The Collector (2009)

Uitermate fijne ontdekking.

Soms kom je een horrorwerkje tegen dat je liefde voor het genre een beetje doet heropleven. Regisseurs en schrijvers die weten dat clichés er niet voor niks zijn, maar genoeg verstand van zaken hebben om er bedachtzaam mee om te springen, en die bovendien weten dat sfeer alles is.

Nog niet zo heel erg lang geleden bracht Aja met Haute Tension een film die een perfecte balans toonde tussen gestileerde gore en nagelbijtende spanning. Net als The Collector herbergde ook die film een kat-en-muisspel dat vrij eenvoudig van opzet was maar (juist daarom) erg effectief.

The Collector oogt wat minder esthetisch dan Haute Tension, en lijkt in de vormgeving, met name qua editing, meer op de Saw-reeks. Hij heeft echter op beide een streepje voor als het gaat om de soundtrack. Een pulserende klankband waarin (eenmaal zelfs letterlijk) een hartslag resoneert, maar waar ook bestaande nummers (zoals Bela Lugosi's dead) goed ingezet worden; met een zichtbaar gevoel voor timing sluit hetgeen je hoort aan bij wat je ziet, zowel qua sfeer als cadans. Erg knap gedaan.

Hoofdrolspeler Stewart heeft een goeie kop en levert een degelijke rol als Arkin. Het ontbreekt de overige acteurs een beetje aan talent, maar storend wordt het nergens. Daarvoor leunt de film teveel op audiovisuele middelen, die effectief genoeg zijn om de aandacht af te leiden van de matige prestatie van met name Zima.

Laatste puntje is dat de methodiek van de moordenaar mij wat omslachtig of in ieder geval erg uitvoerig overkwam om compleet geloofwaardig te zijn. Het is, net als het gebrek aan acteertalent, al snel vergeven omdat de regisseur weet waar het in dit genre om draait, en dat meer dan goed genoeg uitvoert.

Dikke 4*

Stem verhoogd.

Ik blijf bij mijn oorspronkelijke recensie; je kunt eventueel vraagtekens zetten bij de uitvoerigheid waarmee de centrale bad guy te werk gaat. Maar als deze film iets laat zien, is het dat sfeer binnen horror alles is, zelfs als de rekbaarheid van je suspension of disbelief daarmee op de proef gesteld wordt.

Onmogelijk hoe het huis binnen een paar uur tijd tot de nok toe gevuld is met complexe boobytraps: natuurlijk. Maar als je als kijker per scene meegenomen wordt in kundig vormgegeven spanning, heb je simpelweg geen tijd om het ongeloofwaardig te vinden.

Fijn camerawerk, een heel vernuftig kat-en-muisspel, en een uitmuntende soundtrack. Met name die drie elementen dwingen je aandacht constant af, en ik kan maar weinig momenten aanwijzen waar de film wat dat betreft steken laat vallen.

Wellicht een emotioneel elementje teveel (vrouw en dochter) of een momentje met ondermaats acteerwerk (idem): de hoofdmoot overtuigt voor het volle pond. En dat is niet alleen aantoonbaar voldoende, maar ook opvallend zeldzaam. Ik gooi hier gewoon 4,5* tegenaan.