Remember Me (2010)

Het einde was verrassend. Dat had ik niet verwacht, ik dacht dat het werd eind goed, al goed.

Zo'n mooie film! Iedereen praat natuurlijk over het einde, daarom ben ik hem ook gaan kijken.....Dat was pas een verrassing....maar was dit einde nodig??? Van de ene kant denk ik wel, dit verwacht niemand en het brengt je meteen naar de realiteit.....Van de andere kant denk ik van niet, hij had ook op een andere manier dood kunnen gaan, nu worden mensen bij het zien van dit einde ook weer geconfronteerd met wat hun is overkomen

Een alleraardigste film. Je denkt te maken te hebben met een goed geacteerd romantisch drama, dat naar het einde toe allerlei moralistische boodschappen in zich heeft. Het eind goed, al goed is in zicht en vervolgens dat overweldigende einde van de film. Als je 'm niet ziet aankomen......boem......knock-out voor 9 seconden. Prachtig!

Wat een verschrikkelijke film is dit zeg. Het eerste 1,5uur ging nog wel, maar dan slaat het ineens om. Tegen het einde van de film gaat alles plotseling voor de wind. Het wordt overdreven sentimenteel en als klap op de vuurpijl staat Edward Cullen ook nog is op de verkeerde dag, op het verkeerde moment in een WTC toren. En dan te bedenken dat de hele aanslag een Inside Job was en ook filmstudio's vertrouw ik niet. Het is allemaal 1 pot nat. Over ironie gesproken. Je eigen torens laten instorten en er vervolgens een sentimentele film over maken om aan te tonen hoe erg het was. Walgelijk!

2,0*

Dus jij denkt werkelijk dat het allemaal met opzet was en dat de VS er zelf achter zit??? En als je filmstudio's niet vertrouwt......waarom kijk je dan wel films???

Als Edward had ie het waarschijnlijk wel overleefd.

Nee, dan ook niet. Want dan val ik gewoon terug op dit: Tegen het einde van de film gaat alles plotseling voor de wind. Het wordt overdreven sentimenteel en als klap op de vuurpijl staat Tyler ook nog is op de verkeerde dag, op het verkeerde moment in een WTC toren. Te makkelijk sentimenteel scoren inderdaad. Precies zoals jij al zegt.

ah oke, ja ik dacht ook aan een even apeldoorn bellen reclame toen hij in dat gebouw stond.

Kijk, en dat (als reclame) had ik dan wel kunnen waarderen.

In eerste instantie heb ik heel veel berichten gelezen hier over het einde, dat die helemaal geweldig zou zijn. Ik werd nieuwsgierig en ging daarom die film kijken. Het is een goede film maar het einde is ontzettend makkelijk in mijn ogen omdat er heel veel sentimentele waarde bijzit. Het verhaal zelf is niet zo heel bijzonder en dat 9/11 erbij wordt gehaald zou de film goed moet maken. Ik vind het juist makkelijk. Het doet de slachtoffers geen eer aan in mijn ogen omdat er veel mensen gestorven zijn die dag. Een dramatisch romantisch verhaaltje dat moet eindigen met dat de hoofdpersoon Tyler dood moet gaan d.m.v 9/11 vindt ik slecht. Al heb je zoveel problemen met je familie en weet ik veel wat nog meer, je kan nog altijd in een gebouw zitten waar een vliegtuig in kan storten. Ik zie het meer gebruik maken van 9/11 i.p.v respect tonen voor de slachtoffers.

Ik vind de opbouw naar het einde juist helemaal goed. Duizenden mensen gingen gewoon zoals altijd naar hun werk. Iedereen zo met zijn/haar eigen problemen die misschien niet uitgesproken zijn en over hele banale zaken gingen. Enkele uren later is alles over, er kan niks meer uitgesproken worden. En in het geval van Tyler was er eindelijk wat rust in zijn leven en dat van zijn familie. De toekomst zag er goed uit en het blijft wrang dat ze hier niet langer van hebben kunnen genieten. Het is gewoon een mooie beschrijving van 1 slachtoffer van die vreselijke ramp en dat geen wat hij achter laat.

