Bleeder (1999)

Een film die ik (nog) niet heb kunnen doorgronden, doordat er twee verhaallijnen dooreenlopen die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben. Het oogt allemaal erg somber en leeg, geen sprankeltje hoop, behalve op het einde.

En bij genre-aanduiding staat er horror , vreemd.

Geweldige film. Pusher liet al zien dat deze regisseur er eentje is om in de gaten te houden en geeft met zijn tweede film hier goed gevolg aan. Refn levert met Bleeder weer een uiterst realistische en rauwe film af. Bodnia levert een fantastische acteerprestatie af als angstige vader in spe, maar ook de rest van de cast is indrukwekkend bezig. De tweede verhaallijn met het personage van Mikkelsen heeft inderdaad weinig relevantie met het hoofdthema, maar functioneert wel degelijk als relativerende inbreng. Audiovisueel is Bleeder verder een pareltje. Geweldig geschoten, verzorgde scènes en dito camerawerk. Refn lijkt een behoorlijke invloed te hebben gehad op de hedendaagse Europese cinema. Irréversible is een film waar ik vaak aan terug moest denken bij bepaalde scènes. Sterke cinema dit. Erg leuk trouwens het spotten van de vele referenties naar voornamelijk cult films.

Een dikke 4*

Saaie film. Het duurt lang voordat het duidelijk wordt waar Refn heen wil met zijn kleine cast, waarvan er uiteindelijk maar één een belangrijke rol krijgt toebedeeld in de plot. Voor de rest is het vooral wachten op de uitspatting die belooft wordt door de titel en de rode fade outs aan het einde van enkele scènes. Toegegeven: Bodnia acteert prima als depressieve, toekomstige vader en ook Mikkelsen zet een uitstekende rol neer. Uberhaupt leuk om de grote spelers uit Pusher weer terug te zien in Bleeder. Jammer dat Refn er hier echter geen coherente film van maakt. Teveel zijplot. Naar het einde toe wordt de film gelukkig veel grimmiger, maar door de saaie aanloop mist zelfs de climax impact. Zonde, want Pusher beloofde veel goeds.

Helemaal eens met Prudh hierboven.

The Pusher trilogie is geweldig en het was weer een genot om deze acteurs hierin terug te zien. Ze acteren allemaal goed. De film is rauw en realistisch maar aan de saaie kant en de climax red de film ook niet. Wat ik me wel afvraag moet Refn nou die kerel voorstellen die in de videotheek werkt omdat de film aan zijn moeder is opgedragen?

Typische Refn weer, die nog wat meer zijn stempel draagt omdat er veel van hemzelf in de film lijkt te zijn gestopt. Als je de pulperige films die langskomen ziet voelt het aan alsof Refn zijn eigen inspiratiebronnen de revue heeft laten passeren. En het lijkt ook wel of Mikkelsen wat trekjes van hem weg heeft, ook als je zo'n dialoog in perspectief ziet waarin Buric en Mikkelsen praten over het feit dat hij alleen over films kan praten, en dat zijn moeder dat ook al zei.... om vervolgens de film op het eind opgedragen te zien worden aan zijn moeder.

Maar vind dit zeker ook niet Refn's beste. Het begon toch veelbelovend met een paar geweldige scenes in de videotheek met Mikkelsen, maar dat wordt toch niet continu vastgehouden. Op een aantal punten blinkt Refn wel weer uit, typische kenmerken in zijn stijl als het sounddesign en het rauwe strakke uiterlijk van de film zijn weer erg sterk, en ook de mannelijkheid en eer en afrekeningen staan weer centraal. Jammer genoeg vond ik Bodnia niet altijd even overtuigend en vond ik het allemaal een beetje te vanzelfsprekend wat we te zien krijgen wat betreft de inhoud. Verder hangt Mikkelsen's rol er maar een beetje bij te zijn, en veel voegt dat ook niet toe.

