Komt een Vrouw bij de Dokter (2009)

bagger film naar een bagger verhaal van een bagger persoon.

Ik had wat meer van deze film verwacht.

Het verhaal greep me niet echt aan; ik vond de personages te vlak en daardoor leefde ik niet echt met ze mee.

Atsma en van Houten deden het zeker niet slecht maar ik heb ze wel eens beter gezien.

Ik denk dat hier meer in gezeten had, beetje een gemiste kans.

Het laatste kwartier was wel erg goed en daarom nog net 3 sterren.

vreselijke film, dat hele "hippe" sfeertje brrr zo onrealistisch dacht de hele tijd "grow up"!
Zal aan mij liggen hoor, maar heb ook het boek gelezen en daarbij heb ik hetzelfde gedacht.
Vond het heel heftig dat ze zo ziek wordt en vooral de scènes met het dochtertje grepen me als moeder zijnde echt wel aan maar....
Die vent.... vreselijk, kan er maar niet over uit dat iemand zo egoïstisch en hufterig kan zijn, terwijl je vrouw ligt dood te gaan liggen rotzooien met een ander en er dan naderhand ook nog trots een boek over schrijven, zou me kapot schamen!! Juist onder zulke omstandigheden hoor je er voor elkaar te zijn, daar is toch een huwelijk/relatie op gebaseerd! En dan dat geneuzel dat iemand behoefte heeft aan een kanker vrije zone e.d.bah net of zij niet even aan de kanker zou willen ontsnappen. Snap niet dat de schrijver grootmachtig in allerlei programma's komt opdraven als ik me zo misdragen had zou ik weg kruipen onder de dikste steen laat staan er een boek over schrijven zodat heel Nederland weet wat een hufter ik ben.

Een boek en verfilming voor een generatie zonder een morele compas. Pure hedonisme.

Een teken van deze twittertijd.

Sowieso. Vreemd gaan, feesten en genot kiezen boven doen wat juist is gebeurde nooit tot je het kon lezen in 140 tekens of minder.

Trailer is beter dan de film zelf.

daarom dus 1,5*

De film kijkt vlot weg en weet een bepaalde sfeer op te roepen. Het acteerwerk vond ik wel degelijk, vooral Carice van Houten vond ik toch wel goed acteren. Barry Atsma speelt zijn rol met overtuiging, al is zijn rol geen cadeau. Hij speelt een vreselijke, zelfingenomen, irritante klootzak die zelfs bij het sterven van Carmen haar laatste wens niet kan vervullen want een paar weken zonder Roos of het uitgangsleven vol seks en drank missen..neen, dat kon hij niet aan.
Totaal geen respect noem ik dat ! 6/10

Idd ipv een film over kanker eerder een portret van een zogeheten "witteboorden psychopaat", dus (afhankelijk van de mate van autobiografie) zou ik me, als ik Kluun was, eens achter de oren krabben..

Wat een belachelijk slechte film. Verschrikkelijke acteerprestaties, voorspelbaar verhaal, vlakke personages en een aantal cliche-scenes (kaalscheren). Oogt zo dramatisch, maar raakt geen diepte. Triest en nutteloos. Behalve hier en daar een mooi beeld en het feit dat de film aan het denken kan zetten over de morele kwestie, helemaal niks aan. Het boek vond ik al geen literair pareltje, maar toch is het veel beter dan de film. Als je het boek hebt gelezen, verwacht van de film absoluut geen toegevoegde waarde.

Een van de meest baggere films ooit. Man gaat 1000 keer vreemd, terwijl zijn vrouw kanker heeft en dan zegtie dat ie toch van haar houdt. Dat deze film 3 sterren haalt is denk ik te danken aan eq-loze mensen.

Nooit werd het zo schaamteloos geëxploiteerd als in deze tijd inderdaad.

Ik keur het niet goed - dank u voor het compliment over het EQ trouwens - maar ik begrijp het wel. Is een verschil. Iedereen heeft een uitlaatklep nodig om met heftige dingen als dit om te gaan.

