Moonfleet (1955)

Volgens een extra op de dvd werd deze film alleen echt bewondert in Frankrijk terwijl hij in de rest van de wereld onopgemerkt bleef. Ik vind het eigenlijk niet vreemd dat dit doodnormale vertelsel onopgemerkt is gebleven. De Franse commentator probeert nog wel aan te geven waarom deze film zo briljant, maar slaagt er niet in (hij had het ook wel enthousiaster mogen brengen).

De benaming 'geweten van de cinema' is zeer toepasselijk voor Lang, maar dat uit zich niet in deze film. Lang weet de film wel van een visuele kracht te voorzien, maar het verhaal overstijgt nooit het niveau van een kinder-avonturenboek. Pogingen om onderwerpen als corruptie naar voren te brengen komen iets te matig naar voren. Moonfleet is uiteindelijk een vermakelijke, maar niet echt bijzondere avonturenfilm. Wel leuk om te bekijken, maar niet een die nog lang zal blijven hangen.

3*

Dit is inderdaad een zeer normale avonturen film, maar wel een degelijke. De stempel van Lang is nergens te bespeuren, wat blijkt te zijn omdat hij hier integenstelling tot zijn Duitse werk geen totale vrijheid had. En dan betwijfel ik nog of het beter had kunnen zijn of meer herkenbaarder als... Granger speelt hier zoals men hem vaak kent; of het nu Green Fire of Swordsman of Siena is, hij laat altijd wel die typische charme zien. Lang scheen later nog wel meer van deze aardige nietzeggende producties te hebben gemaakt. Dit is tot nu toe de minste die ik zag. Miklós Rózsa deed mij godzijdank nog wat kwijlen, want zijn score is meer dan prima. Rozsa beleefde wat mij betreft zijn hoogtepunt ook dankzij Lang met Secret Beyond the Door. Gruwelijke, grandioze dreiging daar. Hier een een acontuurlijk, wat zachter met een lekker zwepend orkest bij tijden. 3 sterren

Een schim van de vroegere Fritz Lang

Ik ken Fritz Lang eigenlijk alleen maar van twee van zijn bekendste films, M: Eine Stadt Sucht einen Mörder en Metropolis. Nu zijn dat twee werken uit zijn Duitse periode en is Moonfleet er één van zijn Amerikaanse periode dus ik was wel benieuwd. Hoe dan ook, het werd een tegenvaller van formaat.

Laat ik eerst met het enige pluspunt beginnen, de decors. Die zien er op sommige punten fenomenaal uit en geven een knap tijdsbeeld neer van 1757 maar ook de uniformen komen waarheidsgetrouw over waardoor het visueel wel allemaal in orde is. Eigenlijk blijkt Moonfleet wel ergens een buitenbeentje te zijn in Langs oeuvre doordat het geschoten is in Cinemascope. Eerlijk gezegd snap ik eigenlijk niet goed wat Lang tegen Cinemascope had. Het is nu niet dat dit visueel zo'n verschrikking is tegenover Metropolis of M.

Qua verhaal stelt Moonfleet nog het meeste teleur. Het begint allemaal als een degelijke swashbuckler film maar Lang wordt compleet in de steek gelaten door het scenario. Af en toe zit er een opflakkering in het verhaal zoals wanneer Fox zijn partners beginnen te muiten en het bijhorende gevecht, dat van mijn part gerust nog wel wat langer had mogen duren. Het grote probleem zit hem doordat de film bijna of helemaal geen spanningsboog kent hij daardoor maar wat voort kabbelt met als gevolg dat de aftiteling ineens over het scherm rolt en dat blijkt dat je de hele sentimentele climax gewoon gemist hebt.

Stewart Granger is wel goed als Mr. Fox maar ik kreeg gewoon de indruk dat hij dit meer op automatische piloot deed. Voor de rest ken ik geen enkele andere film met hem maar ik moest ook constant aan Errol Flynn denken. Niet dat dat zo slecht is maar die speelde ook vroeger constant van die typische mantel- en degen films. Jammer genoeg heft Jon Whiteley de prestatie van Granger op. Waar Granger degelijk overkwam is de kleine John Mohune gewoonweg irritant met zijn onvoorwaardelijke liefde voor zijn peetvader (met een veel te sentimenteel einde tot gevolg).

Teleurstellend maar nog enigszins de moeite voor de knappe decors.

1.5*

Niet erg spectaculair voor een avonturenfilm. Ik wist niet wat ik moest verwachten, maar het heeft me niet echt kunnen bekoren. Ik heb zowieso altijd een beetje moeite met films uit de jaren '50, tenminste met het handjevol dat ik heb gezien (waaronder Hound of the Baskervilles). Acteerwerk beetje houterig, alleen Sanders gaf beetje kleur aan zijn personage. Het jochie is ook nog eens irritant en je hoopt dat Fox hem gewoon achterlaat (zou ik wel doen als ik zo'n gemene vent was, zoals Lady Ashwood hem beschrijft). Hier en daar leuk plaatje of scene, maar duidelijk niet genoeg.

Vlot avonturenfilmpje (neigt naar een jeugdfilm) anno 1955 met toch twee destijds niet onbelangrijke acteurs als daar zijn Stewart Granger en George Sanders.

Een beetje eenvoudig plot maar de enscenering is verre van slecht en er is voldoende spanning à la "Treasure Island" wat het geheel toch inhoudelijk maakt.

Vereenzelvig Fritz Lang steeds met dramatische zwart-wit producties (ook uit de jaren 50, "Clash by Night", "The big Heat"), waarbij deze "Moonfleet" toch enigszins verrassend overkomt.

The exercise was beneficial!

Een weeskind komt in een rovershol terecht. Ik zag wat gelijkenissen met Hitchcock's Jamaica Inn (1939) waarin ook corruptie, aristocratie en het motto 'ieder voor zich, God voor ons allen' prominent naar voren komen.

Het hele verhaal is vrij dun. Personage Jeremy Fox is interessant en wordt sterk neergezet door Stewart Granger. Ook de jonge Whitely speelt leuk als John Mahune. Mooie kostuums en sfeervolle decors komen voorbij.

De manier van filmen is typisch Fritz Lang. Er is de tijd voor mooie shots genomen. In de extra's leerde ik dat Lang vaak shots gebruikt die de vorm van een oog hebben. Deze shots in een roversgrot vanuit het oogpunt van het jongetje zijn wat mij betreft ook de hoogtepunten van de film.