Uiteindelijk een herkenbaar kille film, maar binnen het oeuvre wat minder spectaculair. 3*

Na Pusher ook deze film bekeken, en wat was ie me toch een partij goed, ijzersterk en ook bunkerhard. Ik sta wel versteld van de users die deze film zowat allemaal een middelmatige stem geven. Deze film heeft gewoon weer vanalles in zijn mars en het is van het begin gewoon een reis door een keiharde wereld waar ook de gitzwarte komedie vaak om de hoek komt kijken. We beginnen met Leo, een man die langzamerhand instort na de ongewenste zwangerschap van zijn vriendin. Dat vond ik toch zowat de coolste personage uit de film... alhoewel er weinig cools te bekennen is. Het slopende bestaan van Leo en zijn agressie lijkt soms wel satirisch te zijn. Ook zijn vriendin speelt opzich een neutrale rol, maar de ellende blijft haar ook niet onbespaard.

Welke scene's er gewoon de komedie-kant op blijven gaan is die videotheekscene, waar de film eigenlijk ook mee begint. Over die vent die helemaal geobserdeert is door films en ook nog de gekste pornofilms Dick in Fish! in zijn collectie heeft. Het is toch een beetje een film die verschillende kanten opgaat. Van bruut geweld en botte onliners tot humor en ook nog onstabiele romantiek. Nog meer van die onvergetelijke scenes waren: Die scene met die racisten in die supermarktje, dat einde waarbij Leo een HIV positieve bloed injectie krijgt van de broer van zijn vriendin, en dan vooral die payback die hij dan nog maakt op die broer. Huiveringwekkend mooi.

Refn is opnieuw geslaagd en ik vraag me af of Denemarken al niet veel eerder was begonnen dan de Engelsen.

4,5*

Stukken beter dan Pusher.

Vooral visueel stukken beter. Erg fijn kleurengebruik, vooral dek leur rood in het appartementje en ook weer lekker rauw. Ook erg blij dat Refn gelijk dat vervelende camerawerk overboord gooit wat zogenaam voor meer beklemming moest zorgen, werkte gewoon niet. Geen overbodige luxe met deze thematiek. Grappig dat Refn er veel van hemzelf in heeft gestopt. Lenny lijkt toch deels gebaseerd op hemzelf. Helaas wel iets te veel side lines, die niet echt connectie hebben met de storyline van Bodnia.

Nog niet helemaal de Refn die hij later zou worden maar je ziet hier toch wel aangenaam wat vleugjes talent die hij later op een grotere schaal zou gaan tentoonspreiden. Bleeder weet helaas niet altijd even boeiend te zijn, qua vertelling loopt het niet altijd even vlot maar de scenes van Bodnia met Andersson. Heerlijk beklemmend. Ook de scenes tussen Mikkelsen en Corfixen waren de moeite waard, fijn cute relief. Wat een geweldig acteur, ik kan niet wachten tot Mikkelsen de hoofdrol gaat spelen in de latere Refn's.

Fijne vooruitgang op Pusher waar ie op veel vlakken gewoon erg vooruit gaat, waar ie in Fear X helemaal zou laten zien wat ie op visueel vlak kan. Vanavond is het zover voor de herziening.

Alles wat je voor een film nodig hebt is een pistool en een vrouw.

En zo is Bleeder Refn's eigen Godardfilm. Het reële en gruwelijke geweld dat Leo en Louise overkomt wordt op redelijk meesterlijke wijze afgewisseld met het kunstmatige filmgeweld dat het Leo's cinefiele vriend Lenny bezig houdt.

Dat de oorsprong van Leo's mentale aftakeling nergens expliciet naar voren komt is nergens storend. Refn weet de beklemmende atmosfeer in de Kopenhaagse wijk zo goed neer te zetten dat het eerder verrast dat geen van de andere personages hetzelfde overkomt.

