Teenage Mutant Ninja Turtles II: The Secret of the Ooze (1991)

Leukefilm,over een maand ofzo zou ik hem wel weer willen zien,maar niet heel vaak opnieuw.wel grappige stukken voornamelijk door mikey maar donis deze film ook niet echt serieus dus het is wel een beetje een komedie maar goed verhaal (een beetje) dus wil hem herzien maar niet te vaak

Deze film is net als de eerste Turtles puur jeugdsentiment.
Ware het niet dat ik deze film vroeger veel vaker heb gezien.

De Turtles hebben hier geen introductie nodig, dus de film begint al in sneltrein vaart met vechtscenes, soms leuk en creatief, maar soms ook van amateuristisch niveau. Heel wisselvallig.
Dat kan ik van de hele film ook zeggen. Soms is het leuk, soms is het grappig en soms is het ook flauw en moralistisch.
De Turtles zelf blijven natuurlijk altijd leuk om te zien!

De twee nieuwe vijanden zien er redelijk uit, behalve hun gezichten. Daaraan kan je echt zien dat het poppen zijn.
De eindgevechten zijn ook niet veel soeps(Shredder en alle Foot soldaten zijn lekker laks en laten gewoon de Turtles met een doos vol donuts komen en aan hun 2 wezens voeden, voor hetzelfde geldt zit er een bom in.Ze staan er liever bij en kijken er maar naar) Beetje zwak uitgewerkt

De muziekkeuze heeft de tand des tijds niet doorstaan, al was dat in die periode een rage en kan je het de filmmakers ook niet kwalijk nemen.


Al met al een leuke film om weer is terug te zien, heel veel punten van herkenning. Maar toch is het ook geen topper en zakt het eerder naar de middelmaat. De film is gewoon te wisselvallig in alles.

Nu deel 3 kijken!

2,5*

Alhoewel nummer 3 in de flop 100 staat, is dit imo het slechtste deel. Teveel herhaling van deel 1 met enkel het mutantenspul als vernieuwing. Doe er nog een optreden bij van Vanilla Ice en het is helemaal naar de maan. Slecht uitgewerkt en rap gedacht dat het publiek snel zou volgen. Beetje inspanning had wel gemogen. Gelukkig zijn de hoofdfiguren ook nog hetzelfde zodat hij nog net te doen is. Maar als film in z'n geheel gebuisd.

Ik was een beetje bang dat ik dit tweede deel nu een stuk minder zou vinden dan het erg leuke deel één, maar gelukkig is dat niet het geval. The Secret of the Ooze is namelijk ook een erg leuk deel. Dit keer moeten de Turtles het opnemen tegen twee andere mutanten, wat weer een hele boel leuke effecten opleverd.

Hoewel ik bang ben dat het derde deel een stuk minder ga vinden, zal ik die (mits hij op mijn pad komt) toch ook maar weer eens bekijken!

3,5*

Slechter en beter dan het eerste deel tegelijk. Het feit dat men de stemmen van de Turtles heeft veranderd is erg jammer, omdat ze toch een stuk jeugdige onnozelheid missen. Het feit dat men Rocksteady en Bebop heeft vervangen voor een bijtschildpad en een wolf is toch ergens ook behoorlijk jammer, helemaal omdat de nieuwe wezens er qua pakken toch een stuk minder goed uitzien als onze Turtlevrienden zelf (meer Japans Gojira niveau).

Wat echter wel beter is dan het eerste deel is de cast. Niet alleen is Paige Turco een knappere April, David Warner schittert als gekke wetenschapper en Ernie Reyes Jr. verbaasde me met zijn fantastische martial-arts skills. Mede door laatstgenoemde acteur zijn de actiescenes veel plezieriger om naar te kijken, al doen de acteurs in de Turtlepakken zelf ook veel meer hun best om de boel spectaculairder te laten lijken.

Humor blijft een belangrijke rol spelen, al probeert men hier ook nog een klein stukje mislukt drama in de film toe te voegen door de Turtles ineens te laten nadenken over hun existentie (zie de teleurgestelde Donatello als blijkt dat zij door een ongeluk tot leven gekomen zijn, is dit vergelijkbaar met het onvermogen van de mens te accepteren dat vanuit de evolutieleer men wel eens door toeval ipv doelmatigheid kan zijn ontstaan?)

