Track 29 (1988)

‘Dit was toch een verdomd aardige film, meen ik mij te herinneren’, dacht ik, toen ik op deze pagina’s het gebrek aan enthousiasme (met de illustere Reinbo als uitzondering) bespeurde. Van beide heren hier vlak boven mij zijn intussen wat meer positieve geluiden gekomen, en dat lijkt me terecht.

De cartooneske grondtoon wordt vanaf minuut één gezet, en ook anderszins gooit Roeg zijn kaarten al in de eerste minuten op tafel. John Lennon die om zijn moeder roept. Cape Fear River. Linda afwezig luisterend naar een populair-wetenschappelijk tv-programma over parallelle dimensies. Niettemin blijft dit tot het einde toe een feestje vol verrassingen.

Opmerkelijk eigenlijk hoeveel dit doet denken aan een jolige (maar ondertussen) aflevering van Twin Peaks. Maar dit zijn geen Frost & Lynch; dit zijn Potter & Roeg. Ha, Lennon mag dan openen, maar verder worden we alleen nog maar getrakteerd op tunes uit de eerste helft 20e eeuw, duidelijk een dingetje van Potter, wiens handtekening sowieso natuurlijk dik onder het scenario staat.

Het gebrek aan weerklank voor dit werk zal dan wel te maken hebben met genoemde ondertoon, aangezet door het nadrukkelijke ‘acteren’ van de gehele cast: Oldman gaat er dik over en heeft daar duidelijk de grootste lol in; Lloyd en Bernhard houden zich ook niet in, en Russell leeft zich uit als een vijftienjarige.

En dat, met name dat laatste, is uiteraard helemaal de bedoeling. Pruilend pretty in pink, nog steeds slapend in een meisjeskamer. Roeg heeft de kont van zijn echtgenote regelmatig wel erg goed in de smiezen, maar de restaurantscène is werkelijk fantastisch. Zie Russell schitteren in licht en schaduw, haar trauma dronken vol angst en lust herbelevend!

De dik in de verf gezette referentie aan Cape Fear is niet te missen; ik moet de originele versie daarvan nog zien, maar het zal te maken hebben met die mengeling van angst en lust, de traumatische family invasion.

Lloyd heeft zijn mooiste moment met zijn toespraak á la Martin Luther King op de modeltreintjes-conventie, waarmee hij de aanwezigen tot extase brengt. Prachtige scène ook. O Amerika. We don’t want to grow up and we are proud of that. Het is ook een modelfilm over chronische onvolwassenheid.

En dan hebben we nog de aanstichter van dit spookverhaal, de trucker, die met zijn kar overal door heen dendert...

Het voelt allemaal in eerste instantie aan als een niet al te subtiele satire, maar bij nader inzien heeft Roeg hiermee een behoorlijk gelaagd werkje afgeleverd. Toch maar eens kijken wat hij in de jaren tachtig zoal nog meer heeft uitgespookt; Eureka ligt hier al boven op de stapel.

Aardige film over een vrouw die ongelukkig is in haar huwelijk en een vreemdeling tegenkomt Een wat eigenaardige film zoals gewend van Nicolas Roeg. Genoeg goeie momenten, maar als geheel wist het wat minder indruk op me te maken. Het wat dik aangezette acteerwerk past er goed bij.