"Het is alsof ze plotsklaps weten hoe ze pistolen moeten afvuren," zegt Leo over de personages uit Lenny's films. "Zelfs normale mensen zoals wij." Het duurt niet lang of hij vuurt zelf twee kogels in het lichaam van zijn schoonbroer.

Het is deze postmoderne en naar zichzelf verwijzende aanpak, gestalte gegeven in de persoon Lenny, die de zware film de enige luchtigheid geeft. Toch voelt hier niks geforceerd aan: Lenny wordt geen comic reliefpersonage, maar ontroerd en wordt sterk neergezet door Mads Mikkelsen.

De afwisseling zorgt voor een aangenaam ritme. Net wanneer de film te beklemmend wordt, krijgen we vrolijkheid. Lenny's dialogen met Lea zijn tenenkrommend grappig. Wanneer het allemaal te grappig dreigt te worden, krijgen we een flinke portie extra ellende op ons bord. De "executie" van Leo eindigt verrassend genoeg nog schokkender dan verwacht.

Refn's tweede film is een kwalitatief hoogwaardig unicum in zijn oeuvre en tegelijkertijd bijzonder toegankelijk.

Alhoewel Refn's werk over het algemeen gelukkig veel lof ontvangt, ook hier op MM, is Bleeder veruit zijn meest onderbelichte en ondergewaardeerde film. Jammer, want ik zie in Bleeder een prachtige blauwdruk van Refn's carrière tot nu toe.

Ten eerste is het een zeer persoonlijke film. Lenny en Leo vertegenwoordigen twee zijdes van Refn's persona. Mads Mikkelsen personage Lenny is een uitvergroting van Refn's eigen karakter, en Leo representeert de geweldadige inslag die bijna elke protagonist uit Refn's werk bezit. Bovendien bestaat de gehele cast uit acteurs die meerdere malen in z'n films hebben gespeeld. Zelfs zijn eigen vrouw speelt een rol. Visueel is Bleeder een huwelijk tussen Refn's vroege en late periode. De realistische stijl die we kennen uit de Pusher triologie wordt afgewisseld met gestileerde shots en rode fade outs, trucjes die later in o.a. Valhalla Rising en Drive een prominente rol zouden krijgen.

Narratief is Bleeder een nogal rare mash-up van genres: een karakterstudie van iemand die kampt met een identiteitscrisis, een misdaadfilm over een aantal lowlifes die zich willen manifesteren als een force in de onderwereld, een romantische film over een filmnerd die uit zijn schulp probeert te komen om het hart van zijn geheime liefje te winnen en een metafilm over vier vrienden die over cinema lullen (meta vanwege bijvoorbeeld het door NYSe aangehaalde zelfbewuste gesprek over het gebruik van pistolen in films, maar ook Montorsi's observatie over

).

Met een beetje goodwill kun je het zien als een mozaïekfilm. Het is voor te stellen dat dit door sommigen als rommelig, ongefocust en chaotisch wordt ervaren. Ik vond de verschillende aspecten echter perfect werken, zowel los van elkaar als met elkaar samenwerkend. De aftakeling van Leo raakte me alleen maar meer vanwege de contrasterende afwisseling met Lenny's knullige strubbelingen op sociaal gebied. Naomi Watts noemde Lenny's scènes al eerder terecht een

.

Wat ongetwijfeld heeft meegeholpen bij mijn kijkervaring is dat Refn een koning van sfeer is. Er zitten echt een aantal ongelooflijk memorabele shots in. De floaty camera die door de videotheek heen zweeft en de scene met Lea in de boekenwinkel zijn bijvoorbeeld echt prachtig geschoten. Ook de muziek werkt sfeerverhogend. De muzikale introductie van de personages (zo ook in Pusher) en het (misschien beetje bombastische) gebruik van klassieke muziek (zo ook in Bronson) functioneren perfect in de wereld die Refn creeërt.

