Up in the Air (2009)

De film begint lekker, maar daarna wordt het echt saai.

Up in the Air is gewoon weer zo'n standaard komedie. Ik heb eigenlijk niet zo veel kunnen lachen. Wel leuk concept, maar het wordt langdradig. George Clooney speelt goed samen met Anna Kendrick. De rest van de cast deed ook zijn best. Helaas. Deze film kan mij niet echt bekoren. 2.5*

Dit vond 'k geen misse film. Het genre is een mengeling van drama/komedie/speelfilm/romantisch en het werkte wel, al lag de focus vooral op het genre speelfilm. De cast was goed gekozen en ze speelden hun rol overtuigend, vooral George Clooney.

Het verhaal wist me te boeien van begin tot einde. Het is zeker geen standaard film, maar toch zeer de moeite om te bekijken.

Zeker geen doorsnee romantische comedy. Het gaat voornamelijk over bindingsangst, vasthouden aan het bekende en angst voor het onbekende, in liefde zowel als in werk. Het drama lag voor mij voornamelijk in het feit dat de hoofdpersonen een baan hebben waar veel drama aan te pas komt. Een aparte setting.

De vorm is eerst vlot en luchtig, later ingetogen. De luchtigheid waarmee de inhoud van het werk (de baan) wordt gebracht is trouwens bijna absurd te noemen.

Ik hou niet erg van het genre romcom, maar deze film stak er voor mij echt bovenuit, mede door de inhoud met meerdere elementen om op te focussen en het goede acteren (ook al ben ik geen fan van Clooney).

Slappe hap, deze Up in the air. Een hollywood drama op de automatische piloot met een vervelend opdringerige moraal aan het eind. Ook Clooney met zijn halfzachte gemompel de hele tijd irriteert. Paar scenes redden de film nog net, de reacties van mensen op hun ontslag bijvoorbeeld, verder onderscheidt dit zich in niets van de massa. En 'komedie', serieus? Zit er uberhaupt één grap in de hele film?

Vrij kleurloos.

Het verhaaltje an sich kabbelt voornamelijk een beetje voort zonder echt te boeien. Enkele situaties zijn best tragikomisch, maar over het algemeen zit er teveel moralistisch gewauwel in.

Het had nog middenmoot kunnen zijn, maar de manier waarop er op het einde het moraaltje doorgeramd wordt is om van te kotsen.

Ik blijf tevens moeite hebben om George Clooney als (volwaardig) acteur te zien. In From Dusk Till Dawn zet hij nog een rolletje neer, maar in alle andere films die ik van hem gezien heb, speelt ie gewoonweg zichzelf. Ook hier is dat het geval, tot in den treure toe (ja, Gorgeous George weigert ook in het echte leven te huwen/ kinderen te hebben).

De bijrollen zijn een wisselend succes. Vera Farmiga - die me eerder al opviel in The Departed - is redelijk goed; Anna Kendrick is om van te huilen. Het is erg pijnlijk om te zien hoeveel moeite zij doet om iets goed te doen - wat dan nog geeneens lukt.

Het camerawerk is redelijk braaf. Naar het einde toe wordt het iets beklemmender/ intiemer.

Soundtrack is me niet echt opgevallen.

Povertjes.

2,5

Een film die het toch echt moet hebben van de acteerkunsten van Clooney. Op sommige momenten een saaie film maar soms ook erg interessant. Je ziet de persoon (Clooney) ontwikkelen maar dat einde is dan toch weer onverwachts. Een aparte film met een origineel verhaal maar die me toch op de één of andere manier niet helemaal kon bekoren. Daarom een neutrale 3*.

Charmante film met Clooney is een voorspelbare rol, die echter wel prima bij het past. Kendrick is wat minder, maar gaandeweg de film gaat het beter. Hetzelfde geldt eigenlijk door de dialogen, de verschijning van Farmiga doet de film goed. Het einde is braaf en een beetje sentimenteel.

Bingham, eigenlijk een eenzame man die het doet overkomen alsof zijn manier van leven de enige juiste is. Hij leeft voor zijn werk en zijn doel zoveel mogelijk airmiles-punten te scoren.

Hij vergeet hierbij wat er echt belangrijk is in het leven zoals zijn familie of het vinden van de liefde.

Clooney speelt zijn rol met verve, maar ook Kendrick en Farmiga mogen zeker niet vergeten worden. De stukjes waar mensen wordt verteld dat hun functie is komen te vervallen vond ik zelf het sterkst. Mede doordat de acteurs hun emoties zo puur lieten overkomen.

