Stoic (2009)

Dit is de eerste film van Boll die ik met enige voorzichtigheid "fatsoenlijk" wil noemen.

Boll werkte dit keer op basis van een ruw geschetst verhaal en liet zijn acteurs volledig vrij om hun dialogen te improviseren. Dat werkt. De vier acteurs (met name Furlong) komen geloofwaardig over en de sfeer is bijzonder akelig (de film speelt zich volledig af in één gevangeniscel). De "talking-heads"-fragmenten tussendoor zorgen voor een aantal interessante contrasten in het verhaal.

Het enige probleem is dat Boll weer niet weet waar hij de grens moet trekken. Hij had moeten weten dat het verhaal op zich al beklemmend genoeg was en het echt niet geglazuurd moest worden met een laagje exploitation. Sommige scènes in het tweede deel zijn zelfs zo ranzig en over-de-top (met name de anale verkrachting met de bezemsteel), dat Boll de goodwill die hij in de eerste helft zo keurig opbouwt, weer een beetje verspeelt. Te veel effectbejag, naar mijn smaak.

Dat terzijde is Stoic wel een prima experimentje. Zeker leuk om Boll eens iets anders te zien doen dan videogames verhakkelen.

2.5 sterren.

Géén film voor kleine magen, hakt er anders in als Martyrs...

Deze film staat ook veel dichter bij de werkelijkheid, veel herkenbaarder, een fucking groepsproces, wat zelfs op een school niet onherkenbaar is. Tuurlijk gaat men dit niet niet waarderen, waarschijnlijk gaat men niet eens stemmen, ik geef ze niet eens ongelijk.

Wel fijn dat er ruimte is voor bezinning, dat maakt het enigszins dragelijk. Zo niet, dan was het stompzinnig geweest. De wereld steekt zo in elkaar, laat het dan ook zo zien denkt Boll. Dat, terwijl het plezier zo simpel moet zijn. Geniet asjeblieft met alles wat er is, maar steek je kop niet in 't zand.

Alles wordt sterk in beeld gebracht, constante afschuw, en nergens leunt het verhaaltje achterover. De sfeer is is duidelijk in de kleine ruimte, optimaal wordt er gebruik gemaakt vanuit alle hoeken in de kamer. Audio die mooi synthetisch en subtiel zijn werk doet met wrange kleuren, super gewoon.

Uwe Boll heeft me al eens verrast met Heart of America , daarna heeft hij met Postal me echt aan het wankelen gebracht, die wil ik nog wel een keer zien.

Genialiteit wordt zelden begrepen, dikke 4*. Geen aanrader..

Ik voorspel ook een hele lange discussie in dit film topic, komt u maar.

En alweer een aardige film van onze vriend. Vond de film niet erg schokkend, maar het uitgangspunt is een interessante en Boll weet met juiste regie en met behulp van zeer goed acteerwerk van de acteurs een prima film af te leveren. Weer een voldoende bijgeschreven

3*

Het is een ''straight to the point'' gevangenis film met goed acteerwerk. Bij het zien van de trailer dacht ik da het een simpel gevangenis film was met de scene's die we normaal gewend zijn. ''Maar nee'', de film laat juist zien wat er kan gebeuren in een gevangenis met 3 gekke om je heen!

Films die ik niet graag zie, geef ik automatisch een slecht cijfer. Los van het feit wat nou precies het doel van een film is, wil ik een film met plezier kunnen kijken. Of dat nou plezier is vanwege een paar simpele explosies of omdat er veel stof tot nadenken is, laat ik in het midden.
Stoic is geen leuke film. Iets wat niet per definitie vervelend hoeft te zijn, want er zijn een boel nare films die ik toch graag kijk (zoals Mississippi Burning of Johnny Got His Gun, even wat sluikreclame ).

Is het bedoeld als zelfreflectie? Een kijk op de mens als dierlijk wezen? Is het moedwillig toetakelen van een medemens uit verveling iets waar ik als kijker stil bij moet staan? Dat is een beetje waar Stoic de mist in gaat, het uiteindelijke doel van de film is mij te vaag. Zit de sleutel in het geweld an sich, gaat het om de beweegredenen of is het vrij simpel, het in de film genoemde, group psychosis.

