Teorema (1968)

Ik begrijp niet wat je met deze zin bedoelt, narva. Heb je kritiek op de Messias-verwijzing, of juist op het feit dat die (voor jou) niet gelukt is?

Een erg vervreemende film van Pasolini, die op momenten best fascinerend is, maar ook best lastig is. Het geloofsthema komt duidelijk naar voren, maar Teorema roept daarnaast ook een boel vragen op. Er zitten een paar mooie surrealistische scenes in, en ook de manier waarop de man iedereen voor zich weet te winnen is zeker de moeite waard.

Het probleem is echter dat Teorema mij niet echt voor zich weet te winnen. Het blijft nogal afstandelijk en afgezien van het aardige surrealisme, is het verder maar weinig indrukwekkend. Ook het zeer abrupte einde zal waarschijnlijk best ergens voor staan, maar ook dat deed mij maar weinig. Jammer, want Pasolini is absoluut een interessante en boeiende filmmaker. Maar van de vier films die ik tot nu toe van hem zag, is dit wel duidelijk de minste.

2,5*

Dat de film 'Teorema' van Pier Paulo Pasolini vreemd is, is zeker waar, maar deze film is zo veel meer dan alleen maar vreemd.

De dramatiek en erotiek spat van het scherm af! Een Historiestuk is dit. Die verschillende soorten donkere kleuren zijn in prachtige beelden gegoten. Zo mysterieus en betekenisvol. En dan die schitterende muziek van Mozart onder die erotisch getinte kunstzinnige beelden. De jazzmuziek die morricone in deze film stopte was ook wel te pruimen maar is niets vergeleken met Mozarts Requiem. Voor de mensen die van klassieke muziek houden is Requiem van Wolfgang Amadeus Mozart een aanrader.

Het einde is het mooiste einde ooit en sluit deze mystieke film perfect af.

Deze film is zeer ontoegankelijk maar je moet hem toch zeker ooit eens bekijken.

Ik ben nu zeer benieuwd naar Pasolini's andere films maar ik denk dat dit zijn grootste meesterwerk is.

Een meer dan terechte 5* notering voor deze prachtfilm

Teorema is knap, maar Pasolini heeft volgens mij ook heel andere films die erg de moeite waard zijn, bv. Medea of Edipo Re, en Mamma Roma, weer iets hememaal anders, of Il Fiore delle Mille e Una Notte, nog helemaal anders... Om nog te zwijgen van...

Sterker nog, het is 1 van zn mindere.

Waarom

Leg uit, want de film (Teorema) die ik heb gezien was buitengewoon schitterend, vervuld met meerdere lagen symboliek en de cinematografie was nagenoeg perfect naar mijn mening.

Pasolini en de vreemdeling

Naar het schijnt zou dit het tweede deel zijn van Pier Paolo Pasolini's "Mythical Cycle" waar ook Edipo Re, Porcile en Medea tot behoren. Edipo Re was in ieder geval een leuke zit (weliswaar met wel wat schoonheidsfoutjes) en Pasolini blijkt wel een goede regisseur te zijn voor Griekse tragedies. Ik dacht dan ook dat Teorema in dezelfde lijn ging zitten, maar niets was minder waar. Het is me nog steeds onduidelijk hoe je beide films aan elkaar kunt linken, maar dat kan eventueel wel aan mij liggen.

Want eerlijk gezegd: ik heb niet veel opgepikt van de symboliek die sommige mensen hier in zien. In totaal zouden er maar 923 woorden doorheen heel de film gesproken worden. Althans dat heb ik me laten vertellen, want ik ga me echt niet mee bezig houden met dat te tellen, maar Pasolini laat dus vooral de beelden spreken. In die beelden zien we een vreemdeling zijn weg vinden in een standaard Italiaans huishouden en 'bederft' hij de inwoners. Veel symboliek dus (de vreemdeling die als een redder, of is het een duivel, wordt aangekondigd door een gevleugelde boodschapper onder andere), maar interessant is anders. Zeker wanneer de vreemdeling het halverwege dan nog eens afstapt en je uiteindelijk overblijft met de gevolgen van zijn komst. De huishoudster die brandnetels ligt te eten en ineens begint te zweven, de zoon die op zijn schilderijen begint te pissen en dat kunst noemt, ... Dat is allemaal toch niet aan mij besteed.