Geen films over Irak, dus geen Hurt Locker want dan tonen we geen respect voor alle soldaten en burgers die daar omgekomen zijn, geen films met dodelijke auto-ongelukken want dan tonen we geen respect voor de slachtoffers die door een verkeersongeluk om het leven gekomen zijn enz. enz. En zo kan ik de lijst eindeloos groot maken. Film is voor mij een middel dat alle taboes moet kunnen omzeilen. Zint je het niet, dan kijk je gewoon niet naar de film. Heel simpel.
btw Ik ben het dus met Filmkriebel volledig eens.

Ik kan ook bewogen raken door een film. Vaak genoeg zelfs, maar voor sommige films werkt het gewoon niet bij mij. Sommige mensen hebben dat bijvoorbeeld bij The Green Mile, terwijl ik juist onder de indruk ben van die film. Kwestie van gevoel en principes. Wist zelfs nog helemaal niets over het einde van deze film. Dus met argumenten als, als het je niet zint, kijk het dan niet, kan ik helaas weinig mee. Ik zal toch echt eerst de film moeten kijken en afwachten hoe ze het brengen en hoe het persoonlijk op mij overkomt. Bij deze film hebben ze gefaald in ieder geval.

Slaat natuurlijk nergens op alsof ik dan elke film meteen respectloos vind. Heb dat alleen bij deze. The Hurt Locker is juist een goede film die een realistisch beeld toont van soldaten in Irak.
Juist door soldaten en door filmliefhebbers als mensen die soms een film kijken konden die film waarderen. Erg goed juist. [/quote]


En Remember Me laat juist een realistisch beeld zien van 09/11. Het laat het leven zien van een jongen die net als alle anderen die zijn omgekomen een leven hadden met zijn voor en tegen spoed. Dus ik snap niet dat je The Hurt Locker wel goed vindt en dit einde weer niet. Er zijn wel tientallen gezinnen waarvan de zoon is omgekomen in Irak. En dan zou de Hurt Locker wel een goede realistische film zijn.....waar deze families kunnen zien in wat voor een omstandigheden hun zonen hun laatste momenten hebben moeten leven.
Dus waarom kan je The Hurt Locker wel waarderen en het einde van Remember Me weer niet?

The Hurt Locker is t wel een hele goede film, maar dat vind ik ook van Remember Me

De films vind ik niet vergelijkbaar. Maar identificeren met tyler kan ik ook niet, broer die zelfmoord pleegt, pa die altijd werk belangrijker vindt dan zijn kinderen en als puntje op de ijsberg komt hij ook in het verkeerde gebouw op het verkeerde moment. Het kan natuurlijk zomaar gebeuren al is het wel toevallig natuurlijk. Zou beter zijn imo als het een vrolijke familie was en dan met hetzelfde einde. Dramatisch einde was niet te ontkennen dat kondigde de muziek ruim van te voren aan. Het is natuurlijk dramatisch allemaal maar het ligt er te dik bovenop. Maar als ik niet zoveel berichten over het einde had gelezen had ik het misschien beter gevonden. De een vindt het geweldig de ander niet.

Prachtige film. Het einde vond ik wel shockerend en kwam als een totale verrassing!

Inderdaad en dat maakte voor mij dat de film af was. Absoluut voor mij dé verassing van 2010 en ik houd normaal gesproken niet van drame/ romantiek.

En Fortune: het is nu wel duidelijk dat je deze film bagger vind... Het wordt hier bijna de Fortune-show...

weer typisch Amerikaanse SympaCheep(C) concept. We nemen lekkere extremen, gaan daar skindeep op in en zetten dat af tegen een heerlijk simpele wereld van zwart wit. Vervolgens laten we nog een extreem ongeluk plaatsvinden en klaar!