Het einde laat zich raden, maar dat maakt het geen slechte film. Het is een interessant onderwerp en de regisseur heeft het op een prima manier beeld gegeven. Leuk om eens gezien te hebben.

Typisch Amerikaanse toestanden, humor en gepraat die eigenlijk voor 2/3 van de film wat gaat vervelen. Op het einde komt er dan plots een sentimenteel, melancholische besluitvorming : there's no place like home.

Het positieve van de film is dat ik het beroep van crisismanager heb leren kennen.

Erg komisch en optimistisch begin goed geacteerd door George Clooney en Vera Farmiga (een zekere Wendy die ik ken). Maar ook in mindere mate vertolkt Anna Kendrick haar rol.

Een beetje blufpoker rond een rugzak vult het Amerikaanse ontslaggebeuren.

Naar het einde toe zakt de sfeer naar het dramatische om plots in een put te zakken.

Heel wat vliegtuigen en steden worden gebruikt en afstanden vervangen de kilometers.

350.000 mijlen is verder dan hier naar de maan (250.000 mijlen).

Weinig genietbare romantische hoogtepunten.

Een zachtpsychologisch drama dat weinig rekening houdt met de mensen aan de overkant. Toch heerlijk om mee te genieten en te denken.

Voor mij een goeie 4,0 punten waard.

“Last year I spent 322 days on the road, which means I had to spend 43 miserable days at home.”

Up in the Air geeft een intrigerend kijkje in het leven van Ryan Bingham. Bingham is veel op reis door het hele land om voor bedrijven mensen te ontslaan. En dit leven zonder relatie, vrienden en weinig echte connectie met mensen bevalt hem prima. Hij scharrelt wat met de eveneens veel op reis zijnde Alex, die hij vaak ontmoet in hotels, en als hij thuiskomt om langs te gaan bij het bedrijf waarvoor hij werkt, wil hij het liefst zo snel mogelijk de lucht weer in.

Wanneer hij opgezadeld wordt met de jonge en ambitieuze Natalie komen er toch wat barstjes in zijn zelfgecreëerde bindingsloze leven. De film kabbelt in het begin rustig voort maar wanneer Ryan en Natalie op reis gaan komt de film echt tot leven. Clooney speelt erg sterk en heeft een aangename chemie met Kendrick en Farmiga. Vooral tussen Clooney en Kendrick knettert het en hun dialogen zorgen voor hoogtepunten in de film. Kendrick weet de sociale en ambitieuze Natalie goed te spelen en biedt mooi weerstand tegen de cynische kijk op het leven van Ryan. De film lijkt af te stevenen op het welbekende "Hollywood"einde maar regisseur Jason Reitman wijkt hier op een mooie manier vanaf door een twist in het laatste gedeelte. Hierdoor gaat de film niet als een nachtkaars uit want het gedeelte ervoor met Ryan en Alex die op bezoek gaan bij zijn familie is niet echt interessant. Up in the Air is een onderhoudende film die op zijn sterkst is als Clooney en Kendrick tegen elkaar te keer mogen gaan.

Goeie film. Had iets Alexander Payne achtigs. Clooney bouwt een indrukwekkend cv op in het spelen van mannen die een beetje (goed) de weg kwijt zijn. Denk bijv. ook aan Michael Clayton en The Descendants. Enige draak daarin: The American van Corbijn.

Ik loop er nog niet zo warm voor.

Het idiote gedoe van de airmiles-verzamelende Ryan Bingham (ligt het aan mij dat ik dan meteen aan Lester Bingham denk?), het herinnert me misschien teveel aan die teveel reizende collega. Toch moeilijk om er serieus bij te blijven, maar ja, dit soort dingen bestaat toch echt. Hoe ongeloofwaardig ook, en hoe onbegrijpelijk het ook is dat dat kennelijk getolereerd wordt door de bedrijven die daar de rekening voor betalen.

Maarja, da's mijn persoonlijke ergernis, terug naar de film. Ik vond Clooney niet zo heel sterk hierin eigenlijk, meestal lijkt hij precies op zijn plek in dit soort romcom-achtige bedoening maar ik had nu het gevoel dat hij niet goed in zijn rol zat, geen verbinding met zijn personage wist te vinden. Wellicht strekt hem dat tot eer, moet ik dan zeggen. Kendrick kwam er dan net iets beter mee uit de verf, maar die had ook een veel makkelijkere opdracht. En de rol van Farmiga was wel teleurstellend dun.

En het totaal was vond ik aan het einde toch wat dun. Net een tikje meer venijn had toch best gekund.

