The Blue Dahlia (1946)

Een flinke tegenvaller dit, de eerste uit die Universal film-noir-box in de vorm van een sigarettendoos.

Geen idee waarom dit zo goed zou moeten zijn eigenlijk. Met Raymond Chandler als schrijver verwachte ik op zijn minst een sterk plot en goede dialogen, maar dat bleef hier vrijwel uit. Het verhaal is zelfs vrij zwak en de film heeft soms zichtbaar moeite om motieven voor potentiële daders te vinden. Daarom werkte de ontknoping ook gewoon niet. Totaal oninteressante keuze voor de dader, hoe verrassend het ook mag zijn. Verder is de hele plotlijn waarin de hoofdpersoon de politie ontwijkt en zichzelf extra verdacht maakt niet bepaald geloofwaardig.

Veronica Lake wordt altijd in één adem met deze film genoemd, maar haar personage heeft geen enkel verband met het verhaal. Ze lijkt er alleen maar in gezet te zijn voor een handige marketing. Zij en Alan Ladd hadden samen al eerder voor succes gezorgd en dat succes probeerde men schijnbaar te herhalen. Toegegeven, de scènes tussen haar en Ladd zijn wel de beste in de film en hier herken ik nog wel wat van de leuke flirtdialogen van Chandler. Bendix doet het wel aardig. Doris Dowling daarentegen speelt echt afschuwelijk. Met name de scène waarin ze zegt dat ze verantwoordelijk is voor de dood van haar zoontje. De rest van de bijrollen leveren standaard werk.

Wat me ook opviel was hoe kaal de film was. De appartementen bevatten echt een minimum aan props, alsof er niet in geleefd werd door mensen. Dit is volgens mij ook de film noir die de minste poging tot sfeerschepping onderneemt, toch niet onbelangrijk voor een 'noir. Het is dat ik een zwak heb voor dit soort verhaallijntjes en dat het me zo altijd wel redelijk boeit, anders zou mijn eindoordeel wellicht nog strenger zijn geweest. Dit kan zich absoluut niet meten met Chandlerkrakers als Murder, My Sweet of The Big Sleep.
2*

Begint veelbelovend, maar wordt naarmate hij vordert steeds meer een standaard moordmysterie; ik had hier veel van verwacht, en het is ook zeker geen slechte film, maar helaas toch ook niet zo goed als ik had gehoopt. Wel goed spel van Ladd plus een aantal aardige bijrollen zoals Howard da Silva (Harwood), Don Costello (zijn partner Leo, geen achternaam) en vooral Will Wright als de huisdetective "Dad" Newell, een oude vos die wel zijn haren kwijt is maar nog niet zijn streken. Hun sobere acteerwerk staat in schril contrast met de overdreven maniertjes van Doris Dowling, die niet duidelijk kan maken wat Johnny ooit in Helen zou kunnen hebben gezien. In de amusante dialogen valt de hand van Chandler te herkennen, hoewel de dialogen binnen het noir-genre sowieso al een sterk punt zijn; mooi hoe Veronica Lake over het nachtelijke Los Angeles uitkijkt en dan mijmert: "It takes a lot of lights to make a city, doesn't it?" Chandler zelf was overigens niet erg gecharmeerd van haar, getuige zijn naam voor haar: "Miss Moronica Lake".

Een hele tijd blijft deze film-noir interessant om volgen, boeiend en geloofwaardig maar langzamerhand sluipen toevalligheden (de foto bijvoorbeeld) en absurditeiten (de vecht-en de schietpartijen naar het einde toe) in het intrige.

Het slot wil men suspensrijk maken maar geslaagd is het zeker niet.

Veronica Lake benadert de klasse van een Lauren Bacall en eigenlijk staat Alan Ladd beter met een ... cowboy-hoed.

Degelijke film noir met het vertrouwde duo Alan Ladd – Veronica Lake. Probleem van de film is dat er allerlei ontwikkelingen voorbijkomen, die er weinig toe doen òf bedoeld zijn om de kijker op het verkeerde spoor te zetten. De clou is een afknapper, want die wordt vrijwel vanuit het niets uit de hoge hoed getoverd. Kijkt lekker weg, maar niet bijzonder.

Ik vind dit de matigste van de samenwerkingen tussen Ladd, Lake en Bendix. Dat ligt zeker niet aan Bendix, want die krijgt hier de mogelijkheid om eens wat meer te laten zien dan wat meestal het geval is. Lake zit in de film om in de film te zitten. Ze doet weinig verkeerd, maar het is een nogal zinloos personages dat weinig toevoegt.

Ook blijf ik het moeilijk vinden om Ladd geloofwaardig te vinden als tough guy. Ik geef toe dat het waarschijnlijk weinig te maken heeft met zijn vertolking zelf en meer met de wetenschap dat het zo'n onzekere vent was, die bang was dat actrices iets langer waren dan hem. Ik krijg altijd het gevoel dat het iemand is die heel hard probeert om stoer te doen in plaats van het te zijn en dat zijn personages dat ook steeds hebben. Soms is dat geschikt voor een rol, soms maakt het hem ongeloofwaardiger.

De uiteindelijke moordenaar vond ik vrij stom, maar daar zijn schijnbaar redenen voor, want het was niet de bedoeling dat die persoon het zou zijn. Tja, dat was dan erg duidelijk.

Matige film over een soldaat die na de oorlog naar huis terugkeert naar zijn overspellige vrouw. De film begint op zich prima, maar het plot hangt wel van veel toevalligheden aan elkaar. Ook weten de personages niet echt te boeien. Een wat saaie film noir. Van de cast valt vooral William Bendix positief op.

Aardige noir maar inderdaad nogal wat toevalligheden. Met een wat matig einde. Van de drie ik zag is de eerste Ladd-Lake noir (This Gun For Hire) met afstand de best.