Crepuscule (2009)

Vond hem zelf helemaal zo slecht nog niet. Ok, het verhaal enz is natuurlijk voor het gemiddelde inhoudloos en saai maar dat lag bij mij toch anders. Wat Crepuscule nou zo mooi maakt is niet specifiek het acteerwerk van de twee hoofdrolspelers, maar gewoon de manier waarop het gefilmd word: het zwart-wit, de muziek, de mooie achtergronden van Amsterdam. En dan krijg je naderhand ook een hele verontrustende en donkere umheimliche sfeer. Vooral ook als alles grotendeels stil is en de personen alleen maar met hun monden ziet bewegen en dat je er niks uit hoort komen. Ook lijkt dit wel een beetje de realiteit. En ik vond die ouwe stalker naderhand ook wel de film wat spannender en enger maken. Vooral met die scenes dat Nellie Benner voor die vent moet vluchten door die donkere straatjes van het nachtelijk Amsterdam. En dan zit je ook te denken van: Amsterdam zou toch echt eens gebruikt moeten gebruikt worden in een Lynch achtige film. De kiekjes en de shots waren iig om te smullen en de sfeer is pikdonker. En ook bepaalde melodietjes waren umheimlich.

Ook vond ik die Nellie Brenner het ook best goed doen op deze manier. Het was ook nog best een lekker wijf ook.

Voor mij dus geen tegenvaller. Gewoon weer iets nieuws uit ons kikkerlandje.

4,0*

Echt mijn soort film dit. Erg fijne nouvelle vague, mooi eerbetoon aan misschien wel één van de grootste kunstenaars die de cinema ooit gekent heeft; Jean-Luc Godard. Deed mij op momenten zelfs denken aan de in mijn ogen grootste regisseur ooit; Russ Meyer. Deed mij erg veel denken aan mijn favoriete werk van hem, Lorna.

Er gebeurt niet heel veel, voor het verhaal moet je Crepuscule niet kijken. De kracht zit 'm gewoon in het op deh uid zitten van een persoon, het meemaken van helemaal niet bijzondere dagelijkse beslommeringen maar het voelt allemaal zo intiem aan. Ook het gebruik van het vrouwelijk lichaam vind ik in dit soort films erg belangrijk, wat ook Meyer en Godard in een mindere mate ook besefte. Niets is meer kunst dan het vrouwelijk lichaam, mits goed geconstrueerd natuurlijk.

Muziek is een hit or miss, niks ten nadele van Bastien want vind zijn muziek vaak wel erg goed. Soms net de verkeerde keuzes qua jazz, maar ook op momenten dat het prima werkt. Cinematografisch prachtig, sterke kadrering en op momenten ook erg mooie shots. Dat in combinatie met zwart/wit beelden is erg subliem. Onbedoeld een mooie ode aan Meyer's Lorna. Amsterdam is erg sfeervol, de sfeer verandert van sereen naar onheilspellend, erg sterk gedaan. Alleen slaan ze de plank soms mis met hoe het personage van Benner doordraait, dat sloeg soms wel door naar het cartooneske. Voor de rest een prima film met een uitmuntende Nellie Benner. Aangenaam verrast door haar mimiek, uitstraling en lichaam. De lichte beeldruis maakt het allemaal nog veel sfeervoller.

Ik schijn hiermee gelijk het beste werk gezien te hebben van Nieuwenhuijs en Seyferth. Al kijk ik wel uit om meer te zien van hun. Sterke film dit, en echt een film die ik koester, echt een filmpje voor mij. Toch fijn dat er wel degelijk echte cinéasten in Nederland rondlopen.

Echt weer een typische aankoop van mijn vriend, waarbij ik er totaal niet op zit te wachten om zoiets te kijken, maar je moet soms wat voor elkaar over hebben.

