Mogadischu (2008)

Uitstekend werk voor een televisiefilm: Mogadischu is spannend en weet de kijker te boeien, al moet de film het wel duidelijk hebben van de scènes in het vliegtuig. Alleen raad ik de cameraman wel aan de volgende keer wat minder te zwiepen met zijn cameraatje; ik hou niet zo van dat geforceerde documentaire-achtige stijltje. Verder valt er weinig op deze film aan te merken, afgezien van het feit dat men, hoewel begrijpelijk, toch erg binnen de lijntjes blijft.

3,0*

Het begin van de film is erg warrig, daar waar een duidelijker uitleg over de politieke toestand van toen zich opdrong.

Vanaf het moment van de kaping wordt wel een spannend relaas opgedist dat boeit tot het einde.

Menselijke gedragingen in levensbedreigende noodsituaties worden knap in beeld gebracht.

Niet om aan te zien, defilm is helemaal kapot ge-edit elke paar seconden een ander shot, of ze nou vergaderen of, de kaping uitvoeren. Ik kon hier helemaal niet eens naar kijken.

Je ziet ook ergens een cameraman in beeld, in arbierkostuum... de film neemt zichzelf iig al niet erg serieus.

Ze hebben gewoon exact united 93 nagedaan, alleen dan heel slecht.

Dit is een welkome aanvulling op Der Baader Meinhof Komplex (2008). Daarin komt dezelfde vliegtuigkaping in beknopter vorm voor. Nadja Uhl, die toen Brigitte Mohnhaupt speelde, speelt nu de stewardess Gabriele Dillmann, dit keer met krullen. Het is trouw aan de feiten weergegeven. Je beleeft het allemaal mee uit het standpunt van de passagiers, de twee piloten en de Duitse politici. De stijl is onrustig, met een schokkerige handcamera, wat bij het gegeven past. Bevreemdend is het gedoe met de verjaardagstaart. De leidende terrorist lijkt wat op Sammy Davis Jr. Het kunstmatige huwelijk tussen Palestijnse terroristen en Duitse communisten heeft een hoop ellende veroorzaakt.