Dode Hoek (2017)

Geen opvallende film. Ik had de aankondiging ervan zelfs wat gemist. Nochtans grote namen met Peter Van Den Begin en Jan Decleir. Het verhaal is actueel en heeft wat politieke verwijzingen. Nochtans is het geen politieke film geworden, maar een thriller. Het is niet altijd zo speciaal en heb je in Hollywood al beter gezien, maar het is voor een Vlaamse film met momenten wel hard. Wat sfeervolle muziek en hier en daar het juist shot, zorgen dat de film zeker aangenaam is om te zien. De personages zijn amper uitgewerkt zodat je niet veel meeleeft. Buiten Peter Van den Begin dan die één van zijn betere rollen speelt. Jan Decleir acteert weer op automatische piloot. Het is een vakman, maar speelt ver onder zijn kunnen. Doet wat denken aan Al Pacino of Robert De Niro die hun gloriejaren ook al lang achter zich hebben liggen.

Rauwe, duistere thriller die audiovisueel zeer sterk is. Het verhaal is inderdaad actueel en snijdt pijnlijke politieke dilemma's aan. Het acteerwerk was goed, alleen miste het verhaal wat diepgang. Toch was de sfeer heerlijk beklemmend, zodat je tot en met het einde geboeid bleef, ook al wist je soms niet wat er inhoudelijk precies speelde. Hier en daar wat leuke humor zoals we van Van den Begins rollen gewend zijn. Toch wil ik nog even terugkomen op de soundtrack: erg sterk, en een goede bijdrage aan het rauwe en beklemmende van de film. Ook de geluidsmix zelf was perfect; heb de volumeknop niet hoeven aanraken, die bij Nederlandse films toch wel altijd bij de hand moet zijn.

Prima film dus. Het loont om hem in HD te zien (blu-ray, iTunes, Google Play enz.), dus laat de dvd links liggen.

7,5/10

Deze lag in de bib en eens geprobeerd. Ik had er eigenlijk nog nooit van gehoord. Veel bekende namen en de film begint wel veelbelovend, maar ik vond het uiteindelijk toch niet altijd even boeiend.

Verder zag de film er prima uit.

En terwijl... (Ik ga het gewoon voor de zoveelste keer zeggen omdat het gewoon als Nederlands filmliefhebber een botknagende tergende situatie is) ...Nederland ondertussen nog altijd en als een toenemende epidemie de ene godverdomde romkom na de andere uitschijt en parasiteert op makers die tenminste hersens hebben ( ( ) ben ik van de week opnieuw verrast door een werkje van de Zuiderburen... Jaja... Nu weet ik waarom Nederlanders Belgenmoppen hebben... uit verwringing omdat ze zelf zo dom en creatieloos zijn en niet verder kunnen denken dan geluk in combinatie met een dosis prozac op een dag.

Maar goed... Dode hoek is weer helemaal Belgisch... Rauw, direct en een sterk verhaal. Pieter van den Begin (Ha, die gekke Andreetje uit Alles moet weg) speelt hier Jan Verbeek die, op de vooravond van zijn eervolle ontslag nog één missie moet ondergaan. Een drugslab ontmantelen... De boel loopt niet zoals gepland, maar hij laat het er niet bij neerzitten om zijn afscheid bij het corps na de missie uitbundig te vieren, en kijkt hij uit naar de toekomst als politicus. Echter... de missie heeft bepaalde dingen te weeg gebracht die hem langzaam maar zeker meezuigen in een vicieuze cirkel.

En hier wordt Dode Hoek een knappe en benauwende psychologische thriller waarbij je de spanning goed kan voelen en waar Jan Verbeek steeds meer zijn best moet doen om geen slapende honden wakker te maken. Daarbij zet hij zijn collega Dries onder druk en lijk je als kijker ook steeds op het verkeerde spoor te worden gebracht en worden de situaties steeds fataler en komen we steeds dieper in een wereld van corruptie en zelfs terrorisme.

