik wel een goeie film.

Ow, maar ik heb geen moeite met het feit dat iemand de film niks vind. Dat kan. Maar ik bestrijd dat de film cliche of standaard is. De film is juist vernieuwend met de satirische blik.

Tucker and Dale is meer gericht op humor, dat zal de meesten ook meer bevallen denk ik. Maar ik hoop wel dat iedereen ziet dat beide films het horrorgenre in de zeik nemen.

Dat ze die iconen niet gebruiken heeft te maken met dat ze die figuren gewoonweg niet mogen gebruiken omdat ze de rechten daar niet voor hebben maar net zoals pinhead die je wel herkend, hadden ze op die manier meer van die figuren mogen gebruiken die het eigenlijk niet zijn maar wel herkend. Die herkenning is er maar vrij weinig, te weinig voor mij iig om er de lol van in te zien. Hetzelfde voor die Japanse figuren, daar zie je de herkenning wel in. Die herkenning maakt het nou juist interessant, niet om allemaal van die Harry Poter misbaksel te zien die het genre niet eens meer in de zeik nemen.

@Reinbo

Een horrorfilm dat als punt maakt dat horrorfilms voor 80% gesrcript zijn, en om dat punt kracht bij te zetten zelf voor 80% clichees gebruikt. Het enige wat afwijkt van andere horrorfilms (generalisatie I know) is dat ze dit toegeven.

Maar dat neemt niet weg dat dus 80% nog steeds clichees zijn. Je zegt het zelf. En door dit satire te noemen is het ineens 100% origineel..?

Goede satire vraagt naar mijn idee een scherpe, spitsvondige en oordelende blik. Hier zag ik niets van terug. Ik zag gewoon een standaard verhaaltje waarbij tussendoor werd duidelijk gemaakt dat het maar een standaard verhaaltje was...satire?

Ik vind het een leuke poging hoor, maar in mijn ogen niet geslaagd. Iedereen mag vinden wat hij wil van een film, maar als iemand een andere mening heeft wil dat niet zeggen dat hij/zij het niet begrijpt. Zeker bij deze film niet, het is immers geen abstracte Geörgische kunstfilm.

Ik kan by the way een simpele horrorfilm heus goed waarderen hoor. Ik verwacht geen diepgang of spectaculaire special effects. Maar eigenheid vind ik juist wel belangrijk in het genre.

Ik zeg nergens dat het 100% origineel is (het is gewoon de Truman Show met een twist), maar klagen dat het clichees zijn is gewoon verkeerde kritiek. Het moeten JUIST clichees zijn, anders klopt het hele idee erachter niet. Dus op dat vlak lijk je het verkeerd te begrijpen.

Geef toe dat het verder ook niet erg scherp of spitsvondig was. Maar ik vond het wel goed gedaan en best sfeervol. Ook leuk dat het de tweede helft een geheel andere kant op gaat. Daarin was het best eigen.

verder heb ik de hele hype gemist, dus had ook geen enkele hoge verwachting opgebouwd.

Nogmaals. Ik begrijp het heus.

Ik snap dat voor het idee van de film het JUIST clichees moeten zijn. Ik denk alleen dat voor een satire er véél meer uit gehaald had moeten worden om van mij meer sterren te krijgen. Nu vond ik het gewoon een manier om een standaard verhaaltje te vertellen zonder dat hen verweten mag worden dat het een standaard verhaaltje is. Het was immers juist de bedoeling.

Verder geef ik ook aan dat de film er verder goed uitziet en voor een nieuwe generatie kijkers wel interessant kan zijn (al hoeven we jou daar niet onder te rekenen geloof ik )

Het was geen standaard verhaaltje. Het horrorhuisje in het bos wellicht, maar dat was slechts 1/3e van het geheel. De andere twee verhaal delen, waren verre van standaard. Daarbij vond ik het standaard verhaaltje wel goed verteld en dat is binnen het genre al heel wat.

Ik had van een aantal vrienden al goede verhalen gehoord over deze film in de vorm van zinnen als 'leuke Lovecraft inspiraties' en 'verrassende wendingen', maar het was voor mij toch voornamelijk de naam 'Joss Whedon' die me het meest aanzette tot het kijken van deze film. In het begin had ik nog lichte twijfels door de duffe monsters en de teleurstellende gore (die zombiefamilie was uitzonderlijk saai), maar vanaf het moment dat de twee overlevenden achter het complot komen en er ineens een breed scala aan monsters naar voren komt wordt de film echt leuk. Niet dat ik me tijdens het eerste gedeelte niet vermaakt heb, er viel voldoende te lachen en er werd wel degelijk een leuke spanning gecreeerd, maar het duurde even voor de film goed over the top ging zoals ik had gehoopt.

Acteerwerk was prima. Zelfs met de bewust gekozen wandelende clichées waar de acteurs mee uit de voeten moesten, was er ruimte voor fijne performances van de voor mij behalve Chris Hemsworth en Sigourney Weaver compleet onbekende cast. De humor was iets minder rijkelijk aanwezig dan bij de meeste Wedon werken, maar kwam daardoor ook iets minder gekunsteld over. Geen overdreven stoere personages, dat scheelde ook een hoop.

Het concept zelf vond ik prachtig verzonnen en uitgewerkt. In dit opzicht is The Cabin In The Woods niet alleen een geslaagde parodie, maar ook een bijzonder geslaagde horrorfilm die mij in het begin op het verkeerde spoor zette, maar uiteindelijk zeer geslaagd genoemd mag worden.

Bijzonder originele film die (ik weet dat het al 100x gezegd is) alle horrorfilms/cliches op de hak neemt.

De shot van de vierkante liftkooien onder de grond met alle aanwezige monsters vond ik ronduit briljant. Juist deze shot zegt alles: Alle voornamelijk Hollywood horrorfilmverhalen zijn hetzelfde. Alleen de monsters wisselen.

Scene bij de liften met de 'soldaten' trouwens ook geniaal. De overkill aan bloed helemaal geweldig.

Als deze film een persoon was, dan is het er eentje die op feestjes veel te dicht bij je komt staan, met consumptie spreekt, heel hard lacht om zijn eigen flauwe grappen, je daarbij met de elleboog in je zij blijft prikken en tenslotte de plee onderkotst.

De discussie gaat over van alles, maar deze film is onsympathiek. De acteurs die de personages vorm moeten geven zijn irritant en eendimensionaal en de regie is zielloos. Een wanproduct van een goedkope regisseur die zijn geloofwaardigheid voor ondergetekende heeft verspeeld.

Geniaal

Ja, precies wat voomzap zegt

Oftewel als deze film een persoon was dan was het Gerard Joling.

De personages zijn dan ook totaal irrelevant. De enige ster van dit verhaal is de satire.

Vind de laatste berichten van tegenhangers nou niet in het voordeel spreken van de tegenhangers. Degelijke argumentering blijft uit, jammer.