Verder rest me nog het prachtige einde te benoemen. Het laatste shot van Lenny en Lea in het verduisterde café is eigenlijk een voorbode van de elevator-scene in Drive, en vormt in combinatie met de laatste rode fade-out één van de meest poëtische en romantische scènes die ik ooit op film heb gezien.

Aangezien ik de enige MM-gebruiker ben met een top tien-notering/5* beoordeling voor Bleeder: sta mij toe u allen aan te raden deze film (nog eens) te zien, en misschien (opnieuw) op waarde te schatten.

Zeker niet een van de beste Winding Refns, maar toch wel weer erg vermakelijk. Zag bij een snelle blik al termen als rauw en deprimerend voorbij komen en dat klopt ook wel. Toch hoor ik niemand over de komische noot van de film. En dat is juist de nuance die nodig was.

Het begin in die videotheek waarbij Mikkelsen een riedel van alle filmmakers en genres van 5 minuten ophoudt en de klant eigenlijk gewoon porno wil, is geweldig grappig. Vooral omdat die acteur die Milo speelt in Pusher, vervolgens hetzelfde gaat doen voor de pornofilms. Sowieso vind ik moviereferences vaak snel leuk, aangezien dit eenvoudigweg ook mijn interesse heeft en hier zitten er veel in. Heerlijk. Het mooie is dat je je kunt verplaatsen in het karakter van Lenny, veruit het sympathiekste personage, en dat de filmreferences geen doel op zich zijn maar eenvoudigweg weergeven dat zijn te kleine belevingswereld hieruit bestaat.

Daarna wordt de humor wat zwarter en op een gegeven moment maakt het plaatst voor nogal zwaar drama. Zo’n situatie als bij de discotheek met die racistische (“ik ben geen racist want ik eet ook broodjes falafel”) uitsmijter of die scene in die 711 zijn goede voorbeelden. Nogal ongemakkelijk, maar toch zeker ook wel komisch.

De geweldsuitbarstingen die volgen, liggen best zwaar op de maag. Net als bij de meeste van zijn films, is het geweld niet contant in grote hoeveelheden te zien. Er ontstaat een broeierige sfeer, je voelt dat het naderende onheil steeds verder uit de hand dreigt te lopen en dan pas komt het geweld. Daardoor heeft het een impact.

En dan is er ook nog het liefdesverhaal (of eigenlijk twee, maar vond die van de ontluikende liefde het mooist). Een ziel kan gered worden door zoiets 'eenvoudigs' als een vrouw. Dat hoeft geen bloedmooie vrouw te zijn, maar gewoon een doodnormaal meisje. De redding van Lenny, maakt het contrast met Leo duidelijk, die dat kleine beetje dat die dan heeft verpest. De introverte en onzekere Lenny wint precies door die persoonskenmerken aan goodwill.

Die combinatie van humor, drama, geweldsuitspattingen en liefde maakt het een krachtig en universeel geheel. Visueel is het nogal ongepolijst, wat ook juist wel weer bijdraagt aan dat zelfde geheel. Bovendien is de gehele film nogal ongepolijst (en misschien op momenten een tikje onevenwichtig). Er zitten zo nu en dan echt verrassend mooie shots in. De acteurs zijn over het algemeen genomen ijzersterk. Heb niet zo veel aan te merken op deze film, hoewel het gevoelsmatig ook weer niet echt heel erg goed is.

4 sterren verdient Winding Refn opnieuw wel weer, maar het is krap.

Degelijk.

Hoewel ik het geheel wat subtiliteit vind missen, is de afwisseling tussen Lenny's filmische beleving en Leo's 'echte wereld uitstekend in beeld gebracht. Het verhaal van Leo is hard, maar mist iets - bij het begin van de film weet hij al dat Louise zwanger is, ik mis wellicht die scène. De stunteligheid van Lenny is broodnodige afwisseling, al is het einde tot twee keer toe ontzettend bruut. Honderd vuistslagen met boksbeugel komen nog niet in de buurt van zo'n HIV-besmetting, da's pas wreed.

