Exotica (1994)

Nog een keer gekeken en DonMcKellar blijf ik echt geweldig vinden. Khanjian en Koteas vind ik onverminderd irritant en dat heeft deels te maken met wat drakerige teksten; de makers hebben denk ik graag 'diep' willen zijn en eerlijk gezegd komt er heel wat aan van die diepte (bij mij) maar een deel hangt in de ruimte hoogdravend te zijn. Daardoor krijgt de film iets pretentieus' en dat is jammer. Dat er nog zo veel aankomt emotioneel komt oa door de bij tijd en wijlen prachtige cinematografie en de hele manier van vertellen. Dat de plot dan lijntjes niet afmaakt vind ik niet zo'n ramp. Hoewel ik er wel over peins in hoeverre ik de motivaties en verlangens van sommige personages pik. Die motivaties hebben in deze film namelijk alles met de plot te maken, omdat het een typische 'character-driven' film is. Hoeveel vragen ik echter ook houd, ik ben blij deze film, twee keer, gezien te hebben.

Echt een mooie film. Sensueel en mysterieus, maar op het einde krijg je al je perverse fantasieen recht in je bakkes teruggesmeten. Zeker geen perfecte film, maar hij kon mij helemaal overtuigen en krijgt de volle 4 sterren.

Na The Sweet Hereafter weet Atom Egoyan opnieuw te overtuigen als filmmaker met een prent die naar mijn gevoel als een "Lynch light" aandeed, met het verschil dat je vragen op het einde wél allemaal worden opgelost.

Kille, mysterieuze sfeer zoals hier is aangehaald en een fantastische song op de soundtrack: Everybody Knows van Leonard Cohen kleurt de film op gepaste wijze, echt een meerwaarde!

Verder stoorde ik me niet aan de DJ en vond ik Mia Kirshner erg charmant (de droevige lapdance was wondermooi). Fascinerend hoor, deze Exotica!

Herzien na een kleine vijftien jaar. Niet zo goed als toen ik 'm voor de eerste keer zag, toen vond ik het een waar meesterwerk, maar toch nog steeds erg goed. Mooi verhaal, prachtig geconstrueerd. Op dvd ziet de film er qua scherpte en kleur ook zeer goed uit. De films van regisseur Egoyan zijn duidelijk niet voor iedereen geschikt, daar zijn de personages en de verhaallijnen net iets te apart en afstandelijk voor, maar ik vind zijn oeuvre zeer de moeite waard. Exotica is wat mij betreft zijn beste film.

Canadezen zijn vrolijke mensen. Praat met ze in een kroegje en je hebt gegarandeerd een avond vol humor en gezelligheid. Echter, de Canadese feel good movie moet nog worden uitgevonden. Elke film die ik tot nu toe uit het land heb gezien eindigt bitter en kil, op een uitzondering na. Uiteraard is deze film wel te herkennen als een film uit dat land, mede door de acteurs, toch doet het een aantal dingen nogal anders.

Meer een soort sensueel en broeierig drama. Dat krijg je natuurlijk al gauw als het draait om een stripclub, maar het sensuele komt niet zozeer door het vrouwelijk schoon (helaas, hoewel het er ECHT wel is. maar het mag altijd meer).

Veel mooie bewegingen, trage camera's en zwoel gepraat (gemiddelde Candle Light aflevering is er niets bij). Mooi geschoten, maar de echte sfeermaker is toch echt de soundtrack. Een soort mix van exotische muziek met beats, zorgt voor een erg zwoel sfeertje.Dit in combinatie met de mooie trage shots en het gedans, werkte erg goed.

Verhaaltechnisch valt het ook mooi in elkaar. Hoewel het deels wel een sfeerfilm is, is het mooi om te zien hoe de verschillende verhalen uiteindelijk bij elkaar komen. Zelf ben ik meestal groot fan van Don Mckellar en zijn rol is hier maar een stukje in een groot geheel, maar wat een heerlijk vreemde acteur blijft het toch. Dat uiterlijk, die blik en dan zet ie er ook nog eens zo'n maffe bril bij op. Kan die man wel normaal doen vraag je jezelf dan af.