Hij ging al vreemd voor ze kanker had, zij is ook vreemdgegaan. Snap dat argument om de hoofdrolspeler te verafschuwen 'omdat zij kanker had' dus nooit.

wil graag deze film kijken, helaas geen NL ondertiteld door RTL 5 commerciele...

Ah, dan is het goed.

Dat zeg ik nergens, maar het is hypocriet om er dan zo'n punt van te maken 'omdat zij kanker had'.

valt dus best wel tegen aangezien de reacties, ik dacht dat dit een ijzersterke film was.....

ach ja, ik ga hem nog wel es een keer zijn

Dokter Tinus op SBS6 vond ik leuker, kun je nagaan...

Hij loog tegen haar. Meerdere keren.

Een walgelijke film over een sociopaat/narcist.

Deze film had ik al in de bioscoop gezien en vond het toen al erg onrealistisch, er had zeker meer in gezeten. Smaken verschillen en gevoelens. Terwijl een helft zat mee te snikken had ik meer met een gevoel van ergenis te maken na afloop van de film want de film vond ik nogal vlak en leeg uitgewerkt en dus geen herkenning. Daarom blijkbaar ook niet de tranen. Dochterlief had zeker meer in de film gezien mogen worden,maar zij kwam er haast niet in voor. Opmerkelijk. Een film bv Als tot altijd waarin ook euthanasie voorkwam deed mij honderd keer meer rond een bepaald thema.

Komt een vrouw bij de dokter

Vijf minuten de film in hebben hoofdpersonages Stijn en Carmen elkaar ontmoet, gekust en zijn ze getrouwd. Vijf minuten later blijkt Carmen kanker te hebben. Nu de ellende al meteen gaat beginnen is het hopen dat die onvoorwaardelijke liefde tussen zieke Carmen en overspelige Stijn wel wat duidelijker gaat worden: anders heeft Oerlemand bijzonder optimistisch gedacht dat zoiets in een sneltreinvaartmontage van tien minuten wel gedaan kan worden.

Helaas blijkt Oerlemans die optimist te zijn geweest. Het wordt het publiek allereerst niet gemakkelijk gemaakt Stijn te zien als een sympathiek personage: als hij op een avond weer eens vreemdgaat terwijl zijn doodzieke vrouw hem vraagt bij hem te blijven, verteld hij haar dat hij net zo’n zin had in een biertje met zijn vrienden om maar weg te kunnen. In het boek, waar de tekst de vorm van een pijnlijke bekentenis kreeg, had de auteur het geluk hele pagina’s te kunnen wijden aan de innerlijke strijd van Stijn: sympathie was zo soms moeilijk maar nooit onmogelijk op te brengen. Hier blijft het in al die fragmentarische scènes onvoorstelbaar hoe Carmen deze eikel in haar leven accepteert.

Dochter Luna mag af en toe komen opdraven als Stijn een duwtje in de moreel goede richting nodig heeft en voor het nodige sentiment. Dat Carmen en Stijn verder überhaupt een band met hun kind hebben moeten we maar aannemen.

De voice over van Stijn pretendeert diens diepere emoties bloot te leggen en zo nuance aan zijn moeilijk te verteren gedrag te brengen, maar doet feitelijk niets meer dan op oppervlakkige toon alles uit te leggen wat we zien of uit de beelden kunnen opmaken. “Chemokuren meemaken was bepaald geen feest.” Och nee, echt?

De dialogen zijn niet heel veel beter. Sterke beeldende scènes zoals wanneer Carmen tijdens een presentatie emotioneel dichtklapt als heur haar uitvalt zijn er te weinig: liever laat Oerlemans zijn personages alles verklaren, waarbij hun emoties vooral te vinden zijn in de gradatie scheldwoorden die ze bezigen. Enkel Carice van Houten weet haar teksten sterk over te brengen en zet de aftakeling van een kankerpatiënt neer met alles wat ze heeft. Barry Atsma daarentegen weet zijn Stijn met geen mogelijkheid vorm te geven. De houterige dialogen zijn daar een reden toe.