Het rapoptreden op het einde is misschien op het randje van het toelaatbare, maar het is toch net niet genoeg om de film echt negatiever op te beoordelen, vandaar mijn zelfde eindscore.

Ik word altijd een beetje nerveus van die schildpadden. Ze lullen me soms wat te snel en ADHD-achtig.

Weet ook niet zo goed of ik hard moet lachen of heel hard moet huilen na deze gekheid.

Als je zelfs Vanilla Ice erin gaat stoppen weet je ongeveer het niveau van de film wel.

En hun tegenstanders zien er belachelijk amateuristisch uit. Best jammer allemaal, aangezien ik vroeger elke keer klaar zat om de tekenfilms van de TMNT te bekijken. Ik vind Master Splinter ook meer als een wezen uit Narnia overkomen dan de leermeester die ik altijd in hem zag. Zonde.

Go Ninja Go ! :')

ik heb ook een zwak voor de turtles!

het is niet een sterke film maar wel gewoon leuk en vermakelijk,,,,

3 sterren

Go Ninja, Go Ninja, Go!

Zondagmiddag is altijd een lekkere luierdag. Eén van de weinige dagen waarop zowel ik als mijn broer vrije tijd hebben en dat resulteert altijd in een namiddag Playstation spelen en hoogstwaarschijnlijk een film daarachter. Vandaag is geen uitzondering op die regel en vermits we een dikke week geleden het eerste deel van The Turtles achter de kiezen hadden, was het vandaag tijd voor nummer 2: The Secret of the Ooze.

Bij het eerste deel kon ik me maar bitter weinig van de film herinneren maar dit deel is praktisch helemaal één grote nostalgietrip. Het verhaal gaat voort waar het vorige deel eindigde maar het is er allemaal wel iets luchtiger op geworden. Het is nu niet dat het eerste deel zo ontzettend duister was, helemaal niet, maar dit gaat er toch een stuk humoristischer aan toe. En laat daar nu net een groot deel van de charme van de Turtles in zitten. Dit tweede deel in de Turtles trilogie barst van de campy jaren '90 muziek en als hoogtepunt is er natuurlijk het eindgevecht in de discotheek. Een gastoptreden van Vanilla Ice, een hilarische titelsong, wat lekkere gevechten, ... Meer heb je gewoon niet nodig. Ook de toevoeging van Rahzar en Tokka werkt beter uit dan verwacht. Je verwacht natuurlijk Bebop en Rocksteady maar doordat de makers van de Turtles, Kevin Eastman en Peter Laird, daar niet zo over waren te spreken werd er dus besloten om Rahzar en Tokka te creëren. Helemaal geen slecht idee en ook de vele filmverwijzingen zijn weer van de partij. Vroeger is me dat nooit opgevallen, nogal logisch want ik kende de films waarnaar werd verwezen simpelweg niet, maar de reeks lijkt er precies wel door gekenmerkt te zijn en als filmliefhebber kun je zoiets alleen maar toejuichen. The Secret of the Ooze is eigenlijk een film die 2 functies vervult, die van prequel en vervolg. En eigenlijk werkt dat erg goed. We komen meer te weten over de oorsprong van de Turtles zelf maar tegelijkertijd is er nog altijd de coole Shredder die blijkbaar de vuilniswagen uit het vorige deel heeft overleefd. Misschien is het niet de meest trouwvolle adaptatie van de comics, die heb ik noot gelezen, maar het is zeker en vast wel vermakelijk.