Verrassend goede film die ik niet echt kende. Rollen met Clooney in de hoofdrol behandel ik vrij stiefmoederlijk, maar net als bij het uitstekende The descendants van Alexander Payne kon ook deze Up in the air me goed bekoren mede door het fijne uitgangspunt en boodschap van de film. Dit is niet zomaar een doordeweekse romcom. Het romantische gedeelte is trouwens vrij oppervlakkig en komt iets meer bovendrijven naar het einde van de film toe, vanaf het gedeelte over het huwelijk van zijn zus.

De film behandelt een mooi onderwerp over de metafoor van de rugzak en de bagage die iemand figuurlijk met zich meesleurt. Die bagage kan zowel materialistisch als fysiek zijn. Beide items worden aangestipt door de reizende Ryan Bingham. Het zegt wel iets over de consumptiemaatschappij of de houvast aan materiële (in principe overbodige) dingen die de meesten van ons hebben. Bingham gruwelt net van eigendom (en de daaraan gepaarde verantwoordelijkheden). Hij is slechts beperkt thuis op zijn kleine ongezellige en onpersoonlijke appartementje in Moana. De reizen, de luxebehandeling in sterrenhotels en de vluchtige contacten zijn zijn leven. Ook zijn dichte sociale relaties zijn verwaterd door zijn opvattingen en ontdoet zich hierbij ook van alle verantwoordelijkheden of emotionele gevolgen. Zijn visie op het huwelijk was dan ook duidelijk. Tot het moment dat hij iemand leert kennen met een soortgelijke levensvisie en waarmee het klikt...

De andere grote boodschap van de film gaat over zijn jobinhoud. Hij wordt als consultant ingehuurd door bedrijven die hen het slechte nieuws moet brengen dat ze ontslagen worden. Cruciaal in zijn benadering is het persoonlijke contact, hoewel de gesprekken erg emotieloos en afstandelijk verlopen. Zijn nieuwe collega, Natalie (Anna Kendrick) heeft een andere financieel efficiëntere benadering waarbij dergelijke gesprekken via de computer moeten verlopen. De film begint met een resem ontslagen en dit wordt nog een aantal keer onthaald. J.K. Simmons heeft zo bijvoorbeeld een leuk bijrolletje. Ook de drie hoofdpersonages doen het erg goed en waren goed op elkaar ingespeeld met hun flair en goede dialogen. Boeiend onderwerp alvast en uitstekend gebracht in de film. Clooney heeft de flair en ik moet toegeven - het acteertalent - om een erg charismatische zak neer te zetten die bovendien nog sympathiek is ook.

Ook het einde met Clooney was prima. Hoewel zijn doel bereikt, beseft hij meer en meer in een lege doos te leven, een leven zonder echte sociale contacten, zonder echte vrienden, zonder nieuw doel... De opdoffer met Alex hakt er dubbel en dik op in. Een romcom hoeft niet altijd een happy end te kennen, integendeel zelfs! Mooi, nipte 4,0*!

Met al die hoge scores hier had ik hier meer van verwacht. Mij viel hij fameus tegen en ik hield er een deprimerend gevoel aan over. Ligt overigens niet aan de acteurs; die leverden prima werk

Boeiend verhaal over Ryan, die altijd onderweg is, gespeeld door een George Clooney die perfect voor deze rol is. Ik heb deze film altijd een beetje links laten liggen, omdat ik eigenlijk totaal geen idee had waar deze film over ging. Na 10 jaar heb ik de film eindelijk een kans gegeven en ik was blij verrast! Het eerste uur is heel interessant: het is leuk om naar Ryan te kijken en zijn levensstijl te volgen. Ook Vera Farmiga past hier goed tussen. Ik word iets minder blij van Anna Kendrick (voor mij heeft ze altijd iets irritants kinderlijks over zich heen, wat ze nooit helemaal van zich af lijkt te kunnen schudden), maar ook zij doet het prima.

De film zakt helaas enorm in vanaf de bruiloft van Ryan’s zus. Dit hele stuk van de film voelt misplaatst aan en is een beetje saai om naar te kijken. Clooney voelt ook niet meer in zijn element, wat wel past in het punt waar het verhaal zich bevindt, maar na dit stuk komt de film helaas niet meer op het niveau waar het was. Zelfs de twist met Alex, die thuis een gezin blijkt te hebben had op dat punt al weinig impact meer.

*3.5 omdat het een fris en origineel verhaal is en me daarin heeft verrast.

Voor mij klopte vrijwel alles aan deze film. Verassend, herkenbaar, realistisch, verdrietig, mooi, sfeervol en bescheiden....en met een zweepje feelgoed.

