Saraba Natsu no Hikari (1968)

Visueel weer erg fraaie film van Yoshida, in kleur deze keer. Anders dan zijn zwart-wit films uit deze periode kiest Yoshida hier voor ruimte, veel ruimte. Het verhaal gaat over een verhouding tussen een man en een vrouw die verschillende Europese hoofdsteden bezoeken; Amsterdam leek Yoshida niet te inspireren.

Veel scheve dialogen en voice-overs, moeilijk toegankelijk en gelaagd, zoals vaker bij Yoshida. Muzikaal deze keer Frans impressionisme, al ontbreekt avant-garde niet helemaal.

Opvallend hier dus de ruimte waardoorheen de personages lijnen trekken en zo hun verhouding tot elkaar uitdrukken. Dat levert regelmatig zeer fraaie plaatjes op met dito kleur- en lichtgebruik. Extreem lange shots waarin je na het lezen van de subs de personages ergens ziet verschijnen. Ook aardige effecten met de scherpte. Fraaie scene bij Mont St. Michel.

Je moet het gekunstelde ervan wel kunnen accepteren, en daar had ik deze keer wat moeite mee. De man vond ik niet super (voice-)acteren, om over het Engels van het Europese paar maar te zwijgen. Okada zet weer een moeilijk te bereiken personage neer dat deze keer wat wrevel bij me opwekte. Tijdens de film bekroop me de angst dat ik Yoshida's humorloze en hermetische gedragenheid misschien ook wel eens niet meer zo goed zou kunnen hebben in zijn andere films uit die periode. De volgende dag nog even door de film 'gezapt' en werd toch weer getroffen door de aan Antonioni doen denkende schoonheid. Ik hoop maar dat het mijn stemming was. 3* voor nu.

Zo he, Yoshida bevalt mij wel en dit is haast perfectie. Nadat ik Rengoku Eroica zag begreep ik dat Yoshida wel heel goed wist hoe je cinema moest maken en na wat google en surf-werk kwam ik onder andere deze scene uit Farewell to the Summer Light tegen die me erg aantrok.

Die scene staat vrij goed model staat voor de film in zijn geheel. Een abstracte vertelling van de ontmoeting en de (onmogelijke) liefde die er ontstaat tussen twee Japanners in het Europese landschap van de jaren '60. Zoals ik inmiddels niet anders gewend ben van Yoshida, prachtige beeldkadering en in deze film vooral magistraal kleur- en lichtgebruik, wat hij kan in zwart-wit doet hij net zo lief in kleur en zelfs beter, subliem. Wat -fal ook al benadrukt is de ruimtelijkheid van composities binnen het shot, waar in Rengoku Eroica het tegenovergestelde van kracht is en die ruimte juist heel erg ingekaderd en daardoor beperkt wordt (begrijp me niet verkeerd daar is niets mis mee, integendeel!). De Europese locaties die uitgekozen zijn voor de beelden zijn niet mis, mooie landschappen en architectuur van Portugal en Italie tot Zweden en zelfs Amsterdam en haar Magere Brug komen er nog in voor (en hoor je op de achtergrond een kind roepen "wat doe je nu weer!").

Het verhaal tussen de twee wordt deels verteld door voice-overs met vorderingen in het verhaal, maar vooral met gedachten en dialogen tussen de twee. Dit sluit ontzettend goed aan bij beelden die dan meer een dromerig versterking of stimulans zijn voor dit verhaal en ook veel aan de interpretatie overlaten. De poezie is ook hier weer erg sterk aanwezig en vooral de gedachtenloop van Naoko die met haar verleden, haar thuis, heimwee en haar liefdes dilemma worstelt is erg mooi uitgewerkt. Echt heel mooi en dit riekt naar de volledige 5.

Oja en Mariko Okada is hier beeldschoon en deed me vaak denken aan Bellucci