Maar het blijkt maar weer eens waarom ik dit soort films niet graag kijk, want ik heb er dan ook helemaal niks mee. Ik zie niet in wat er bijzonder is aan deze film. Het is totaal niet boeiend om mee te kijken met de hoofdrolspeelster, ze kwam bij mij over als een saai en leeg omhulsel die langzamerhand verandert in een paranoïd-psycho. En dat word dan helaas ook niet zo goed neergezet door Benner. Vooral het gedeelte waarin ze zo langzamerhand doordraait word slecht gespeeld en komt vooral te geforceerd over en was zelfs met vlagen lachwekkend.

De muziek was ook tenenkrommend slecht. wat een herrie zeg. Dat maakte film nog een stuk onaangenamer om naar te kijken. Op het laatst had ik nog goede hoop dat ze zichzelf door het hoofd zou schieten maar ook dat gebeurde niet. Een grote grap dus.

Deze film zal voor sommige mensen best geschikt kunnen zijn, maar zeker niet voor mij. Ik kan hier helemaal niks mee.

0.5*

Heerlijk gewoon.

Ziek zijn, zucht... Gaf mij gelukkig wel de tijd om even wat filmpjes te bekijken. Ook dit 'gewoontje' van Nederlandse bodem stond hoog op mijn lijstje, gekeken: woof woof. Ja ja, de eerste Nederlandse film die bij mij hoger dan een 3* scoort, en niet zomaar.

We nemen een kijkje in het leven van een gewoon/alternatief meisje: Ze bakt een eitje, doet een plasje, danst wat en that's it. Als dit het ook daadwerkelijk was had ik deze film zonder twijfel de volle pot gegeven, maar de zojuist besproken dame wordt gestalkt, er word een spanning gecreerd die niet helemaal overtuigd, het doet overigens niks af aan de film in zijn geheel aangezien het voornamelijk bijzaak is.

Het feinste aan de film is toch wel het feit dat er weinig dialoog/monoloog is te bespeuren, komt de film zeer ten goede. Stijlvol sounddesign maakt het plaatje compleet. Magnefiek.

Ai, da's weer wat anders.

Echt prachtige beelden, meer gefotografeerd dan gefilmd, lijkt het af en toe - er zijn een hele serie beelden bij die je zonder enig probleem in een fotoboek kan plakken of in een galerie kan ophangen. Maar dan bewegend, en met muziek en geluid er bij dat die beelden aanvult, versterkt af en toe. In mooi korrelig zwartwit, af en toe mooie vondsten qua enscenering, mooie plekken in de stad. En dan weer heel dicht op de huid, het vel van Nellie Benner - het vel waar ze volgens het verhaal niet zo lekker in zit. Maar is dat verhaal eigenlijk wel waar de film over gaat - het komt meer op me over alsof een verhaal eerder afbreuk aan deze film doet dan er aan bijdraagt. Als je een verhaal zoekt, moet je ofwel heel diep zoeken of je ergeren aan de vagerigheid van hoe deze film met het vertellen ervan omgaat.

Maar, dit is dan ook niet een film voor elke gelegenheid of voor elk publiek. Als je in de stemming bent voor mooie beelden en weinig actie - zoiets als een afterparty na een filmavond - dan kan het wel werken.

Nederlands zwart/wit drama zonder spraak over een (blote) meid in Amsterdam. Het saaie verhaal begint gewoon ergens, en dan gebeurt er niets meer tot het einde. Gelukkig duurt de film niet lang, dus duurt het lijdzaam wachten op iets interessants ook niet lang.

Nee, nee, nee... deze film deed het niet voor mij.

En niet omdat ik het saai of langdradig vond, ik hou wel van dit soort films.

Ik vond het kwalitatief erg tekort schieten.

Het oogde voor mij erg amateuristisch. Het camerawerk vond ik te simpel,

deed geen recht aan het thema.

Dat er alleen gebruik gemaakt is van zwart-wit beelden vind ik in principe een mooi concept,

al had ik voor een ander soort filter gekozen.

Daarnaast vond ik de acteerprestatie van Benner wisselend van niveau.

Nee, geef me dan maar een film als Code Blue (2011). Ook een Nederlandse productie, ander thema maar stijl sluit aan bij deze film.