De cast zorgt over de ganse lijn voor topprestaties. Kim Bodnia lijkt de scènes met het meeste potentieel te hebben, maar ik heb vooral weer genoten van Mads Mikkelsen, die het een stuk subtieler en gevoeliger doet.

Nicolas Winding Refn laat de kleur rood weer een prominente rol spelen. Het heeft bij momenten zijn effect, maar in bv Valhalla Rising komt het allemaal vakkundiger over. Bleeder is wat ruw, ook visueel en daar kunnen een paar mooie shots niet veel aan veranderen.

3

Over mensen wiens voornaam begint met de letter L en onzekere mannen, bungelend aan de sociale ladder, gedreven door angst. De bloedrode fade outs voorspellen al weinig goeds en geweld lijkt even onontkoombaar als besmettelijk. Vele krappe ruimtes onderstrepen die claustrofobie en wanneer de strubbelingen het laatste bolwerk van escapisme binnendringen, de cinefielen hebben een leuk privé zaaltje, heeft Refn het op ramkoers liggen.

Daarvoor is het nog wel eens sluimerende, ietwat stugge film waar Mikkelsen met ongemakkelijke en grappige gesprekken voor een komische noot zorgt. Deels leedvermaak dat stilaan plaatsmaakt voor Bodnia's imposante verschijning. Zijn afbrokkelende wereld is de katalysator van een meedogenloos laatste half uur waar Refn z'n favoriete ingrediënt op inventieve wijze uitsmeert. Lenny lijkt er iets van op te steken, maar of dat enige soelaas biedt..

Ik weet niet zo goed wat ik ermee moet. Hij heeft me in ieder geval niet kunnen bekoren. De film doet een poging een intens (familie)drama te brengen, maar slaagt daar nergens echt goed in. Het komt zo vlak en afstandelijk over (en is daarbij vrij traag), dat je geen moment echt wordt meegenomen.
De scenes waar er een donker sfeertje gecreërd wenst te worden (met het aanpakken van Leo), wordt het wat stuntelig met een HIV-spuit, waar je natuurlijk op je vingers kan uittellen dat Leo met zijn pistool wraak neemt.
Het ongemakkelijke zijplot van Lenny en Lea, die er in gezet lijkt te zijn puur óm ongemakkelijk te zijn, komt overbodig over.
De film straalt een aardige cultsfeer uit, maar binnenkomt doet het nergens. Lang geleden dat een tegenvallende Scandinavische film heb gezien, jammer.

Redelijke film waarin een man moeilijk omgaat met het nieuws dat zijn vriendin zwanger is en een andere man maar moeilijk contact maakt met vrouwen. Rauw gefilmd en een aantal gewelddadige scenes. Wel nogal langdradig, maar de film bevat ook een aantal vrij grappige dialogen en ook de referenties aan andere films zijn wel leuk.

Naast deze duistere exploratie van geweld – het belangrijkste werkgebied van Refn – biedt Bleeder ook een ingetogen liefdesverhaal. Het personage van Mikkelsen, Lenny, valt voor een meisje dat in de plaatselijke snackbar werkt. Lenny is een in zichzelf gekeerde autist die moeite heeft contact te maken met mensen, hij is geobsedeerd door cinema; het personage baseerde Refn op zichzelf. Het zijplot staat in schil contrast met het verhaal rond Leo en Louis. Beide mannen zijn a-sympathiek, maar toch zijn het ambivalente karakters die het in zich hebben om zowel held als slechterik te zijn. Ook visueel kan Refn zich, mede door een groter budget, wat meer permitteren. De camera zwaait avontuurlijk in de rondte.