Toen deze film uitkwam had niemand het over vliegschaamte en dat is maar goed ook, want anno 2019 zit je toch met enigszins opgetrokken wenkbrauwen naar deze reislustige mensjes te kijken. Maar allez, Up in the air is een zeer genietbare film met een erg originele invalshoek. Onder de luchtige laag zit een tragiek die zeer van deze tijd is en dat maakt Up in the film niet alleen fris, maar ook relevant. Jammer dat de boodschap (alleen is ook maar alleen) er in het laatste deel weer op zijn Amerikaans in geramd wordt.

Ja wel een leuke film. Een keer wat anders dan de standaard romantische komedies / dramafilms met een goed eind. Het is een keertje niet voorspelbaar met al die idiote clichés. Nee deze is best verfrissend en origineel met een nogal open einde.

Vervelend.

Ondanks dat dit pas mijn derde film afkomstig van Reitman is, durf ik te zeggen dat ik deze tot nu toe zijn vervelendste film vind. Eigenlijk is de uitwerking gewoon zo braaf en gewoontjes dat je je nog afvraagt of Reitman überhaupt nog over enkele regietrademarks beschikt. Ik heb ze hier niet kunnen ontdekken.

Wel oogt de film lief en subtiel, maar is dit niet (altijd). Reitman wil dat wel, maar de personages zijn toch echt totaal ongeschikt om hier dan rond te lopen. Niet dat ze (althans, de meeste) het slecht doen, maar Kendrick bijvoorbeeld hoort niet echt in deze film thuis, ondanks dat ze wel 1 van de leukste personages speelt. Het had alleen beter tot z'n recht kunnen komen in een andere film.

Clooney & Farmiga zijn als duo verder weinig bewonderenswaardig. Clooney doet het aardig, maar is eigenlijk zo glad en straalt zoveel zelfzekerheid uit dat hij vooral filmisch aanvoelt en nooit "echt". Farmiga was vooral vervelend, en lijkt de volledige film op de automatische piloot te spelen. Heb eigenlijk zelden iemand zo weinig met zijn of haar personage zien doen.

Visueel oogt het kalmerend, maar vooral ook erg braaf. Reitman voegt eigenlijk maar weinig aan zijn film toe. De regie is standaard, het camerawerk is saai en de cinematografie braaf. Het enige dat soms beter weet te lukken is de montage, dat wel passend oogt, maar ook niet all-the-way genoeg is. Verder lijken de omgevingen leuk ingericht te zijn, maar dan houden de complimenten op visueel vlak weer op.

Wat rest is dan nog 109 minuten aan brave romance en wat pogingen tot humor. Deze pogingen weten ook nooit echt leuk te zijn, en zeker omdat de humor vaak niet in een film zoals deze past. Up in the Air moet het ook niet echt van de humor hebben verder, tenminste, dat hoop ik. Wel moet het het hebben van wat geslaagde scenes die op dramatisch vlak net wat extra's weten te bieden.

Maar in zijn geheel vond ik dit maar matig. Niet bepaald grappig of verwarmend, maar misschien in bepaalde opzichten het proberen waard vanwege enkele kritische noten. Iets verrassender richting het einde, maar verder alles behalve opwindend of leuk. Het hart mocht dan wel op de goede plaats zitten hier, het had toch echt een stukje beter kunnen en moeten zijn. Braaf filmpje nu, ik ben dit overmorgen weer volledig vergeten.

'He broke up with you over text message?'

'It's kind of like firing someone over the internet.'

Met Up In The Air bij een film aangekomen die ik altijd zonder verklaarbare reden vermeed. Wellicht dat ik het deed vanwege het weinig zeggende The Descendants met ook Clooney en nog meer nominaties en prijzen dan deze Up In The Air. Nou vooruit, toch maar eens proberen dan.

Misschien was het ook wel het onderwerp dat mij niet aan stond met de werkzaamheden die Ryan uitvoert. Want hoewel ik nog nooit echt ontslagen ben, of wederzijdse instemming moet er onder vallen, heb ik wel zat met uitvoeringsinstanties als het UWV of dienst Sociale Zaken te maken gehad. Prietpraters, wijsgeren en leugens is wat je daar voor geschoteld krijgt, een 'sugar coated pile of shit' is wat het is en waar alle menselijkheid aan ontbreekt. En Ryan is in die zin niet veel anders, ontslag te verkopen als een nieuwe kans, alsof hij weet hoe het is om oud en overbodig te zijn, geen kruiwagen te hebben zoals al die eerder genoemde 'kruipers', kantoorridders en waarzeggers. Afijn, ondanks de charisma die Ryan in het geheel legt komt de focus daar niet verder op te liggen vanwege een bedrijfsherziening en wellicht het meest domme idee ooit en lijkt het erop dat Ryan zijn plek ter discussie staat. How you like them apples?