Een Nederlandse Kunstfilm. Ja, Kunst met een hoofdletter K.

Allereerst, leuk dat Amsterdam eens de noir-behandeling krijgt. De wat ouder ogende stad krijgt toch wel een lekker mysterieus sfeertje door die zwart-wit beelden bij nacht. Dat maakt Crepuscule nog de moeite waard. De rest eigenlijk niet.

Voor mij viel het iets te veel tussen wal en schip in. Aan de ene kant heb je een portret van een psychologische aftakeling die me nog het meest deed denken aan Repulsion van Roman Polanski. Aan de andere kant heb je iets veel meer gestileerd, een soort avant-garde werken in de trant van, zeg, Meshes in the Afternoon van Maya Deren. Helaas is het te vreemd om te overtuigen in de eerste categorie en te gewoon voor die tweede. Ik had het meest moeite met de tweede helft, waarin die aftakeling wat meer op sterk gezet wordt. Het is echter totaal niet geloofwaardig en de performance van Nellie Benner is zo gestileerd dat het niet werkt. Al vraag ik me af of een realistische weergave van een mentale aftakeling hier de bedoeling was. Echter, voor een wat meer gestileerde film vond ik het wat eenheid missen. Veel loze stukjes waarin er wat rondgewandeld wordt en te veel beelden die niet echt een plaats vinden in het geheel. Een korte, allicht wat meer hypnotiserend film ligt hier onder verscholen, maar komt er wat mij betreft niet uit. Dit heeft of te veel of te weinig verhaal. Waarom ze aan het einde niet besloot zelfmoord te plegen is ook maar een raadsel, aangezien nergens iets van een bron van hoop getoond wordt.

Het is een aardige poging, maar niet meer dan dat. Het doet sterk denken aan veel korte films, maar hier duurt het dus 70 minuten, wat iets te veel van het goede is.
2*

Mweh, aardig probeerseltje, maar verre van geweldig. Al is het wel leuk dat Nederland als filmland eens wat experimentele trekjes vertoont.

De zwart-wit fotografie wisselt een beetje; soms mooie, sfeervolle shots, soms wat kaal en flets. Persoonlijk vind ik Amsterdam ook geen bijster mooie stad dus dat hielp ook niet echt mee. De soundtrack is echter van ander allooi en dissoneert meestal sterk met de beelden. Hier en daar wat degelijke melodietjes, maar soms was het ook gewoon niet om aan te horen. Alsof er één of andere dikke strontvlieg in je oor zat te zoemen.

Verder min of meer eens met wat er reeds boven mij gezegd werd. In se een verdienstelijke poging, potentieel is onloochenbaar, maar 't is allemaal niet zo heel verheffend uiteindelijk. Ondanks dat het een redelijk apart filmpje is zal-ie niet al te lang beklijven vermoed ik. 2,5*, krap.

Deze kort durende Nederlandse Mystery / Drama film zag ik voorbijkomen tijdens de "Black-white filmchallenge" en leek me wel interessant voor mij vanwege de filmposter. Maar hoewel ik genoten heb van Nellie Benner, die zeer regelmatig volledig naakt (op naaldhakken na dan) te bewonderen is, is dit wel geen film voor mij geworden. Het is ook een film waarin geen woord gezegd wordt, op het na doen van een geweer door Nellie Benner op een leeg terras in de avond, waarbij ze iets zegt in de trend van "paf paf" of "pang pang".

"Crepuscule" is overigens een ode aan de Frans-Zwitserse filmregisseur Jean-Luc Godard, die decennia geleden stelde dat voor een film niets anders nodig is dan een meisje en een pistool. Deze film bewijst echter het tegendeel "Crepuscule" is een ook een vreemd woord en de betekenis ervan was me onbekend, maar het betekent de tijd dat de schemering overgaat in de nacht. In de film is dat vaak te zien (speelt zich vaak af in de avond) en valt het duister over een jonge vrouw (Nellie Benner), of beter gezegd een meisje, in Amsterdam. Uiteindelijk wordt de schemering duisterder, de jazzy muziek dreigender en de stad verontrustender.