Midden de jaren '60 tot ongeveer het einde van het decennium had Pasolini blijkbaar een muze gevonden in de vorm van Silvana Mangano. Mij hoor je niet klagen, want Mangano is één van mijn favoriete Italiaanse actrices, maar met de rol van Lucia (de moeder) kan ze me niet echt bekoren. Voor de rest de bekende koppen (onder andere Ninetto Davoli heeft weer een kleine bijrol, deze keer als de boodschapper) en wat nieuwkomers zoals Terence Stamp. In zijn Hollywood films (Star Wars, Wanted, The Adjustment Bureau, ...) heeft hij nooit echt indruk gemaakt, maar zijn rol als Toby Dammit in het segment van Federico Fellini in Histoires Extraordinaires vond ik erg leuk. De rol van de vreemdeling mag echter bij het geen indruk gemaakt stapeltje.

Voor de liefhebbers dus. Dit is ondertussen mijn 7e Pasolini (als je zijn segmenten uit RoGoPaG en Le Streghe meereken) en het is tot nu toe de slechtste van allemaal. Al moet ik bekennen dat ik best wel fan begin te worden van de man. Je weet nooit goed wat je juist van hem kan verwachten. Eens zien of ik iets meer kan met de overige twee delen van de Mythical Cycle.

1*

Ik kon niet bijster veel met deze film, die een duidelijk religieus motief heeft, maar verder open lijkt te staan voor interpretatie. De beelden zijn vaak mooi, en het Requiem van Mozart prachtig (ook een fijne soundtrack van Morricone trouwens), maar als film deed het me niet zo veel. Misschien dat het kwartje nog een keer valt.

Aan mij niet besteed. Zal allemaal wel erg diepzinnig zijn, maar ik kon er niets mee. Een kille. onpersoonlijke film waarin de personages nauwelijks een rol of functie hebben en nogal verweest in het rond lopen. Silvana Mangano is mooi, maar de anderen zijn gedrochten. Van Morricone krijgen we een dreuntje zoals hij zijn hele leven zou blijven maken. En dat voortdurend inzoomen op het geprononceerde kruis van de hoofdpersoon had voor mij ook niet gehoeven. We wisten echt wel dat Pasolini een overtuigd homoseksueel was.

De openingssequentie zegt eigenlijk alles al waar het over gaat in deze film: zijn haat, afkeer van de burgerlijke samenleving. Dat had hij gemeen met Visconti, maar terwijl die prachtige films maakte, maakte Pasolini lege hulzen. Beiden kun je beschouwen als de aanzeggers van de terreur die Italië in de jaren zeventig en tachtig in z'n greep hield. De burgerlijke samenleving moest immers vernietigd worden. Dat lijkt in deze film al aardig gelukt. Met als resultaat: verwrongen zielen.

Prachtig mysterieus. Wel wat traag. Wat ik echter niet goed uitgewerkt vindt is wat die familie eigenlijk ziet in deze vreemdeling. Ik bedoel, hij wordt hier een christusfiguur genoemd, dat kon ik er niet van maken. Hij kwam, flikvlooide wat met iedereen en ging weer. Wat was er nou zo aantrekkelijk aan hem?

Na vele jaren is dit de 2de Pasolini waaraan ik mij waag. De eerste was zijn meest controversiële Salo. Wat ik destijds niet echt op waarde wist te schatten en daardoor met een klein hartje moet zeggen, dat ik die film een nieuwe kijkbeurt moet gunnen.

En dat gaat voor deze Teorema misschien ook wel gelden. Al weet ik niet of ik er ooit het meesterwerk ga uithalen. Daarvoor is deze te afstandelijk en te rommelig voor mij.

Zeker al wetende dat deze film pas geschreven is na het maken ervan.

Maar de film wist ook een stukje mij mee te nemen. Het bevreemdende karakter werkte voor mij wel. Pasolini weet een aantal bijzondere locaties uit te kiezen. De film heeft een bepaalde sfeer die mij wel meenam, maar voor mij onderbroken werd door het bijna fragmentarische karakter van de film.

De film voelde soms ook te vluchtig aan. Sommige scenes voelde heel erg random in elkaar geflanste stukjes aan, zeker ook sommige erotische spanning scenes. Deze missen soms nog dat kleine stukje extra context. Al zelfs is maar af een toe een opgewonden blik of een onverwachtste streling, dit mist ik ergens in een film die erotische spanning zo op de voorgrond zet.

Ik hou het nog met een 3* en zal deze in de toekomst zeker eens een herkansing geven.

Weinig toegankelijke Pasolini waarbij een vreemde man verborgen verlangens en frustraties oproept bij de andere. Pasolini laat vooral de beelden voor zich spreken, al zijn we ook daar niet altijd veel mee. Een film met weinig woorden of dialogen, waarbij vooral het visuele tot uiting moet komen. Strak en kol gefilmd.

Ik kon er jammer genoeg weinig mee. Bij momenten iets te fragmentarisch of het moet zijn dat ik geen lijn in de scènes kreeg. Moeilijk te doorgronden alvast. Een mysterie met weinig antwoorden, maar intrigerend was het wel bij vlagen.