Moonfleet (1955)

Een kinderfilm van het geweten van de cinema (volgens Godard). wederom een 5

Volgens een extra op de dvd werd deze film alleen echt bewondert in Frankrijk terwijl hij in de rest van de wereld onopgemerkt bleef. Ik vind het eigenlijk niet vreemd dat dit doodnormale vertelsel onopgemerkt is gebleven. De Franse commentator probeert nog wel aan te geven waarom deze film zo briljant, maar slaagt er niet in (hij had het ook wel enthousiaster mogen brengen).

De benaming 'geweten van de cinema' is zeer toepasselijk voor Lang, maar dat uit zich niet in deze film. Lang weet de film wel van een visuele kracht te voorzien, maar het verhaal overstijgt nooit het niveau van een kinder-avonturenboek. Pogingen om onderwerpen als corruptie naar voren te brengen komen iets te matig naar voren. Moonfleet is uiteindelijk een vermakelijke, maar niet echt bijzondere avonturenfilm. Wel leuk om te bekijken, maar niet een die nog lang zal blijven hangen.

3*

Dit is inderdaad een zeer normale avonturen film, maar wel een degelijke. De stempel van Lang is nergens te bespeuren, wat blijkt te zijn omdat hij hier integenstelling tot zijn Duitse werk geen totale vrijheid had. En dan betwijfel ik nog of het beter had kunnen zijn of meer herkenbaarder als... Granger speelt hier zoals men hem vaak kent; of het nu Green Fire of Swordsman of Siena is, hij laat altijd wel die typische charme zien. Lang scheen later nog wel meer van deze aardige nietzeggende producties te hebben gemaakt. Dit is tot nu toe de minste die ik zag. Miklós Rózsa deed mij godzijdank nog wat kwijlen, want zijn score is meer dan prima. Rozsa beleefde wat mij betreft zijn hoogtepunt ook dankzij Lang met Secret Beyond the Door. Gruwelijke, grandioze dreiging daar. Hier een een acontuurlijk, wat zachter met een lekker zwepend orkest bij tijden. 3 sterren

Pas weer herzien.
Eigelijk is dit helemaal geen kinderfilm. Maar eerder een wat ongewoon gothic verhaal. Dat dit een mindere film van Fritz Lang is ben ik het totaal mee oneens. Het is zelfs een van de beste van zijn jaren 40 en 50 periode.
De Charme van de film zit vooral in het rake gothic sfeertje zoals je dat ook aantreft bij de betere Hammer verfilmingen zoals hound of the baskervilles. En veel scenes leveren mooie contrasten op doordat het gaat om een kind dat zijn hoofd boven water moet houden in een corrupt wereldje, zoals in treasure island. Verwijzingen naar Alice in Wonderland zijn ook duidelijk aanwezig. Wat vooral indruk maakte Was de scene dat de jongen op het landgoed van Granger aankomt en hem stoort tijdens een diner
Het Franse commentaar op de DVD sloeg inderdaad nergens op. Slaapverwekkend en niet overtuigend.

Toch vreemd. Deze vind ik nergens:

http://www.dvd.nl/reviews.php?reviewid=1409

Een van de weinige films van Fritz Lang waarbij hij gebruik maakt van het door hem vervloekte CinemaScope. Visueel is deze film zeker de moeite waard, met mooie decors en kostuums en bijpassende muziek. Maar voor een avonturenfilm beleven de personages maar bitter weinig mee! Bovendien vond ik de film een beetje als een nachtkaars uitgaan... ik zat eigenlijk nog op de climax te wachten toen de eindcredits al in beeld kwamen...

Desondanks toch een aardige avonturenfilm, dankzij de zorgvuldig aangezette gothic sfeer en het prima acteerwerk. Bij vlagen was er zelfs sprake van spanning en ontroering. En zelg nou zelf; een film met de fantastische George Sanders is toch überhaupt niet te versmaden?!

3*

Helemaal mee eens!

Ben nu eigenlijk wel benieuwd naar wat er in het bovengenoemde Franse commentaar zoal gezegd wordt; ik vond Moonfleet een bijzonder fijne film, en wel degelijk een vergeten pareltje. En wat een geweldige cast! Met de onevenaarbare George Sanders en Joan Greenwood (eigenaresse van de tofste stem in de gehele filmgeschiedenis) kon Lang zich al gelukkig prijzen, maar ook Stewart Granger biedt hier een heerlijk suave alternatief voor Errol Flynn.

4* voor de film.

Een schim van de vroegere Fritz Lang

Ik ken Fritz Lang eigenlijk alleen maar van twee van zijn bekendste films, M: Eine Stadt Sucht einen Mörder en Metropolis. Nu zijn dat twee werken uit zijn Duitse periode en is Moonfleet er één van zijn Amerikaanse periode dus ik was wel benieuwd. Hoe dan ook, het werd een tegenvaller van formaat.

Laat ik eerst met het enige pluspunt beginnen, de decors. Die zien er op sommige punten fenomenaal uit en geven een knap tijdsbeeld neer van 1757 maar ook de uniformen komen waarheidsgetrouw over waardoor het visueel wel allemaal in orde is. Eigenlijk blijkt Moonfleet wel ergens een buitenbeentje te zijn in Langs oeuvre doordat het geschoten is in Cinemascope. Eerlijk gezegd snap ik eigenlijk niet goed wat Lang tegen Cinemascope had. Het is nu niet dat dit visueel zo'n verschrikking is tegenover Metropolis of M.