De beelden zijn vaak net zo geforceerd: Stijn die in een bui van razernij en wanhoop zijn auto total loss rijdt; de huilbui aan de kant van de weg. De beelden winden er geen doekjes om wat er overgebracht dient te worden. Het is cliché: de intensiteit van de scènes gaat verloren in de nietszeggendheid ervan.

En dan, alsof de voice over, de dialogen en de beelden het publiek nog niet duidelijk genoeg hebben gemaakt hoe zielig de hele situatie nu wel niet is, zijn daar pianodeuntjes om de tranen van Carmen uit te vergroten. De hele film lang wordt muziek te pas en te onpas gebruikt, wat uiteindelijk eerder af gaat stompen dan dat het roert.

Had Oerlemans deze film willen maken rondom een onsympathieke, narcistische lul die tijdens het sterven van zijn vrouw een onsympathieke, narcistische lul blijft, dan was dat pijnlijk, confronterend maar interessant debuut geweest waarin moraliteit aan de kaak werd gesteld. Maar helaas probeert Oerlemans veel te hardnekkig een ode aan de liefde neer te zetten. En dat lukt hem niet.

Na een jaar of wat heb ik deze film weer is terug gekeken. Waar ik de eerste keer dat ik hem zag best wel te spreken was, valt hij nu zwaar tegen.

Acteerwerk valt mee. Barry Atsma overtuigt mij eigenlijk niet. Carice scoort altijd voldoende, Anna Drijver kan mij wel bekoren. Zij sprokkelt nog een aantal puntjes binnen voor deze film.

Het verhaal an sich spreekt mij persoonlijk best aan, ik kan me ook voorstellen dat mensen erdoor geraakt worden. Ik heb het boek nooit gelezen, maar ik verwacht niet schokkend andere verhaallijnen dan de film. Het meest jammere en zelfs heel storende aan deze film is voor mij het einde. De semi-melodramatische muziek, die je een soort emotie door de strot douwen, geven aan dat de regie absoluut geen vakwerk is. Ik heb veel films gezien, het is vakwerk wanneer je zonder al teveel tierelanteintjes de kijker kan raken. Dat lukt in deze film totaal niet. Dàt had de film goed gemaakt, een paar violen die aanzwellen levert alleen kromme tenen op.

Voor mij blijft 1 woord hangen. Goedkoop. Helaas voor Kluun en Oerlemans. Dankzij Drijver en voor de moeite een serieuze Nederlandse film neer te zetten wat sterretjes. Maar deze film leert mij 1 ding; Films van Nederlandse bodem kunnen nog zoveel beter. Een gemiste kans, want het thema verdiende meer.

Ik had veel van deze film verwacht, maar het deed totaal niet aan mijn verwachtingen. Ik kan er echt niet tegen dat een voice over alles vertelt wat ik zie op beeld. Woorden als "chemo"die in beeld verschijnen en dan even later zie je Carmen aan de chemokuur, daar kan ik me dan zwaar aan irriteren.

Acteerprestaties vielen dan redelijk mee, maar het is niet het beste wat ik gezien heb. De laatste scene's raken mij wel, maar dat komt gewoon omdat ik snel geraakt ben door dit onderwerp.

