No-Do (2008)

Aardig spannend en sfeervol

Zoals meestal het geval is bij Spaanse horror heeft No-do ook een erg duistere en donkere sfeer wat het al wel redelijk spannend maakt. Het verhaal begint makkelijk om te volgen maar na een tijdje word het wat rommelig en dat is wel jammer want dat neemt wat van de spanning weg. De geesten zijn wel erg mooi en scary om te zien

Al met al leuk om eens te zien en als je van spookhuisfilms houd is dit zeker een aanrader! 3,5*

Heerlijke occulte griezelfilm, zoals ze die in de jaren '70 in Amerika maakten. Alle bekende ingrediënten zijn aanwezig: een somber oud huis, priesters en Katholieke symboliek en een hoofdpersoon die ze niet meer helemaal op een rijtje heeft. En uiteraard van het vrouwelijk geslacht is.

De titel is een afkorting van Noticiarios y Documentales (Nieuws en Documentaires), Spaanse propaganda films ten tijde van het Franco regime. Deze 'No-Do's' werden vooral in de bioscoop gedraaid, vergelijkbaar met ons polygoon-journaal. Nu worden ze vooral om nostalgische redenen nog gedraaid; iets waar Quiroga dankbaar gebruik van maakt. Gedurende de hele film monteert hij fictieve No-Do's tussen de gewone beelden in en laat ze ook hier en daar in elkaar overvloeien. Erg aardig gedaan en een originele manier om de achtergrond van het verhaal uit de doeken te doen.

Dat verhaaltje is verder vrij rommelig en boeit ook niet zo; we hebben het allemaal al zo vaak gezien. De geesten daarentegen zijn spooky en met name de boze 'oppergeest' steelt de show. Al was het voor mij al snel duidelijk dat de dochter dood was en dus een geest, de uiteindelijke ontknoping is verrassend. Verder nog wat van de gebruikelijke scares: voetstappen, gegiechel, bloed dat uit het niets verschijnt, etc. Echt op het puntje van mijn stoel heb ik niet gezeten, maar de sfeer was in orde.

Een top notering zit er verder niet in, daarvoor zijn er toch was minpunten. Uiteraard had het script wat beter gekund, maar daarnaast ademt het toch iets van een tv-productie. De bijrollen zijn wat matig geacteerd, maar de grootste ergernis blijft toch het de hele tijd uit- en weer inzoomen op het spookhuis. Dit zie je vaak bij series als er een reclameblok komt, maar waarom het in deze film moet is mij totaal ontgaan. Neemt elke keer volledig de spanning weg.

Maar voor de liefhebber van het genre valt er genoeg te genieten en ik hoop dat de Spanjaarden gewoon hier mee door blijven gaan. 3,5*

Geweldig ghostfilmpje.

Een genre dat meestal mijn aandacht niet trekt, op zich biedt deze film ook weer niet zoveel nieuws.

Meest opvallend is de visuele stijl. De geesten zijn geniaal vormgegeven, de rest van de film ziet er ook echt om van te smullen uit. Super gebruik van filtertjes.

Iets minder is de schaar die overduidelijk in deze film is gezet. Rare cuts en inderdaad die vreemde filler shots van dat huis. Van die typische post-reclame shotjes. Origineel was de film 120 minuten lang, die 25 minuten worden jammer genoeg echt gemist.

Jammer, er had anders zeker meer ingezeten. Wie een leuke update wil van het geestengenre kan hier best een keer een gokje mee wagen. Uitermate vermakelijk.

4.0* en een uitgebreide review

Dik aangezette gothische horrorfilm, vol cliché personages en idem locatie. De boel wordt enigzins gered door het intrigerende verhaal, rijk aan leuk bedachte fictieve historische details. Helaas is het camerawerk saai en de production design nogal voor de hand liggend. De montage hapert hier en daar ook, met te pas en te onpas totaal overbodige inserts van de buitenkant van het spookhuis. Akteerwerk en dialogen zijn daarnaast aan de overdreven kant. Jammer, want met een meer subtiele aanpak had hier meer ingezeten. Middelmatig filmpje, al met al, ondanks een aantal effectieve enge scenes. Tegen het einde gaat de film als de welbekende nachtkaars uit.

Aardig geestenfilmpje met een bijzondere sfeer die langzaam maar zeker naar het einde toe doodbloed.

Kermis in de hel,

Terwijl Francesca en Pedro worstelen met het stilleleven van hun eigen teringzooi, wordt standaard horror plots gespook voor gevorderden. Midden in het niemandsland woont het jonge levenspaar nog maar net, het tweetal heeft het duidelijk moeilijk en is driftig opzoek naar sereniteit en harmonie. Sodemieter, wat?! Daar zeg ik donder op! Want het is Kermis in de hel!

Bij Klopgeestige bovennatura sta ik normaliter niet vooraan in de rij, en nu dus ook niet. Een beetje flauw, maar mijn instelling was puur zakelijk: De horror KO. Dus, toch enigszins sceptisch begon ik aan de zit; Zeventien zwart, dertig clichés en een vleugje zout.

Waar El Orfanato faalde, kruipt No-Do stilletjes onder mijn huid, het metafysisch gespook is nog nooit zo eigenzinnig geweest, dan wel geen 45 meter kippenvel, maar zachtjes komt er een gewenning, bijna tastbaar is het visuele spookportret dat uitbunding op het netvlies van de gevierde kijker danst.

No-Do is verpakt in het standaard verhaaltje; een oud oud huis waar vroeger verschrikkelijke dingen zijn gebeurd, komt tot leven. Kinderen, gemartelde hoertjes en ontwetenden zijn geslacht in het verleden, enkel om x aantal jaar later, wraak te nemen op het heden.

Het gezin dat eigenlijk al genoeg problemen kent, stort zichzelf in het oog van de orkaan.

Elio Quiroga's "No-Do" Mixt religieus scepticisme met het bovennatuurlijke en levert daarmee een lekker obscuur werkje af. Zeer goed.

4*