Qua verhaal stelt Moonfleet nog het meeste teleur. Het begint allemaal als een degelijke swashbuckler film maar Lang wordt compleet in de steek gelaten door het scenario. Af en toe zit er een opflakkering in het verhaal zoals wanneer Fox zijn partners beginnen te muiten en het bijhorende gevecht, dat van mijn part gerust nog wel wat langer had mogen duren. Het grote probleem zit hem doordat de film bijna of helemaal geen spanningsboog kent hij daardoor maar wat voort kabbelt met als gevolg dat de aftiteling ineens over het scherm rolt en dat blijkt dat je de hele sentimentele climax gewoon gemist hebt.

Stewart Granger is wel goed als Mr. Fox maar ik kreeg gewoon de indruk dat hij dit meer op automatische piloot deed. Voor de rest ken ik geen enkele andere film met hem maar ik moest ook constant aan Errol Flynn denken. Niet dat dat zo slecht is maar die speelde ook vroeger constant van die typische mantel- en degen films. Jammer genoeg heft Jon Whiteley de prestatie van Granger op. Waar Granger degelijk overkwam is de kleine John Mohune gewoonweg irritant met zijn onvoorwaardelijke liefde voor zijn peetvader (met een veel te sentimenteel einde tot gevolg).

Teleurstellend maar nog enigszins de moeite voor de knappe decors.

1.5*

2,73 gemiddeld. Daar word ik niet vrolijk van

Niet erg spectaculair voor een avonturenfilm. Ik wist niet wat ik moest verwachten, maar het heeft me niet echt kunnen bekoren. Ik heb zowieso altijd een beetje moeite met films uit de jaren '50, tenminste met het handjevol dat ik heb gezien (waaronder Hound of the Baskervilles). Acteerwerk beetje houterig, alleen Sanders gaf beetje kleur aan zijn personage. Het jochie is ook nog eens irritant en je hoopt dat Fox hem gewoon achterlaat (zou ik wel doen als ik zo'n gemene vent was, zoals Lady Ashwood hem beschrijft). Hier en daar leuk plaatje of scene, maar duidelijk niet genoeg.

Vlot avonturenfilmpje (neigt naar een jeugdfilm) anno 1955 met toch twee destijds niet onbelangrijke acteurs als daar zijn Stewart Granger en George Sanders.

Een beetje eenvoudig plot maar de enscenering is verre van slecht en er is voldoende spanning à la "Treasure Island" wat het geheel toch inhoudelijk maakt.

Vereenzelvig Fritz Lang steeds met dramatische zwart-wit producties (ook uit de jaren 50, "Clash by Night", "The big Heat"), waarbij deze "Moonfleet" toch enigszins verrassend overkomt.

Ik was niet van plan om Fritz Lang's complete oeuvre te bekijken, maar al Moonfleet garant staat voor de kwaliteit van zijn films in zijn Amerikaanse periode, dan houd ik het toch lekker bij zijn Duitse films. In Moonfleet zie ik de hand van de meester nergens terugkomen en krijg ik vooral het idee dat Lang in Hollywood weinig meer kon doen dan aangeboden scripts te verfilmen, zonder er zelf aan te mogen sleutelen. Niks geen Wagneriaans bombasme of prachtige dramatiek, maar slechts een simpel, saai avonturenplotje dat geen potten breekt. Dit is van die typische, spanningsloze brol, die je helaas vaak tegenkomt als je tussen films uit de jaren vijftig en zestig aan het snuffelen bent. De dialogen zijn saai en de ontwikkelingen van het verhaal zijn erg voorspelbaar. De decors zijn geneig en af en toe is er een moment waarin iets interessants lijkt te gebeuren, maar ik had erg veel moeite om mijn aandacht erbij te houden. Ik kan me niet voorstellen dat Lang achter deze film gestaan heeft.

Visueel zal deze gestileerde familie-avonturenfilm er gelikt uit en ook de kledij was prachtig. Het verhaal echter, over een weesjongen die op zoek ging naar de vroegere geliefde van zijn overleden moeder, was uiterst mager en voorspelbaar. Minder personages (die zonder reden leken te verschijnen en ook weer verdwenen) had de productie goed gedaan. Voor een avonturenfilm werd er teveel gepraat en was er veel te weinig actie.

The exercise was beneficial!

Een weeskind komt in een rovershol terecht. Ik zag wat gelijkenissen met Hitchcock's Jamaica Inn (1939) waarin ook corruptie, aristocratie en het motto 'ieder voor zich, God voor ons allen' prominent naar voren komen.

Het hele verhaal is vrij dun. Personage Jeremy Fox is interessant en wordt sterk neergezet door Stewart Granger. Ook de jonge Whitely speelt leuk als John Mahune. Mooie kostuums en sfeervolle decors komen voorbij.

De manier van filmen is typisch Fritz Lang. Er is de tijd voor mooie shots genomen. In de extra's leerde ik dat Lang vaak shots gebruikt die de vorm van een oog hebben. Deze shots in een roversgrot vanuit het oogpunt van het jongetje zijn wat mij betreft ook de hoogtepunten van de film.