The Day of the Triffids (1963)

De scènes met de planten op wieltjes zijn zo slecht, dat je er gewoon om moet lachen. Het verhaal vond ik wel leuk opgezet, maar kan iemand me uitleggen wat die twee verhalen in vredesnaam met elkaar te maken hebben (ze krijgen allebei met die planten te maken, maar meer ook niet), want die twee verhalen komen als ik het goed heb nergens bij elkaar.

Ik geef 2,5* en dit komt mede door het leuke en orginele verhaaltje.

Geslaagde en boeiende verfilming van het bekende boek van Wyndham, ook al wijkt het script enorm af van het oorspronkelijke verhaal. De sfeer en spanning zitten er goed in, en de productie hoefde duidelijk niet te besparen op sets en speciale effecten.

Enige minpuntje is het wat flauwe einde, met een "toevallige" oplossing voor het Triffid-probleem die meer aan War of the Worlds doet denken dan goed is. Waarschijnlijk een verplichte toegeving om de film ook op de Amerikaanse markt te kunnen verkopen.

Toch een verdienstelijke 3,5 sterren.

Vroeger gezien en destijds vond ik het best een goede en ook spannende Horror / Sciencefiction film. Het verhaal was leuk verzonnen en de uitvoering was ook best goed gedaan, zeker de eerste drie kwartier toen het nog allemaal een beetje mysterieus was. Het einde in de vuurtoren was overigens best aardig ook een best spannend. Althans vroeger dan want hedendaags is de film natuurlijk zeer gedateerd en ziet het er allemaal vreselijk nep uit (vooral de planten die ook nog eens super traag zijn).

Viel me toch behoorlijk mee. Ik had al verhalen gehoord over traag bewegende planten (en ja, in tegenstelling tot de versie uit 2009 zijn ze inderdaad gruwelijk traag), maar eigenlijk vielen de special effects me honderd procent mee. Je blijft gedurende de wel erg korte speelduur jezelf continu afvragen waarom men het verhaal zo versimpeld heeft, maar uiteindelijk is het alsnog allemaal behoorlijk spannend met sterke scenes als het moment waarop de duizenden Triffids voor het hek staan en met de vlammenwerper bestreden moeten worden of de ijzersterke eindscene in de vuurtoren.

Uiteindelijk blijft het af en toe wel een beetje knullig, maar tegelijkertijd is het net zoals in zombiefilms zo dat de planten op zichzelf nog geeneens heel eng zijn, maar zodra ze in grote massa's opdoemen begint de sfeer al iets benauwder te worden. Voor de liefhebbers van de oude Doctor Who afleveringen (vond het een vergelijkbare sfeer, helemaal de vuurtorenscenes deden me heel erg aan de aflevering Horror Of Fang Rock denken) een hele goede aanrader!

Redelijk charmante jaren '60 sci-fi horror over een dubbele ramp die de wereld treft: een serie kometenregens zorgt er voor dat het overgrote deel van de wereldbevolking blind wordt, maar leidt er ook toe dat een voorheen onschuldig distelachtig plantensoortje muteert tot lopende, vleesetende, bloeddorstige monsters. Om redenen die me niet helemaal duidelijk zijn volgen we eigenlijk twee verhaallijnen, die zo ongeveer niks met elkaar te maken hebben: een stel dat een remedie tegen de Triffids probeert te vinden, en een zwerftocht van een marineman met aanhang over het continent. En eerlijk gezegd zijn beiden niet zo heel spannend; de Triffids zien er vaak wat knullig uit, en komen soms wel heel ongevaarlijk uit de hoek - als ze bijvoorbeeld zelfs in grote massa's niet over een hekje van een meter hoog kunnen komen.

Maar toch vond ik het wel lekker wegkijken. De Triffids zijn weer eens wat anders qua dreiging, en zoals ik al eerder zei heeft de film z'n charme ondanks een gebrek aan spannende ontwikkelingen. Wat dat betreft is het makkelijke, abrupte einde ook wel een beetje jammer. En na alle verhalen hier ben ik inmiddels ook wel benieuwd naar het boek.

"Fundamentally it's a simple problem. It's just a matter of finding a weed killer."

Maar toch een leuke Engelse Old-school SF-Horrorfilm. Na een meteoriet-regen, die iedereen die er na gekeken heeft, blind maakt. Ontwaakt Marine-officier Bill Masen (Howard Keel een filmmusical-acteur) één van de weinige die zijn zicht heeft behouden omdat hij aan zijn ogen was geopereerd, in een ziekenhuis. Hij gaat opzoek in een chaotisch Londen naar een veilig onderkomen en alsof dat nog niet genoeg is maken plantachtige wezens bekend als Triffids de wereld nog minder aangenamer door jacht te maken op de overlevers. De film is voor twee-derde van tijd een rampenfilm en voor één-derde een overlevingsfilm dwars door half Europa. Er zijn maar weinig aanvallen van de triffid echter als we ze zien zijn deze best spannend. Alhoewel de tijd er ook duidelijk zijn tanden in heeft gezet. Nadeel van de film was wel dat door de twee verhaallijnen en de meerdere personages de film iets te abrupt stopt. Het lijkt alsof er een te kort aan tijd is geweest. De oplossing voor het planten-probleem wordt wel gevonden maar hoe verging het met de overgrote meerderheid die blind was geworden? (gingen die alle naar de kerk?) Enfin verder was het wel een leuke film!

Van schrijver John Wyndham is naast The Day of the Triffids (1951) ook zijn boek The Midwich Cuckoos (1957) twee keer verfilmd als Village of the Damned.

Door een stroom meteroriten die langs de aarde raast wordt 99% van de aarde blind. Uit de brokstukken die op aarde vallen groeien vleesetende planten die zich kunnen verplaatsen. In de totatale chaos vluchten een Amerikaan en een meisje uit Engeland naar Frankrijk en van daaruit naar Spanje.

The Day of the Triffids is een vrij typische rampenfilm uit de jaren '50, jaren '60 waarin er grote angst was voor straling en mutaties en dergelijke. Het is nog maar de vraag of een bioloog de plantwezens in deze film nog als een plant zou kwalificeren, maar goed zo moeilijk doen we niet. Waar ik wel moeilijk over doe is de manier hoe de blindheid behandeld wordt in de film. Mensen die nog met de trein reizen, of in een loket staan. Alsof iedereen ineens blind geworden is inplaats van door naar een meteoriet te kijken. Daarnaast is het volledig onlogisch om naar Frankrijk te gaan vanuit Engeland en naar Spanje zelfs ronduit idioot. Waarom zouden er in Engeland geen andere mensen zijn die kunnen zien of zouden kunnen evacueren?

Het einde doet wel heel erg denken aan War of the Worlds. Nee, ik vond het maar matig.

Hier lagen de verwachtingen toch wel hoger !
Een klassieker die mij niet wist te overtuigen door o.a. de opzet van het verhaal waarin er eigenlijk twee afzonderlijke verhaallijnen worden verteld die niks met elkaar te maken hebben, enerzijds Bill Masen die in het ziekenhuis ligt en een koppel die op een klein eilandje een remedie tegen de vleesetende planten probeert te vinden. Weinig echt spannende scènes en de cast weet de film niet op te krikken. Het grootste minpunt vond ik hier wel het abrupt einde en de manier waarop precies alles weer goed zal komen. 5/10