In het vrijwel dialoogloze "Crepuscule" volgen we een meisje dat de weg kwijt raakt in de grote stad. In de openingsscène zien we hoe ze per trein arriveert in Amsterdam, waarna ze een kaal souterrain betrekt bij een vrouw (Rietje Janssens), met daarin alleen een verweerde spiegel, een orgel en een tapijt op de vloer, meubilair (zoals een stoel) moet ze zelf op straat bijeen sprokkelen. Het meisje leeft een vrij teruggetrokken bestaan en veel tijd brengt ze in haar eentje door in het souterrain en dat veelal naakt en rokend. Ze vindt een geestdodend baantje bij een tankstation om wat inkomsten te hebben, waar ze ramen van auto's wast en auto's alvast wat schoonspuit voordat deze in de wasstraat gaan (dat heb ik gisteren overigens ook gedaan en toen werd mijn auto ook door iemand van te voren even schoongespoten).

Hoe ze heet, waar ze vandaan komt en wat ze zoekt in Amsterdam is onduidelijk. Wel is duidelijk dat ze met niemand contact maakt en dat ze langzaam gek (depressief en paranoïde) wordt in het souterrain. Daarin danst ze, bakt (een ei) en eet ze naakt, kleedt ze zich veelvuldig uit om zich langdurig te bekijken in de spiegel en gaat ze regelmatig op bed liggen om te staren, televisie te kijken en te masturberen (met een pistool dat door een vrouwenhand op haar kussen wordt gelegd). Dat laatste doet ze ook een keer min of meer als ze zich wast bij de spoelbak met een washandje.

De debuterende hoofdrolspeelster Nellie Benner heeft een fraai lichaam (wat je voor het eerst te zien krijgt na circa 10 minuten als ze volledig naakt zit te plassen) en ze ziet er zowel met en zonder kleren (met name zonder kleren ) goed uit. Af en toe wordt al dat naakt poseren zelfs potsierlijk. Vooral als zij na circa 18 minuten alleen gehuld in naaldhakken plaats neemt achter het orgel, dat dan onbedoeld doet denken aan de naakte orgelspeler (Terry Jones) die soms de "Monty Python (TV Series 1969–1974)" sketches onderbrak.

Nadat we kennis hebben gemaakt met het moeizame meisje, introduceren de filmmakers het pistool (zie filmposter) na circa 32 minuten. Als ze namelijk slaapt, wordt dit op haar hoofdkussen gelegd door een onbekende vrouwenhand. Ze streelt het wapen en verricht er vage erotische handelingen mee uit onder het beddengoed. Ze speelt ook regelmatig met het pistool, waarbij ze er o.a. één voor één kogels instopt. Ook speelt ze regelmatig een soort van spelletje met lucifers.

En dan is er ook nog een mysterieuze man (Titus Muizelaar) die het meisje achtervolgt en die ze voor het eerst ziet als ze zijn auto schoonspuit bij de wasstraat. De man weet haar ook een keer te pakken, maar wat er dan met haar gebeurt is is onduidelijk. Daarna rent ze wel in paniek weg en stopt ze bij een boom. Rennen en lopen doet ze overigens veelvuldig in de film en dat o.a. als ze de mysterieuze man weer ziet in een café en op de vlucht slaat en als ze doelloos onder een brug loopt te ijsberen.

In de laatste minuten van de film loopt ze dan naar een brug en probeert ze zelfmoord te plegen met het pistool door deze in haar mond te stoppen. Maar ze haalt wel niet de trekker over, waarna de film na 70 minuten is afgelopen. "Crepuscule" moet het in ieder geval niet hebben van een ingenieus plot of duidelijke aspiraties, want dat ontbreekt. Het is vooral een artistiek experiment in de breedste zin van het woord en de film bevat ook een aantal vreemde en langdurige scènes. Zo zit je o.a. langdurig te kijken naar vogels op het water en hoe een haringboer (Arie van Dok) een haring fileert voor Nellie Benner (die ze overigens niet eet) en zie je hoe ze voor de spiegel op haar gezicht een Adolf Hitler / Charlie Chaplin snorretje tekent.