De film opent met een eerbetoon aan Jim Henson en tegelijkertijd hield ik mijn hart vast. Henson is voor mij de geknipte persoon als er iets met poppen moet gedaan worden doordat hij zoveel geniaal spul heeft afgebracht zoals de Muppets en Labyrinth. Hij zorgde ook voor de pakken van de Turtles in de eerste film en ik vreesde dat het er nu allemaal wel een stuk minder zou uitzien doordat Henson er niet veel meer mee te maken kon hebben. Gelukkig bieden de credits ettelijke seconden later al de oplossing doordat blijkt dat de animatie verzorgd wordt door de Jim Henson Company en dat kan ik alleen maar toejuichen want de Turtles blijven ontzettend goed geanimeerd. Dat geldt ook voor Rahzar en Tokka trouwens. Paige Turco blijft toch ook wel de betere April van de twee actrices die haar hebben vertolkt in de 3 live-action films. Ze is knapper en ik krijg altijd meer het Turtles gevoel bij haar dan bij Judith Hoag maar waarom weet ik niet, wel jammer dat ze haar typische gele regenjas niet hebben bovengehaald. David Warner speelt een goede professor, ik ging eraan toen hij stond mee te shaken op Vanilla Ice maar ook leuk dat Toshirô Obata weer van de partij is. Shredder is ondertussen een andere acteur geworden maar daar valt eigenlijk bitter weinig van te merken doordat hij toch niet al te veel doet.

Wederom weer een erg leuk deel in de Turtles trilogie. Binnenkort het derde deel maar eens herzien maar in mijn herinnering was die ook erg leuk dus ik ben benieuwd. De animatie is nog altijd uitstekend, het verhaal luchtiger maar van een even hoog niveau en de Turtles zijn hun charme nog altijd niet verloren.

4*

Wat een enorme teleurstelling, zeker ten opzichte van de briljante eerste film.

De opening waarin iedereen die je ziet bezig is met het eten van een pizza is al een teken van de vreselijk kinderachtige dingen die komen gaan; een flauwe film met flauwe grappen en flauwe personages.

Het eerste wat opvalt is dat de koppen van de Turtles er een stuk op achteruit gegaan zijn; ze hebben een constante domme grijns op hun kop. De kostuums zijn nog steeds goed, en de stuntmannen bewegen er geweldig vloeiend in. Toch zijn de meeste vechtscène te slapstick gedaan. De lichte slapstick uit deel één heeft hier duidelijk de overhand genomen, en de ninja-moves zijn zo goed als verdwenen. Michelangelo blijft wel geweldig grappig, maar de rest van de humor wordt vreselijk geforceerd. Wat ook opvalt is dat de schildpadden hun wapens niet meer gebruiken; weer een teken dat de film meer op kinderen dan op volwassenen gericht is.

We ontmoeten ook meteen een belabberd personage: Keno. Zijn moves zijn indrukwekkend maar hij is bloedirritant en de grappen die hij maakt doen bijna pijn. Jammer dat Casey Jones er niet bij is: hij was een goed menselijk personage, maar Keno is er alleen om het plot vooruit te helpen en voor een mislukte vrolijke noot te zorgen. April wordt gespeeld door een andere actrice, die ik een stuk minder sexy vond, maar ook van totaal geen belang is voor het plot. Shredder en Tatsu zijn totaal niet dreigend. Shredder heeft een veel te grote helm op en hij is maar een klein iel mannetje, en Tatsu doet helemaal niks. En dan de grote nieuwe dreiging: Rhazar en Tokka. Ze hadden echt een grote vijand kunnen zijn, maar ook deze karakters moeten voor meer kinderachtig vermaak zorgen.

Het plot is op zich nog wel aardig, maar er wordt niks mee gedaan. De origine van de Turtles wordt wat uitgediept, maar dat is wel erg snel over en er is totaal geen sprake van drama of karakterontwikkeling. de film duurt slechts 80 minuten, maar het verhaal is flinterdun en snel op. De ontknoping in de disco is ook een anticlimax: de mutanten zijn kinderlijk eenvoudig verslagen en er is geen enkel eindgevecht tussen de Turtles en Shredder.

De film is geen totale flop; het optreden van Vanilla Ice is stiekem toch wel leuk, en die mode uit de vroege jaren '90 is natuurlijk hilarisch. De kostuums van Henson zijn spectaculair, en Michelangelo en Donatello blijven erg grappig om naar te kijken. Ik ben dan ook misschien een beetje te streng, maar ik had liever een serieuzere film gehad die de personages wat meer had uitgediept; voor de humor hadden we de tekenfilmserie al.

Vorige week dus de eerste film gezien en vandaag toch maar besloten ook maar het tweede deel te bekijken van de filmserie die mij vroeger altijd ontzettend geboeid heeft.