Van Houten liet me deze keer schrikken door haar buitengewoon irritant karakter dat ze neerzet. Het ligt niet aan de acteerprestaties; die zijn in het algemeen erg goed maar van dit hele personage kreeg ik kromme tenen. Zoiets kan vergeten worden, als het verhaal meeslepend is. Dat was het op een paar scènes na, nergens. De laatste scènes met Carmen waren een grote uitzondering, hierin leek de film eindelijk de goede kant op te gaan. Jammer dat daarna al snel de film was afgelopen. Niet vergeten de basis van het verhaal zelf. Kluun, schrijver van het origineel (een quasi-autobiografie overigens), is een van de verschrikkelijkste hedendaagse Europese schrijvers en dat laat de film dan ook erg goed zien. Bijzonder pluspunt: Met het filmwerk was helemaal niets mis. Oerlemans leek mij niet bepaald een goede regisseur maar, ondanks dat hij een verschrikkelijke keuze heeft gemaakt in het verfilmen van dit pulpboekje, hier bewijst hij het tegendeel. En last but not least, de acteur die ervoor heeft gezorgd dat ik toch voor de 1,5 ga, in plaats van de 2,5: Atsma. Weinig overschatte acteurs als hem heb ik in mijn leven gezien. Het verschrikkelijke noodlot dat Atsma de hoofdpersonage speelt in Komt een Vrouw bij de Dokter, maakt van de film niet de zwakke doch vermakelijke film die ik eigenlijk voor ogen had. Alsjeblieft, Hilversum... Laat die man met pensioen gaan of in een of ander subsidieslurpende toneelvereniging in Amsterdam zijn ding doen. Maar laat mij geen last meer hebben van die man. En dan nog te bedenken dat die vent een carnavalsliefhebbende Brabander speelt in deze film. Het is in werkelijkheid een Hollander (zie: Noord- of Zuid-Holland) en is dat in de film ook gewoon. Tenenkrommende scènes in een of andere vreemde, fictieve Brabantse club (waar in Zuid-Nederland wordt in Gods naam zo carnaval gevierd?) helpen niet Stijns personages naar een realistischer niveau. Enfin, dit is wellicht maar een detail uit de film. Maar het zijn de dingen die Oerlemans' debuut een niet gemakkelijk te verteren film maken.

En zo is dat.

Niet best nee. Skraal uitgangspunt voor zowel boek als film en vind ook de titel eigenlijk best corny. En als Carice kapot gaat hou je 'm wel effe binnen ja.

Niet best is nog positief uitgedrukt!

Reinout Oerlemans lag aan zijn zwembad in Los Angeles en las Komt een Vrouw bij de Dokter van Kluun. Ondanks zijn moeite met woorden langer dan 3 letters jankte hij tranen met tuiten, zo goed vond hij het. Zijn vrouw Daniëlle Overgaag lag naast hem en nipte van haar Dom Perignon. Zij las de Quote en jankte ook, ze waren dit jaar 'maar' 16 plaatsen gestegen in de Quote-Top 500.

Reinout keek op van zijn boek en tuurde naar de witte letters op de heuvel in de verte. Hij vroeg aan zijn vrouw: 'Wat staat daar ook alweer?' Daniëlle rolde met haar ogen en antwoordde: 'Hollywood, schat.' Toen kwam Arnie uit Goede Tijden Slechte Tijden op een idee. Hij zou het boek gaan verfilmen. Waarom niet? Geld zat. En meteen een baardje laten staan. Net als Stanley Kubrick. Dat staat interessant. Ben ik eindelijk van mijn Arnie-imago af, dacht hij. Met weemoed dacht hij terug aan zijn jaren als soapster en aan zijn oude vertrouwde bodywarmer..

Hij vertelde het plannetje aan zijn vrouw maar die zei spottend: 'Jíj? Een film maken? Laat me niet lachen!'

Arnie sprong bijna uit zijn vel en riep: 'Zit me niet te jennen, man!'

Die Oerlemans is toch glad geen regisseur. Het boek is niks, de film is niks, en als Albert Verlinde er een musical van gaat maken dan zal dat ook niks zijn.

Deze film wordt door velen niet begrepen. Volgens mij gaat het er om wat kanker met je relatie doet en ik kan het weten! Die Kluun figuur ging voor dat zijn vrouw ziek werd al vreemd, zelfs met medeweten van zijn vrouw. Beide waren tevreden. Echter toen de kanker om de hoek kwam kijken veranderde zijn leuke leven. Hij ging nog maar vreemd met één vrouw bij wie hij (seksuele) troost vond. Alle dames die film hebben gezien (of het boek hebben gelezen) veroordelen de hoofdpersoon omdat ze zich alleen maar kunnen verplaatsen in de zielige mevrouw met kanker wiens man vreemd gaat. Het verhaal is echter geschreven vanuit het standpunt van de man en daar kan ik goed met meeleven.

Helaas komt dat aspect absoluut niet naar voren in de film, het is nu meer een vrouwen jank film.