Lees verder op Cinema Interruptus

Mooie trieste vertelling die een stem geeft aan mensen die zich soms alleen maar via geweld kunnen uiten – niet mijn favoriete personages in films (laat staan in het "echte" leven), maar Refn maakt ze begrijpelijk en toegankelijk zonder neerbuigend te zijn. Dat de plotlijn van Lenny en Lea absoluut niet los van het verhaal van Leo, Louise en Louis staat lijkt me duidelijk: Lenny kijkt goed om zich heen en ziet hoe Leo ontspoort (let op Lenny's lichaamstaal tijdens de scène in het filmzaaltje wanneer Leo opeens met zijn revolver gaat zwaaien), en zijn toenaderingspogingen tot Lea en zijn (wellicht) vertrek bij de videotheek lijken me pogingen om uit het verstikkende wereldje van zijn vrienden te breken (en te stoppen met het dieet van extreme films?). De moeite die hij zich bij Lea getroost (eerst niet komen opdagen bij hun afspraakje, daarna haar toch weer opzoeken) deden me sterk denken aan het ontroerende slot van Delbert Manns Marty (1955). Groots geacteerd door Bodnia, Mikkelsen is zelfs nog iets beter. Grappig, aangrijpend, rauw en ontroerend, beklemmend zonder zo extreem claustrofobisch als bijvoorbeeld Pusher te zijn, een geweldige film.

Fijne kleine film met een sterke cast. Het verhaal en de personages zijn behoorlijk somber. Het slot is dan weer hoopgevend.

De karakteruitdieping vind ik een meerwaarde in deze film van Nicolas Winding Refn, die in zijn gekende stijl, camera op de schouder, geweldscènes niet uit de weg gaat.

Meest opvallend is Leo die zijn onopvallendheid vervangt door een geldingsdrang die hij, hersenloos als hij is, niet binnen de marge kan houden met daarnaast zijn vrouw Louise, blij om haar zwangerschap, maar haar beoogde gezinsgeluk niet ziet beantwoordt, integendeel.

Ook de de figuur van in introverte, autistische Lenny, die het moeilijk heeft om buiten zijn cinemataal te treden is een "curieus" figuur en wordt trouwens meesterlijk vertolkt door Mads Mikkelsen.

Opgenomen in Kopenhagen, met Amerikaanse toestanden, is deze "Bleeder" beslist een film die ge als van zelf met aandacht volgt en die in zijn geheel weet te boeien.

Een licht biografische film van Nicolas Winding Refn over een videotheek eigenaar die alles weet van de films die hij verhuurt maar moeite heeft om aansluiting te vinden bij de rest van de wereld. Deze rol wordt uitstekend gespeeld door een sympathieke Mads Mikkelsen. Zijn dagelijkse beslommeringen en vooral de onhandige dialogen zijn soms erg sterk gedaan. Daarnaast is zijn opbloeiende liefde voor een snackbarmedewerkster bijzonder aandoenlijk in beeld gebracht.

Leuk detail is dat deze rol wordt gespeeld door Liv Corfixen die sinds 2007 getrouwd is met de regisseur. Hierdoor krijgt het allemaal iets authentieks en bekruipt regelmatig het gevoel dat de regisseur zijn liefdesgeschiedenis herbeleeft.

In schril contrast met het liefdesverhaal staat de andere verhaallijn die vooral gebaseerd is op onderhuidse spanning en waarbij je dan als kijker zit te wachten tot het uiteindelijk allemaal mis gaat.

In vergelijking met zijn andere zwartgallige films laat Refn zich hier af en toe van zijn gevoelige kant zien en dat misstaat hem niet. In mijn beleving is het verrassend en verfrissend en maakt deze film zeker het aanzien waard. Het andere verhaal is ook niet slecht maar daarmee doet Refn wat hij eigenlijk altijd doet.

Dankzij de uitstekende acteerprestaties en een aantal aangename verassingen neig ik toch naar een goede beoordeling.

Boven Gemiddeld.

Bleeder is een krachtige film omdat het meerdere plotjes naadloos samen laat gaan. De strubbelingen worden sterkt weergegeven. Goed acteerwerk, goede regie, sterke film!