Dit tweede deel is ook weer een ontzettend leuke film. Heerlijk '90's achtig. De eerste film vond ik net een beetje beter, maar deze tweede is ook zeker niet verkeerd. Ik had vroeger de VHS van deel I en III, dus de tweede film heb ik als laatst aangeschaft op DVD (had hem wel al eens eerder op TV gezien dus ik kende hem al een beetje). Ook deze heb ik dus na de DVD aanschaf nog vaak gezien. Het verhaal is leuk en verveelt niet. De Turtles zelf zijn leuk, en sommige vond ik zelfs wat beter uit de verf komen dan in de eerste film - vooral Leonardo eigenlijk. En een compliment naar de Jim Henson Group voor de kostuums. De vijanden zijn ook weer leuk (merendeel wel bekend maar Tokka en Razhar waren wel een toevoeging).

In de meeste opzichten is hij dus wat minder goed. Maar daardoor zeker niet minder vermakelijk. Vroeger vond ik deze altijd erg leuk, en dat bleek dus nog steeds zo te zijn. Ik snap dan ook niet hoe ik deze ooit op het huidige cijfer heb kunnen zetten. Ik doe er nu weer een halve ster bij. Want dit blijft gewoon een erg leuke sfeerfilm.

3*

Toch maar even een berichtje bij deze film. Want op Commando (1985) na, heb ik geen enkele film ooit vaker gezien dan deze. Dat komt met name doordat ik hem destijds voor vijf gulden ofzo in de videotheek had gehuurd van mijn zakgeld en vond dat dat pas rendabel was, als je de film tien keer gezien had.

Jaren later heb ik hem op VHS opgenomen en wederom grijs gekeken. Je mag mij wel een Turtles-fan noemen denk ik

De film geef ik 2.5 sterren, maar daar komt bij deze een moddervette sentiments-ster bij.

Mweh, dit viel toch wel vies tegen na het vrij leuke eerste deel. Ik ben altijd al wel een fan van de Turtles geweest, maar de films uit begin jaren 90 heb ik geloof ik nooit gezien. Nou was deel 1 wel een geinige ervaring, maar dit is meer van hetzelfde, maar dan niet leuker. Wederom is Shredder weer de vijand, maar het verhaal weet niet echt te boeien. De Turtles en Splinter blijven wel leuk, al zaten er weinig echte hoogtepunten in de film. Het massale gevecht in het begin was denk ik nog wel het leukste. Maar op gebied van actie, humor en typische Turtles zaken valt deel 2 gewoon behoorlijk tegen. Zal ook wel meespelen dat ik geen nostalgische gevoelens bij deze film heb.

2*

Na het succes van deel 1 kwam er al snel dit vervolg. Het budget werd hiervoor opgeschroefd naar 25 miljoen dollar, wat terug valt te zien in de wat grotere decors en de aanwezigheid van de nieuwe karakters Tokka en Rahzar. Oorspronkelijk zouden dit Bebob en Rocksteady worden, het gemuteerde zwijn en neushoorn uit de tekenfilmserie, maar de bedenkers van de Turtles, Kevin Laird en Peter Eastman, waren hierop tegen. Net als de eerste film was ook ditmaal Jim Henson’s Creature Shop verantwoordelijk voor het ontwerp van de poppen in deze film. En ook ditmaal zien ze er weer prima uit.

De donkere ondertoon uit de eerste film is helaas verdwenen en werd vervangen door een meer kindvriendelijke, humoristische ondertoon. Hierdoor is dit vervolg echter behoorlijk kinderachtig. Het verhaal, wat deels geïnspireerd is door één van de eerdere stripverhalen van de Turtles, genaamd De Fugitoid uit 1984, is mager en ook de actiescènes zijn bijlange na niet zo spectaculair als in het eerste deel. Een teleurstellend vervolg dus.

Puur vermaak

Heerlijk nostalgisch kijkvoer,hoe vaak ik deze videoband wel niet gehuurd heb vroeger

En hij blijft briljant,nog steeds de beste turtle film tot nu toe allemaal dankzij:

-een boeiend en onderhoudend verhaal

-fantastische scenes en locaties

-meer dan genoeg actie

-en humorvolle schildpadden,die ook echt grappig zijn