Lady for a Day (1933)

Verbaasd was ik om te zien dat ik hier als eerste mijn stem moest plaatsen. Dit is namelijk weer een uitstekende Capra-film.

De film is een sprookje over een arme appelverkoopster die zich in een brievenwisseling met haar dochter, die in Spanje zit, steeds voordoet als een dame van stand. Als haar dochter vervolgens naar New York toe komt, dreigt de waarheid boven tafel te komen, maar mede door hulp van Dave the Dude, de lokale maffiabaas die bij 'Apple Annie' altijd een appeltje koopt voor geluk, wordt alles uit de kast getrokken om te proberen de fabel in stand te houden.

Het is, zoals vaker bij deze regisseur, een nogal zoetsappig verhaal, maar Capra weet als geen ander te balanceren op de grens van de overdaad en ik heb dan ook niet veel op deze film aan te merken. Erg grappige bijrol trouwens van Ned Starks als The Dude's rechterhand Happy McGuire. 4/5

Een zoetsappig verhaal inderdaad, zoals vaker bij Capra. Een aantal mooie en een aantal aardige momenten, maar de moraal is toch wel een beetje uit de tijd, zoniet een beetje twijfelachtig en het einde is zondermeer een rommeltje.

Gelukkig weten we allemaal dat het met Capra helemaalgoed is gekomen

Capra heeft zelf toegegeven deze film gemaakt te hebben met maar één missie: Het winnen van een Oscar.

Om dat te bewerkstelligen zette hij alle middelen in om van Lady for a Day misschien wel de moeder van alle 'feel good movies' te maken. Althans alle middelen die hij tot zijn beschikking had aangezien Columbia, waar deze film vandaan komt, op dat moment de armoedzaaier onder de studio's was.

Een A-list van acteurs zat er dus voor Capra op dat moment niet in. Hij moest het doen met tweede garnituur. Dat weerhield hem er niet van om een echt heerlijke film te produceren. Sterker nog, ik kan me niet voorstellen dat er voor deze film een betere cast mogelijk was dan waar Capra uiteindelijk mee gewerkt heeft.

Ja, Lady for a Day is op zich een mierzoet verhaal, helemaal gericht op het behagen van het publiek. Kortom, bloedcommercieel, maar dan wel met de van Capra bekende kwaliteit, een haarscherp script en uitstekende regie.

De acteerprestaties zijn ronduit geweldig. Warren William als 'Dave the Dude' en een hartverscheurende May Robson als 'Apple Annie' zijn gewoon fantastisch. Ook alle bijrollen worden uitstekend ingevuld (in sommige gevallen zelfs door amateurs). Zoals gezegd ik ben oprecht benieuwd of de film met de sterren van die tijd zoals James Cagney en Marie Dresler wel net zo goed zou zijn geworden.

Ondanks dat al ver van tevoren duidelijk is dat het allemaal vast goed zal komen is het op het eind echt nog wel een soort van spannend. De finale is vooral ontzettend ontroerend, waarbij ik zelf met een enorme grijns op mijn gezicht zelfs lichtelijk een brok in mijn keel kreeg. Het deed me zelfs een stuk meer dan het eind van Capra's andere legendarische feel good movie It's a Wonderful Life.

De oscars gingen dat jaar aan Capra's neus voorbij. Gelukkig zou dat een jaar later met It Happened One Night alsnog helemaal goed komen.