Typerend voor al lagen van de arbeid zal het beeld zijn van Miss Tuthola Natalie met haar masterplan, maar bij een echt ontslag al snel strand in het regeltjes opdreunen, al vrij snel op haar nummer gezet wordt door Ryan, de meest domme opmerkingen maakt tegen het karakter van J.K. Simmons en compleet over haar toeren is rond de vrouw met haar zelfmoorddreigement en zelfs totaal van het padje is als haar vriend het uitgemaakt heeft. Leuk hè als het terug reageert en buiten de kaders valt, je raakt, en waar enige menselijkheid vereist is, je zou bijna denken dat het toch mensen zijn die vergeten dat ze met mensen omgaan. Of bijna dan...want wie wil zulk werk nu eigenlijk doen? Afijn, de focus komt vervolgens toch op het grijpen van kansen te liggen en toont vooral een Ryan die stabiel lijkt maar tevens vol twijfel zit en op de vlucht lijkt voor wat hij wil en niet durft. Spijtig is dan weer de afloop met Alex wat ongetwijfeld symbool zal staan voor de meeste tegenslag in het leven en dat opstaan en doorgaan toch het motto behoort te zijn. Onder het motto ieder huisje heeft zijn kruisje zet Ryan zowaar zijn kennis in om iets goeds te doen, in dit geval zijn zwager, en is er uiteindelijk verandering op til en niet alleen bij Ryan.

En zo blijkt Up In The Air toch best een redelijke film te zijn over het veranderen van mensen ook al ben je nog zo de weg kwijt en zal er ongetwijfeld een subtiele aanklacht tegen een bepaald kapitalisme binnen de economie, de massa ontslagen en de cheap ass manier waarop men dat wil doen zonder menselijkheid inzitten. Mwoah, niet gek, vooral redelijk voor een keer, maar ook niet meer dan dat.

Het leek mij wel een leuke film toe. George Clooney doet het altijd goed. Het leek te gaan over een piloot, ik dacht dat het komisch zou zijn en Anna Kendrick blijkt er ook nog in te spelen, dus keuze snel gemaakt.

Frequent Flyer

Dat ik een heel andere film had verwacht mag duidelijk zijn. Het gaat niet over een piloot, maar over een man die veel met het vliegtuig reist. Het is een film over een man die voor zijn werk mensen ontslaat door heel het land. Hiervoor reist hij dus het hele land door met het vliegtuig en is hij nooit thuis. Niet dat hij dat erg vindt, hij houdt ervan alleen te zijn en hoopt de zevende man ter wereld te worden die tien miljoen Frequent Flyer-miles heeft aantikt. Nu de digitalisering steeds meer zijn intrede doet lijkt zijn baan te gaan verdwijnen.

Actualiteit

Ik had een soort van komische film verwacht, maar dat bleek eigenlijk niet zo te zijn. De film heeft een vrij serieuze toon door de keuzes waar Ryan (George Clooney) mee te maken krijgt, alsook de andere personages in de film. En natuurlijk doordat de film best wel inspeelt op de actualiteit, waaronder dat ontslag tegenwoordig steeds meer voor lijkt te komen. Er zitten zeker wel grappige momenten in de film, maar het is niet echt als komedie te bestempelen, daarvoor spreekt het teveel actuele thema’s aan. Het is denk ik beter als tragikomedie te bestempelen.

Up in the Air…

George Clooney speelt zoals altijd weer een prima rol, en weet je absoluut met zijn personage mee te laten leven. Maar ook zijn tegenspelers delven niet het onderspit. Hoewel de film goed in elkaar stak en prima te versmaden was, toch vind ik het geen ontzettend geweldige film. Ik kan er mijn vinger niet goed op leggen, maar – deze recensie schrijf ik een hele tijd nadat ik de film heb gezien – blijft hij niet goed hangen. Ook liet Up in the Air mij letterlijk een beetje in de lucht hangen met het einde, waarbij ik niet echt een bepaalde satisfactie voelde.

Conclusie

Up in the Air is dus een film met een serieuze ondertoon. Er komen thema’s voorbij die momenteel erg actueel zijn en tijdens het kijken van de film leer je misschien ook nog wel één of andere levensles. Het acteerwerk is goed, maar toch wist de film mij naderhand niet lang meer bij te blijven. Je loopt het risico je naderhand een beetje depri te voelen. Bijzonder weetje over de film: de mensen die in de film ontslagen worden, zijn speciaal voor de film aangetrokken mensen die ook echt recent ontslagen waren.