Star! (1968)

Er zijn verschillende soorten musicals. Er is het type musical waarin alle dialogen gezongen worden. Een andere wereld waar normaal praten is vervangen door zang. Dan zijn er de films waarin de hoofdpersonages het door blijdschap of verdriet niet meer uit weten te houden en de film ‘onderbreken’ om spontaan een liedje te gaan zingen. En dan is er nog een derde categorie, waarin Star! valt. De muzieknummers die je ziet en hoort zijn onderdeel van een show in de film. Het verschil is natuurlijk dat de zang en dans die je ziet en hoort niet perse iets zegt over de state of mind van de personages. Maar het is zang en dans omdat het moet.

West Side Story en Sound of Music vallen in de tweede categorie. Zonder hieruit conclusies te trekken, is het opvallend dat deze film grotendeels vergeten is en een roemruchte flop betekende, terwijl twee genoemde films gelden als grote klassiekers. Opvallend, want met deze film werd hoog ingezet in termen van productie-omvang, budget, cast en vooral crew. De combinatie van Wise, Andrews, Fairchild en Kidd zou succes moeten betekenen. In plaats daarvan ging geen hond er naar kijken, ondanks pogingen de film te reanimeren (door hem opnieuw te marketen, de naam een aantal keer te wijzigen en hem te cutten).

In dat laatste zit een mogelijk antwoord van het falen van de film. De film duurt te lang. Er had gemakkelijk een kwartier of drie uit gekund. Was Wise te ijdel? Achteraf cutten is natuurlijk te laat, zo vermink je een film alleen nog maar meer. Met the Magnificent Ambersons in het achterhoofd is het trouwens wel een gniffel waard. (Humor zou het zijn geweest als men Welles had gevraagd de film te redden). Er zitten 15 zang- en dansnummers in. Daar hadden er op zich best een paar van uit gekund, alhoewel dit wel het sterkste was van de film. In West Side Story en Sound of Music zitten beide een stuk of 5 klassiek geworden nummers. Van die nummers die dagenlang in je hoofd blijven zitten. Hoewel er in Star! echt leuke nummers zitten, zijn het geen nummers die blijven hangen. Een andere oorzaak is zonder twijfel dat het verhaal niet bijzonder boeiend is. Leuk dat leven van die Gertrude Lawrence, maar de nogal fragmentarisch vertelde luxe probleempjes en diva neigingen van een nogal onsympathieke tante doen mij (en datzelfde gold blijkbaar voor het publiek toentertijd) niet meeleven. Er zijn ongeveer 1001 zaken per dag om me drukker over te maken.

En dus zit je met een te lange film, waar meeleven bijna onmogelijk is en waarvan je er één dag later al geen liedje meer herinnert. En das het verschil. Jammer, want het was een absoluut kundig gemaakte film. Nogmaals waren de musicalnummers van ontzettend hoog niveau en bijzonder sterk gemaakt. Dit is een film die veel musicalfans nog wel zal kunnen behagen. Mensen die niets met het genre hebben zullen dit als een mooi voorbeeld zien om die mening te staven. Iedereen die er tussenin zit (waaronder ik), wordt op de proef gesteld. Als je de moeite doet de beproeving te doorstaan, zie je alsnog een aardige film, die zijn problemen onmiskenbaar kent. 3 sterren.

Enkele jaren na The Sound of Music willen Robert Wise en co hier een vervolg aan breien maar met aanzienlijk minder succes aangezien het een complete box office flop werd. Het gaat hier om een biopic waarin het leven van Britse actrice Gertrude Lawrence wordt weergegeven. Bopics zijn voor mij echter altijd een moeilijk paar mouwen en zeker wanneer het uitgesmeerd wordt over tientallen jaren. Dan krijg je een aaneenschakeling van vignettes zonder veel rode draad. Of laat ons zeggen dat je het niet moet bekijken voor een bepaalde plot want het ontwikkelt zich allemaal over lange periodes. Hier is dat ook het geval. Het kon me dan ook niet boeien. Niettegenstaande dat er duidelijk geld en zorg besteed is aan de productie met historische sets en kostumering en dergelijke zaken. Het bleef echter allemaal te veel op afstand. Net zoals de film in de film die zich afspeelde. Duurt ook nog eens veel te lang en met liedjes die niet blijven hangen. Dan blijft er natuurlijk niet veel overeind. Enige interessante vond ik de rol van Noël Coward die werd neergezet door Daniel Massey.