Ondanks dat de film maar 70 minuten duurt, vond ik het vaak langdradig en saai en heb ik regelmatig vooruit zitten te spoelen op 2x snelheid. En dat kan je ook goed bij deze film doen, omdat er toch niet in gesproken wordt. De film was voor mij alleen het kijken waard vanwege de sensuele Nellie Benner, die gelukkig regelmatig naakt te bewonderen is van top tot teen (of beter gezegd van top tot naaldhak), want anders had ik dit echt een draak van een film gevonden.

Nellie Benner komt goed over als het wereldvreemde meisje. Het depressieve is goed voelbaar. Dialogen zijn afwezig, dus veel hulpmiddelen heeft ze niet. Circa de helft van de tijd brengt ze naakt voor de camera door, terwijl ze zich in haar eigen wereldje terug trekt. Verder is er nog een pluspunt m.b .t. de pakkende jazzy muziek en en de sfeervolle zwart-wit geschoten cinematografie. Beiden is gelijk al te horen en te zien tijdens de opening van de film, waarbij je twee minuten lang alleen beelden van het dagelijkse leven in Amsterdam te zien krijgt, waarna de camera subtiel de trein in beeld brengt waarin Nellie Benner, verscholen onder een capuchon, zich bevindt.

Had de "Black-white filmchallenge" niet plaatsgevonden, dan had ik deze film waarschijnlijk nooit gekeken. Het is in ieder geval geen film voor mij, maar dankzij Nellie Benner heb ik de film nog kunnen uitzitten.

Crepuscule is de tijd dat de schemering overgaat in de nacht. Dat zal dus vooral metaforische bedoeld zijn. Volgens meerdere filmsites zou een regelmatig geciteerde uitspraak van filmmaker Jean-Luc Godard zijn; dat je voor een speelfilm niet meer nodig is dan een meisje en een pistool. Nu was dat een opmerking van een filmmaker die zijn neus ophaalde voor Hollywood en zijn commercie. Dat er wel iets meer nodig is dan die ingrediënten om een geslaagde film opleveren bewijst, deze film!

En net als die filmmaker wil ook dit regisseursduo Maartje Seyferth en Victor Nieuwenhuijs in de breedste zin van het woord artistiek verantwoord zijn. Quasi-interessantdoenerij dus... over een meisje dat haar intrek neemt in een woning in de Amsterdamse binnenstad, geestdodend werk vindt bij een tankstation en haar avonden eenzaam, naakt en rokend doorbrengt in dat appartement.

Vervolgens gebeurt er in de vrijwel dialoogloze film niets van betekenis. Buiten is minutenlang kijken naar doelloos rondhangen, ijsberen, staren naar het water of vliegende vogels. Binnen is het gluren naar het naakte lichaam van Nellie Benner (ze best verleidelijke en sensuele meid hoor!) die in haar kamer rondloopt, Tv kijkt, een eitje eet, een spelletje met lucifers. Tja...tergend langzaam kijken naar een meisje die dingen doet die niet worden verklaard.

Rest natuurlijk nog het pistool...de makers hadden geen idee hoe die in de films te verwerken dus als de jonge vrouw slapend in bed ligt, wordt het ding ineens door een anonieme hand op haar kussen gelegd. Hierna gebeuren er tenminste een paar dingen maar helaas werd het niet interessant want het gebeurt buiten het gezichtsveld van de kijker.

De locaties en de beelden van Amsterdam zijn nog enigszins leuk, als tijdssfeer Om artistiek (en volgens de regels van de Nouvelle vague) is er een score met monotone jazzy muziek maar om nou te zeggen; "wat is die boeiend! ...neuh.. niet echt! Waarom Nellie Benner, een groot deel van de film naakt is wordt qua functionaliteit niet duidelijk. Net zoals de rest van de film geen ingenieus plot of duidelijke aspiraties bezat. Tja de film is alleen maar vaag en stroperig langzaam.