Vooral wanneer blijkt dat die ene hoofdverdachte Jans verloren zoon schijnt te zijn is een ijzersterke uitwerking en hierbij vallen ook alle puzzelstukjes op zijn plek.

Die ongelukscene was wel een beetje onrealistisch. Ja... de bestuurder is doorgereden... Maar om dan op klaarlichte dag, midden in een woonwijk, uit een kofferbak kruipen... Niemand die het ook ziet ofzo...

Ook het einde was erg goed. Opmerkelijk ook was dat Jan Verbeek al die tijd niet als verdachte werd aangemerkt en zijn speach als politicus mocht uitoefenen... totdat...

Weer een sterk filmpje van de Belgen.

4,0*

Teleurstelling. Heel wat clichés en slordigheden in de plot.

Van den Begin redt wel één en ander, maar kan niet beletten dat deze film diepgang mist.

Dit had meer kunnen zijn

De Vlaamse film is de laatste jaren weer erg populair, maar vreemd genoeg staat dat niet garant met een groter reclamebudget. Oké, een nieuwe Jan Verheyen of Erik van Looy krijgt nog wat aandacht maar deze Dode Hoek is redelijk onderbelicht gebleven naar mijn gevoel. Ik heb wel ergens iets zien passeren - de scène waar Van den Begin een woordenboek Nederlands/Arabisch cadeau krijgt kwam me bekend voor - maar het was blijkbaar geen film die de nodige potten heeft gebroken in de cinema. Dan maar op een tweede leven rekenen via televisie.

Want de film werd gesponsord door de Vlaamse televisiezender VTM en heeft daar een tijdje geleden ook zijn televisie-première gekregen. Een interessante film in ieder geval die jammer genoeg naar het einde wat begint te ontsporen. Dode Hoek (een belachelijke titel trouwens die absoluut niet de lading dekt) is gebaseerd op waargebeurde feiten - Jan Verbeeck is gemodelleerd naar Bart Debie die van 1998 tot en met 2003 politiecommissaris was en nadien opkwam voor toenmalige Vlaams Blok - maar de werkelijkheid is nooit zo geëscaleerd. Daar zit dan ook een beetje het probleem, het wordt gewoon een losgeslagen allegaartje aan scènes die weinig impact hebben. Neem nu het ongeval met de vrachtwagen waardoor Axel uit de koffer kan ontsnappen. Oké, je ziet Verbeeck af en toe nog wat aan zijn kaak voelen maar verder lijkt dat werkelijk geen enkel gevolg te hebben en het voelt ook gewoon onrealistisch aan. Toch heeft Dode Hoek ook zijn goede momenten en dat is dan vooral in 2 aspecten.

Zo is Peter Van den Begin opnieuw weergaloos, het blijft een geweldige acteur die werkelijk elk genre naar zijn hand weet te zetten, en laat regisseur Nabil Ben Yadir een aantal fijne visuele dingetjes zien. Een vechtscène die vanuit de kofferbak wordt gefilmd, het gespeel met spiegels waarin de camera niet te zien is, ... Dode Hoek is zijn derde langspeelfilm en qua stijl smaakt dit alvast naar meer. Ben Yadir kan qua cast ook rekenen op een aantal oudgedienden, op Jan Decleir is praktisch nooit iets aan te merken, maar ook wat nieuwere gezichten zoals Soufiane Chilah (Dries) en Bert Haelvoet (Ruud) zijn goede toevoegingen. Blijft enorm jammer eigenlijk dat er met het verhaal weinig gedaan wordt, want voor de rest heeft dit alles in huis om één van de beste Vlaamse films te worden.

