Gekijô Ban Kara no Kyôkai: Dai Isshô - Fukan Fûkei (2007)

Ruim een jaar verder, en het leek me wel aardig deze film-serie eens te herzien. De delen duren op twee na toch niet al te lang, dus handig als ik tijd over heb maar toch te weinig voor een wat langere film.

De omschrijving hierboven slaat overigens meer op de hele cyclus dan op deze film, waar het meer draait om een aantal mysterieuze zelfmoorden van meisjes die van een gebouw afspringen en waarbij de hoofdpersone, Shiki, op onderzoek gaat.

Verhaaltje is een beetje dun, veel psychologisch geblaat en omdat de film in chronologische volgorde het vierde deel zou zijn, is er ook het één en ander nogal vaag. De beelden zijn werkelijk schitterend, er wordt veel met licht en kleuren gespeeld, maar de animatie vind ik zelf wat minder. Het ziet er niet allemaal even natuurlijk uit met als dieptepunt het moment waarop we iemand naar beneden zien vallen. Volstrekt lineair. Zo werkt zwaartekracht dus niet, ook al is in deze film een zekere vorm van magie mogelijk.

Muziek was wel aardig, maar niet geweldig. Soms wel redelijk sfeervol, maar de pompende puls onder de muziek tijdens de belangrijkste actiescène wist dat beetje sfeer toch de nek om te draaien.

Ik krijg bij deze film een beetje een leeg gevoel, heeft een beetje te weinig sfeer, waardoor extra opvalt dat het plot maar mager is, en het hoofdpersonage lijkt ook alleen maar leegte uit te stralen. De cyclus heet denk ik niet voor niets [i]Kara no Kyoukai[/i[ oftewel "de grens van de leegte". Toch niet vervelend om naar te kijken, al is het maar vanwege de prachtige beelden. Daarvoor 3*.

Best fijn.

Kende deze film reeks wel van naam, maar nooit eerder wat van gezien. Leek me wel leuk om even in te halen. Moet zeggen dat ik er vooraf echt niet zoveel van verwachtte, maar uiteindelijk viel het me best goed mee. Al valt af te wachten of de andere films van hetzelfde niveau zijn.

Grappig vooral dat ik in de hand van Aoki ook wel een beetje Oshii/GitS herken. Een deel zit uiteraard in de muziek, die best apart is, maar ook doet denken aan de GitS serie. Maar ook de focus op conversaties terwijl er cityscapes voorbijdrijven is iets dat een Oshii wel typeert, ook bijv. in een Patlabor 2.

Uiteraard is dit niet op hetzelfde niveau, maar het sfeertje is er wel. De animatie zelf is een beetje karig jammer genoeg en ook het detail is wat beperkt, maar ondanks dat toch wat mooie dingen gezien. Slim camerawerk en mooi kleurgebruik zorgen voor voldoende sfeer.

Verder stoort het mijmerende hier niet echt, net omdat het een redelijk rustig filmpje is. Mnee, vond dit wel leuk. Op naar de volgende in de reeks.

3.5*

Net zoals veel andere Japanse animaties ben ik deze vooral gaan kijken om de visuals en de sfeer. En wat dat betreft werd ik zeker niet teleurgesteld. Het ziet er allemaal weer prachtig uit. Sommige praatscènes zijn wat statisch, zoals je wel vaker ziet in dit soort films, maar daarnaast zitten er ook prachtige sequenties in vol beweging, water, en stadsgezichten.

Het verhaal kon ik niet zoveel mee. Redelijk typisch Japans geestengedoe (met weer zo'n meisje in een wit gewaad en lang zwart haar (de Yurei) die je wel vaker tegenkomt in Japanse (horror)films). Maar dat komt voor mij dan ook echt op het tweede plan. Zou dit zo kunnen kijken als een soort schilderij. Wil hier best nog wat meer van zien, fijn dat het ook korte 'afleveringen' zijn.

3,5*