De belachelijke begin scene doet bijna niets voor het verhaal behalve uitleggen dat pa Cop een reden heeft om erg ongelukkig te zijn en dochterlief iedere dag als de laatste ziet en nooit meer de metro neemt. Maar wat het met hun karakters heeft gedaan is zo goed als onzichtbaar in de film. Neem alleen al de manier waarop ze de moord opbiecht aan notabene pa poen. Zo van "oh ja.... en mn moeder is vermoord en dat heb ik nog nooit iemand verteld."

Waarom pa Cop zich als Cop zo vreemd gedraagt bij de autovechtscene wordt nooit meer ergens toegelicht...

juist het gegeven van de metromoord en het effect ervan is dramatisch gezien heel interessant om in de film te laten zien. Maar alles wat men hier weet te melden is: "10 jaar later..." (!)

Dan de hoofrol:
Zoon Tyler Geeft pa poen de schuld van alles maar met name van de zelfmoord en is daarom zo kwaad dat hij alles en iedereen voor zn bek wil meppen en alles zelf wil doen.

Pa is een egoist en verder een oppervlakkige niemand, behalve dan dat hij de oorzaak moet zijn waarom zoon Tyler zich in de twin towers bevindt, en daarom aan het einde opeens TOCH om zn gezin blijkt te geven *BURP*

Dan hebben we mama exvrouw die sociaal werkster is en lief lacht. en ook lief lacht. Had ik al gezecht dat ze lief lacht? Een soort van scene behang dus...

En natuurlijk ook nog de kamergenoot die zich gedraagt alsof hij in non stop in Fort Lauderdale tijdens Sping Break leeft, maar wél roept dat hij wat met zn leven wil, dat vervolgens nergens uit blijkt. Hij die iedereen tot zuipen aanzet en ook nog zo haatdragend is dat hij Tyler op dochter Cop afstuurt om rare wraakredenen. Hij werdt nota bene niet zelf opgepakt. En tot overmaat van ramp is hij het ook nog die die naar pa/dochter Cop gaat om het goed te maken als zn spelletje uitlekt... klopt wel aardig met het karakter... *NOT*

En dan is het zielige zusje er nog dat zo goed kan tekenen maar geen sociaal leven heeft en graag waardering van pappa wil. Dat is toch niet genoeg voor een interessant karakter?

Kortom, de karakters zijn ongeveer net zo diepzinnig als die van de smurfen. Je hebt Politiesmurf Plukdedagsmurfin Poensmurf Wroksmurf, Pubersmurf, Socialesmurfin en Hoogbegaafdsmurfin

En dan is er ook nog het verhaal! Jongen en meisje worden verlieft. Pappa kan meisje niet loslaten. Jongen vertelt zijn eigen papa de waarheid. Jongen en meisje gaan uit elkaar. Jongen en meisje komen weer bij elkaar. Jongen gaat naar kantoor van zijn pappa omdat alles een happy ending moet hebben. Oh nee wacht... het is vandaag 11 september 2001. einde.

Een uitstekende film, met acteurs die goed in hun rol zitten en en met name het
verhaal vertelt rondom Tyler Hawkins en zijn relatie met zijn vader, die alleen maar aan zijn carriere denkt en niet aan zijn dochtertje, de intense band met zijn kleine zusje en
zijn vriendin, op wie hij uiteindelijk toch verliefd raakt, ondanks dat alles begon om een weddenschap om haar vader een hak te zetten. De combinatie van goed acteerwerk en het verhaal grijpt aan en hield mij in ieder geval aan de buis gekluisterd, maar net
wanneer je denkt dat alles op zijn pootjes terechtkomt, de ingrijpende plotwending en een werkelijk brok in je keel moment. Uitstekende film en with no doubt de verrassing van 2010 op het gebied van dramafilm

Erg indrukwekkend. Lijkt een standaard liefdesverhaal als je de beschrijving zo leest, maar het heeft zeker diepgang. Indrukwekkend einde ook.

Goede film. Pokken einde....maar dat hoort erbij ;-(((