Wat overblijft is een degelijke film maar wel eentje dus met een aantal flinke haken. Van den Begin redt op zijn dooie gemak de meubelen en laat je nog lang meegaan in de vreemde acties van de personages, maar gaandeweg kan ook hij het niet meer volhouden. Misschien toch maar eens op zoek gaan naar de vorige films van Ben Yadir, de interesse is alvast gewekt. Tof bijrolletje ook nog van Adil El Arbi (deze keer eens zowaar zonder kompaan de la route Bilal Falah) als cafébaas.

Kleine 3.5*

Toevallig bij deze film uitgekomen. Dode Hoek is me totaal ontgaan en dat terwijl ik de afgelopen 3-4 jaar de filmwereld aardig goed opvolg. Er scheelde dus vooral iets met de marketing rond deze film. Nochtans is het zeker een goede film. Peter Van Den Begin speelt zijn rol als extreemrechtse politicus erg goed. De film heeft wat politieke verwijzingen maar bovenal is het toch een thriller. Een beetje een paranoïde politieke thriller. Nabil Ben Yadir kende ik niet als regisseur maar wat ik hier van hem gezien heb, daar verbleekt De Premier van Erik Van Looy wel bij.

Verrassend ook hoe de zoon van Van Den Begin in de film volgens mij maar 1 woord zegt en dat is "merci". Of hoe een mening over je vader (die nooit naar je heeft omgekeken) door gewoon actie te ondernemen en hem te beschermen, totaal veranderd. Decleir heeft maar een kleine rol maar speelt die weer grandioos. Wat een fenomenaal acteur!

Een interessante film dat het populistische gevoel bij een aantal mensen wat aanwakkert. Nergens krijg je het gevoel dat Verbeek écht ongelijk heeft, maar als je er wat dieper over nadenkt, gaat het vaak wat kort door de bocht en is het de manier waarop dat de wenkbrauwen doet fronsen. Leuk personage dus dat met verve wordt gespeeld door Peter Van den Begin. Toch opvallend ook hoe populair de figuur Verbeek is, niet alleen in de media of bij de burger, maar ook binnen zijn eigen korps gaan ze door een blindelings vuur voor hem.

Daarom wel bizar dat de blinde woede van Dries - ok door die explosie - plots zo fel gekeerd is tégen Verbeek zelf. Het gaat plots wel heel snel allemaal. Verder ook wat zeer bizarre en ongewone plotontwikkelingen of toevalligheden waar Verbeek haast moeiteloos zich kan in manifesteren. Het plot kwam vervolgens slordig over.

Het is vooral de cast die de film naar een hoger niveau tilt en er is ook wel een zekere spanning aanwezig. Alleen kon het verhaal beter. Jan Decleir is steeds een verademing en ook fijn om een cameo van Adil El Arbi te mogen zien als cafébaas op een bepaald moment.

Tijdens een met veel bombarie aangekondigde persconferentie laat Herman Hendrickx [Jan Decleir], partijvoorzitter van de VPV, aan dat

Jan Verbeeck [Peter van den Begin], de commissaris van de drugsbrigade Antwerpen, zich namens de partij verkiesbaar stelt als de toekomstige president. Technisch gezien is Verbeecks nog één dag commissaris en wanneer hij een kans in zijn schoot geworpen krijgt om topcrimineel Ozgür [Tibo Vandenborre] op zijn laatste dag achter de tralies te krijgen grijpt hij die kans met beide handen aan. Maar de operatie loopt volledig in het honderd en in het licht van zijn ontslag en de enorme media-aandacht kan Verbeeck deze keer zijn misstap niet als vanouds onder het tapijt vegen. Vandenbegin is fenomenaal in de emotioneel en fysiek veeleisende hoofdrol en het scenario van Ben Yadir en Laurent Brandenbourger doet regelmatig denken aan genreklassiekers als Heat en Training Day. Vooral het subplot rondom Verbeecks rechterhand Dries [Ben Haïssa Soufiane Chilah], een geboren Marokkaan die door zijn onverminderde loyaliteit lijnrecht tegenover zijn directe omgeving komt te staan geeft dit een dramatische meerwaarde.