Killers (2010)

Beide hoofdrolspelers hebben een goed komisch talent en vormen prima eye candy voor het andere (of misschien ook wel hetzelfde) geslacht, de (schoon)ouders zouden zó elke scène kunnen stelen maar laten dat nèt subtiel achterwege, de bijrollen zijn grappig, er zitten veel twists in, de dialogen zijn aardig en het tempo ligt hoog, dus ik heb me hier wel mee vermaakt, de tweede keer zelfs nog meer dan de eerste. En "Let's just say that I work for the blah blah blah and they gave me a licence to blah" – de eerste keer dat ik Kutcher dat hoorde zeggen stond mijn stoel echt te schudden van mijn lachen, ik kan er ook niets aan doen.

Helaas is dit alweer mijn zoveelste herziening aangezien ik vaak te lui was om een goeie mening voor deze film te typen, één ding kan ik je garanderen dat ik mijn mening nu ook kort houd want ik kots langzamerhand deze film uit. Wat bezielde me vroeger, als ik er zo nu op terug denk. Ik vond de film al een héél stuk flauwer, saaier en oniteressant geworden. Dit komt denk ik ook meerendeels omdat ik de film natuurlijk al zo vaak heb gezien, ik kon bijna alles letterlijk opnoemen wat er ging gebeuren.

Het verhaal was meh, we volgen twee tortelduifjes, waarvan de man een huurmoordenaar is maar na zijn ontmoeting met zijn lieveling wil hij deze baan bij zich neer laten leggen. Eenmaal getrouwd en een leven opgebouwd belt zijn oude werkgever op die hem verteld dat hij weer een klus heeft. Zijn oude werkgever word vermoord en vervolgens gaan ze allemaal achter Spencer aan die een prijs van 20 miljoen boven zijn hoofd heeft hangen. Een leuk kat en muis spel volgt dat wel maar, het werd nergens interessant.

De cast is redelijk. Ik vond Ashton Kutcher het nog wel leuk doen als Spencer maar wat heb ik me geïrriteerd aan Katherine Heigl, super knappe vrouw maar ontzettend irritante rol had de beste vrouw. Voor de rest viel de cast wel mee.

Nu ga ik snel het WK kijken, hopelijk val ik niet in slaap. Nee, ‘Killers’ heeft mij niet overtuigd!

2.0*

Enkele aardige momenten, maar te mager als geheel.

Soort van Mr. and Mrs. Smith die te weinig koers kiest, vooral heel weinig chemie biedt tussen Heigl en Kutcher, voorspelbaar dat het plot iets met de schoonouders te maken had, en het daarna vooral van een aantal redelijke humoristische momenten moet hebben en aardige actie zoals de eerste vechtpartij in het huis.

Verder eigenlijk weinig noemenswaardig te noemen.

Drie jaar nadat geheim agent Spencer [Ashton Kutcher] na een klus en een bliksemromance in Nice trouwde met Jennifer [Katherine Heigl], haalt het verleden hem in wanneer zijn voormalige baas [Martin Mull] contact met hem opneemt. Vanaf dat moment is Spencer zijn leven niet zeker. Een dubbel probleem, want hij heeft zijn CIA-verleden geheim gehouden voor Jen. Heigl is goed en als romantische komedie heeft dit een paar aardige momenten, maar het verhaal komt erg langzaam op gang en wordt steeds absurder. Tom Selleck en Catherine O’Hara bieden wat soelaas als Jens eigenzinnige ouders.