Leuke ontdekking dus!

Goed getypeerd.

Opnieuw een sterke film van Egoyan.

Bijzondere film.

Sterke sfeer, traag, zeer goede soundtrack, prachtige club qua uiterlijk en diepe, omfloerste kleuren.

Vooral de dialogen vielen mij op, elke zin heeft betekenis, geen overbodig woord te bespeuren.

Het verhaal vond ik ijzersterk in elkaar gedraaid en zich verrassend ontwikkelen.

Ik begrijp de vergelijking met films van Lynch. In de aard van Lynch zijn dialogen, sfeer, beelden en geluid. Niet in de aard van Lynch is het verhaal, wat zich weliswaar niet meteen openbaart, maar uiteindelijk niet meerdere uitleg toelaat.

Minpuntjes:

Ik vond Mia Kirshner een gedateerde (gestileerde?) '80s look hebben, voor mij niet tijdloos genoeg en te netjes, niet zwoel. Mede daardoor vond ik haar niet echt een type voor in de stripclub..

En op een gegeven moment vond ik de steeds voorbij komende, voortdurend met de bips draaiende, naakte dames te overdadig aanwezig (ondanks de setting), had allemaal iets minder opvallend gekund (en misschien eens met een ander dansje).

Alles bij elkaar is dit wel dé definitie van cinema voor mij en ik wil daarom graag meer van Egoyan zien.

Een film die niet altijd even boeiend is qua verhaal en personages, maar wel op gebied van sfeer. Heerlijke zwoele film met een prachtige soundtrack. Op dat vlak scoort de film de meeste punten. Wel leuk hoe verder de film vordert hoeveel te meer er op z'n plek valt.

Prachtig hoe deze film beetje bij beetje verandert van redelijk oppervlakkig tot een ingewikkelder en dieper geheel. De ontrafeling gaat op een aangename manier en de puzzelstukjes sluiten naadloos op elkaar aan. Veel gebeurtenissen in het begin van de film worden helder verderop in de film, zoals het graanveld. Erg mooi gemaakt. En de exotische sfeer is lekker. Film is wel wat traag, met name in het begin, maar verder een bijzonder en aangenaam prentje.

Kleine 3,5*.

Ik zie niet echt de glorie in deze film. Een semi-erotische neo-noir dat nogal oogt als een tv-film. De film kent nochtans een goed verhaal en enkele interessante personages. Waar helaas te weinig mee wordt gedaan. Een typisch product van de 90's dat ondertussen gedateerd is. Wel apart om iemand te zien strippen op muziek van Leonard Cohen.

Heel lang geleden eens gezien (ik meen op BBC2's Moviedrome, dat het filmvuur in mij (mede) gestart heeft) maar ik was zo goed als alles vergeten. Nou ja, niet dat het zich afspeelt in een stripclub maar daar houdt het wel op. Fascinerend vond ik het destijds wel. Bij deze late herziening valt me op hoe treurig alles eigenlijk is, niet alleen de hoofdpersoon die zoveel leed meedraagt, maar eigenlijk zijn alle personages eerder meelijwekkend. Sterke acteurs op de eega van Egoyan na, zij is wel echt een dissonant. Dat valt vooral op in de scene als Christina woedend uitvalt tegen Eric. Nochtans was ze me in een eerdere film van Egoyan (Family Viewings) niet negatief opgevallen. Omdat ze in vrijwel alle Egoyan-films meespeelt hoop ik niet dat dit de opmaat was voor een slechte reeks acteerprestaties.

