Quest for Camelot (1998)

Matigjes.

In het Nederlands mis je sowieso al de stemmen van twee Monty Python leden, maar ik betwijfel of zij de clichematige dialogen, liedjes en het verhaal zouden kunnen doen vergeten. Matige characterontwikkeling kan ik over het algemeen nog wel vergeven bij dit soort films, maar hier was het wel heel standaard.

Goed, de animaties waren redelijk en de film was al met al toch onderhoudend.

G-E-W-E-L-D-I-G-E film! Ik heb hem al sinds 1998 en het blijft een van mijn favorieten. In het Engels wil ik hem graag zien om te vergelijken. Ik blijf in een deuk liggen als ik de film zie echt een topper! En idd Devon en Cornwall zijn geniaal met heerlijke opmerkingen.

Vind ik ook. Er word hier veel te veel in gezongen en de animatie is verschrikkelijk slecht. zelfs de tekenstijl bevalt me niet. De poster is getekend door John Alvin wat een schande is als je nagaat dat hij ook de posters van The Empire Strikes Back, Willow en The Lord of The Rings heeft gemaakt. In mijn herinnering was dit een hele goede film maar na drie seconden herzien wist ik dat er geen reed meer aan was.

Om eerlijk te zijn vond ik het maar een zwakke prent. Een vrouwelijk hoofdpersonage bekomt me meestal wel goed, maar dit was me allemaal een beetje te flauw verhaal. Ik kan me zelfs niet meer eens goed herinneren waar het over ging. Ja, de draak zorgde wel voor the comic relief, maar het was te weinig om deze "draak" van een film te redden. En de blinde held, een karakter waar je medelijden mee zou moeten hebben, die wou ik al heel snel een trap onder zijn *beep* verkopen. Wat een arrogante eikel! Alleen voor het fantasy gehalte en de griffon die ik best wel knap vond geef ik het niet nog een lagere score.

In tegenstelling tot veel animatiefilms had ik hem als kind nooit gezien, maar het verhaal klonk interessant, dus ik dacht dat ik hem wel eens zou kijken. De intentie van deze film zijn goed, maar de uitvoering is... tja....Nu blijkt dat Bill Kroyer, de oorspronkelijke regisseur, een donkerdere film wilde maken, die qua toon meer aansloot bij het originele boek van Vera Chapman, dit werd echter verworpen ten gunste van een meer Disney-achtige musicalfilm

Het complexe plot en de duistere aard van de roman 'The King's Damosel' werd vervangen door een de kenmerkende animatie-elementen uit de jaren 90: musicalnummers, een sterke vrouwelijke heldin, een machtsbeluste schurk, een romantische verhaallijn grappige sidekicks en humoristische grappen en het stel leeft nog lang en gelukkig. Warner Brothers probeert tevergeefs de Disney-stijl na te bootsen, wat op zich niet slecht zou zijn als het ze daadwerkelijk lukte.

Helaas is er een incompetente protagonist, flauwe liedjes (die normaal al erg zijn maar hier...oef...het ergste is 'The Prayer', van Celine Dion, gegarandeerd een Oscarnominatie!), een eendimensionale schurk en dan heb ik het nog niet eens over die hamerkip…Ik weet dat het maar een kinderfilm is, maar dit beloofde een duistere animatiefilm te worden maar bracht daarna alles zo zoetsappig dat het daardoor een ronduit middelmatige fantasiefilm werd. (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch an animated movie)