U begrijpt, dit is zo'n film die stof tot nadenken geeft. Vandaar dat ik de kijkervaring even opzij schuif en dus wat bonuspunten toe kan kennen. De film zelf kijken is gewoon ruk. De scènes volgen elkaar heel statisch op en er zit verder totaal geen spanning in. Iemand zijn eigen kots zien eten of een (anaal) bebloede stok zijn stukken die hard aankomen, maar waarom moet ik dat in godsnaam zien?
De vier verschillende personages (het slachtoffer, de dader en de twee verschillende typen meelopers*), moeten zij een soort versimpelde uiteenzetting van onze maatschappij voorstellen?

Je kunt er veel theorieën op loslaten en je kunt er genoeg over doorlullen. Wat ik wel kan zeggen is dat de eentonigheid ('realiteit') erg saai is en hoe cru het ook klinkt, de enige 'leuke' scènes is wanneer het niet leuk hoort te zijn. Ben ik dan toch zo verknoeid met explosies, opgepompte kasten met slechte one-liners en spectaculaire achtervolgingen?

Ach, de scènes deden me wel wat. Ik blijk nog menselijk te zijn. En dat is ook wat waard.

*) Zoals ik het zie: de meeloper die stoer wil doen door steeds mee te gaan en de meeloper die eigenlijk wil stoppen, maar door groepsdruk niet kan

Het had niet veel gescheeld of ik was me fysiek ziek gaan voelen. Gelukkig werd 'daarna' de vaart geminderd zodat er ruimte was om bij te komen. Erg hard en confronterend.

Hoewel Uwe Boll niet altijd even gewaardeerd wordt weet hij regelmatig een snaar bij me te raken. Eerst met Rampage, daarna met Darfur en nu met Stoic waarvan de laatste de meeste indruk heeft gemaakt. Nooit heb ik me zo gevoeld tijdens het kijken van een film.

Naast alles wat er op het scherm gebeurt qua viezigheid is er veel aandacht besteed aan de cinematografie. Alles is op elkaar afgestemd. Grijze kleding, grijze muren, grijze filter, belichting. Hierdoor wordt alle aandacht getrokken naar wat zich afspeelt tussen de gevangenen. De verhoringen zijn ook erg mooi in beeld gebracht.

Dit is geen prettige film om te kijken en als je een lekker wegkijk-filmpje wil kan je deze beter laten liggen. Verder kan ik 'm alleen maar aanraden, want dit is een erg bijzonder werkje.

4*

Toch weer een erg interessante film van die goede ouwe Boll. Bewijst wederom meer ballen te hebben dan menig regisseur.

Heel choquerend vond ik het uiteindelijk niet, maar dat de film smerig en hard is staat buiten kijf. Minimalistische film die kort genoeg van duur is, en gepaard gaat met een interessant uitgangspunt. De wisselwerking tussen de wezenlijke film en de interviews naderhand werkt, en geeft dikwijls een nader inkijkje in de psyche van de drie smeerlappen. Een drietal waarin Furlong uiteindelijk excelleert als acteur, al deden de overige twee het evenmin slecht.

Voor 4* heeft het filmisch wat te weinig te bieden vind ik, is het ook wat te simpel voor, maar een bescheiden 3,5* zijn op hun plaats. Boll groeit opnieuw in mijn aanzien.

Vooralsnog een boeiend project van regisseur Uwe Boll, die hiermee wellicht één van zijn beste films aflevert. Vooral het acteerwerk valt positief op, een benodigde insteek als je een film exclusief in een specifieke ruimte met vier figuren doorbrengt. De herziening is niet zo schokkend of kiezelhard als de eerste kijkbeurt, maar dat neemt niet weg dat Stoic altijd blijft boeien en steeds een manier vindt om de boel verder te laten escaleren. De korte speelduur zorgt ervoor dat niet elke vordering even geloofwaardig overkomt, maar Boll laat in ieder geval zien dat hij zich uit de voeten kan met kleine en grauwe projecten.