De setting is erg fijn, zowel de Exotica club, groezelig en decadent, als de aftandse dierenwinkel met die groen uitgevallen aquaria. De subplot met Thomas die zijn kostbare eieren gejat ziet worden laat Egoyan een beetje in de kou staan maar het draait natuurlijk vooral om Christina en Francis. Hoe uiteindelijk hun gezamenlijke verleden wordt ontrafeld is knap gedaan en maakt ook dat je Christina's afkeer van zijn handtastelijkheid begrijpt. Daarmee is Exotica knap opgebouwd zonder te vervallen in een nodeloos ingewikkelde structuur. Ook de soundtrack is meer dan in orde, centraal staat niet zozeer de oosters getinte score van Danna maar een song van Leonard Cohen.

Kon me niet over de ganse lijn bekoren.

Een erotisch sfeertje en een mooie kijk in de nachtclub met de ophitsende animator en opgehitste heren-klanten, maar het verhaal (of verhaaltjes) die er rond werd geweven kon me niet echt overtuigen evenmin als de geschetste personages.

Exotica speelt zich voor het grootste deel af in de gelijknamige stripclub. In de film wordt de kijker dan ook veelvuldig getrakteerd op schaars geklede danseressen. Wellicht dat de film daarom een erotisch label heeft gekregen. De film staat te boek als een erotische thriller. Het thrilleraspect is wellicht te verklaren door het feit dat diverse personages zich met duistere zaakjes bezighouden. Er is erotiek. Er zijn thrillerelementen. Toch denk ik dat de film beter als een psychologisch drama kan worden getypeerd. Met wat mysterie.

De film laat de kijker zonder veel omhaal met zijn personages kennismaken. Vervolgens duurt het een tijd alvorens enigszins duidelijk wordt hoe de verschillende personages en de verschillende verhaallijnen met elkaar in verbinding staan. Pas laat in de film vallen de losse componenten op hun plek en ontstaat een totaalbeeld waarin scènes, handelingen en personages samenkomen en opeens betekenis krijgen.

De verteltrant die regisseur en schrijver Atom Egoyan kiest, vergt enige hersenarbeid. Telkens weer springt het verhaal van de ene gebeurtenis naar de andere en van het ene perspectief naar het andere. Behoorlijk dynamisch. Die dynamiek staat haaks op de ontwikkeling van het basisverhaal dat zich traag ontwikkelt. Pas nadat de perspectieven en handelingen naar tevredenheid zijn behandeld, worden ze in het hoofdverhaal gevlochten. Pas dan is er samenhang. Pas dan heeft de kijker enig benul waarover de film nu eigenlijk gaat.

De weg naar de samenhang is interessant. Persoonlijke gebeurtenissen van lang geleden beïnvloeden andere personages en leiden weer tot andere gebeurtenissen. Hoop en vertwijfeling liggen daarbij steeds dicht bij elkaar en nemen de personages mee in een onstuimige maalstroom van ontreddering, eenzaamheid, weemoed en mistroostigheid. De ene kijker zal bereid zijn om in de maalstroom mee te gaan en verder de kijken dan de oppervlakte. Hij wordt waarschijnlijk blij verrast. Een ander zal er zijn schouders over ophalen en zich verveeld weer gaan wijden aan belangrijkere zaken.

Ik was blij verrast.

Het label dat op deze film is gekleefd is wat overdreven. Het betreft inderdaad een zwoele mystieke film met een streepje bloot, maar meer dan dansende boezems is het nu ook weer niet. Sensuele en broeierige film, dito soundtrack. De sfeer van de film zit inderdaad erg goed.

Inhoudelijk mysterieus en fragmentarisch met aparte puzzelstukjes en verhaaltjes die met elkaar verbonden (dienen te) worden. Kon me niet altijd even sterk boeien, maar vervelen deed ik me ook niet. Sterk acteerwerk ook, zeker van Kirshner. Intrigerende personages wel elk met hun eigen agenda en hun gedragingen. Veel vragen en mysterie, maar het einde van de film verklaart veel.