Pixote: A Lei do Mais Fraco (1981)

Goh, die Pixote vond ik toch wel een behoorlijke huilebalk zeg.

Nogal misplaatst eigenlijk in een film waarin ' Pixote ' er toch echt zelf voor kiest om misdaad te bedrijven. Nogal een zacht eitje tussen al die meer doorgewinterde, minder gevoelige ' bendeleden '. Maar zijn doelen zijn uiterst nobel dus moet de kijker wel ontroerd worden. En anders gooien we er toch gewoon gelijk vrij pontificaal muziek tegenaan, die echt niet alleen maar louter op de achtergrond aanwezig is. Ik vind de film voor een ' straatbendefilm ' veel te soft omwille van het constante gedweep met Pixote `s romantische aangelegenheden en zijn andere onzekerheden. Ik vond het contrast tussen de straat en zijn vele onzekerheden gewoon niet goed werken. ah, wat zielig hij is zowat een analfabeet.....

De film zou mij dan dus moeten ontroeren om nog wat indruk te maken en ondanks het veel te gekunstelde drama slaagde hij daar wonderwel toch wel in. Ondanks de vele ergernissen tot aan het eind toe, waar Pixote vlucht terwijl hij beter had kunnen blijven staan omdat hij op dat moment niets misdaan had en zich door weg te vluchten juist verdacht maakte en zich afzonderde van andere mensen waardoor hij alleen kwam te staan tegen die beruchte cop.

Genoeg minpunten te vinden, maar gelukkig viel er genoeg te genieten. Qua sfeerzetting begint de film gelukkig nog wel grimmig en geeft hij met beelden mooi weer wat voor een erbarmelijk leven ' sommige ' mensen daar leiden door constant op de vlucht te zijn. De vriendin van Pixote wist mij ook nog wel te ontroeren, ofschoon ze natuurlijk wel vreselijk naïef was. Vermakelijke film, ondanks zijn gebreken waar ik wel tussendoor kon kijken. Kleine 3,5*

Al ver voor 'Cidade de Deus' was deze film er al. Met 'Cidade de Deus' op nummer één in mijn toptien moest ik natuurlijk dan ook deze kijken!

Erg rauw deze film, mede door de keuze van de hoofdrolspelers, die bijna (?) zichzelf spelen. Iets wat Fernando Meirelles en Kátia Lund hebben gecopieerd in Cidade de Deus, maar wèl nadat de straatkids een gedegen acteertraining kregen. Daar schuilt ook het minpunt in deze film: het acteren is af en toe matig.

Het eerste deel van de film is het sterkst, waarin Pixote in de jeugdinstelling zit. Hoe hun levens voor de politie en justitie helemaal niets waard zijn is schrijnend en - bijna dertig jaar na dato- nog steeds zo.

Dit deel deed me sterk denken aan Babenco's latere 'Carandiru', wat ik tot nu toe zijn beste film vind.

De tweede helft kon me minder boeien.

Toch een indrukwekkende film die zeer authentiek en realistisch overkomt.

Ik ben nu ook wel nieuwsgierig naar 'Who killed Pixote'. Kijken of die ergens is te vinden.

Harde realistische film, bijna in docu-stijl, een soort vroege Cidade de Deus. Laat een zure nasmaak achter. De vele straatkinderen, onwettig, verstoten of ouderloos, vormden een demografische plaag in Brazilië in die periode (wellicht nog altijd). De maatschappij liet hen opsluiten in jeugdgevangenissen, waar ze overgeleverd werden aan het sadistisch personeel onder dekking van de autoriteiten. Want wie maalt nu om één straatschoffie min of meer? You don't exist, zegt de toezichter op een bepaald moment, om hun sociale positie duidelijk te maken. Het is dan ook een doorn in het oog van velen, dat de minderjarigen door een wet beschermd worden, waardoor ze aan berechtiging voor hun misdaden kunnen ontsnappen. Voor de minderjarigen tikt de klok, want ze weten dat ze er op klokslag 18 alleen zullen voorstaan tegen de wereld.

Pixote is de jongste. Hij zit in een groep jongeren die solidair zijn met elkaar, en het is met hen dat hij vlucht en drugs begint te dealen. De jeugdige onschuld wordt gesmoord in aanraking met verderfelijke mensen ( lijm snuiven, aanraking met seks enz. ) en dat biedt hen weinig kansen op een normaal leven. De beelden zijn vaak erg rauw : bah, die wc's vol kak en bloed, die vieze kamertjes, die verkrachting in het begin , deden me echt walgen. En die jongeren werden er onherroepelijk gevoelloos door. Leven wordt overleven. Het is een meedogenloze kijk op een verloren generatie, waarbij Babenco met dringendheid aan de alarmbel trekt.

DVD met engelse ondertiteling te verkrijgen en er is ook een versie met Franse ondertitels beschikbaar... wel een mooie cover vind ik.

DVD COVER (Fr)

De Argentijnse regisseur Hector Babenco was een drijvende kracht achter de moderne Braziliaanse cinema. Zijn documentaire-achtig verfilmde 'Pixote' vertelt een uitzichtloos verhaal over (her)opvoedingsinstituten, drugsgebruik en -handel, gevangenissen, homo- en hetero-prostitutie, criminaliteit en uiteindelijk moord. Rauw, gewelddadig, eerlijk en ook nu nog shockerend is het de missing link tussen Bunuels 'Las Olvidados' uit 1950 en het eenentwingste eeuwse 'Cidade de Deus' van Fernando Meireilles.