All That Heaven Allows (1955)

Ik heb nooit een boeket-romannetje gelezen, maar als ik het goed heb worden dergelijke boekjes gerelateerd aan verhaallijnen zoals in deze film. Deze vertelling van onmogelijke liefde had met gemak een gezapige film kunnen opleveren, maar wordt gelukkig gered door een heel goede regisseur.

SIrk maakt kitsch smaakvol (met uitzondering van dat hert, dat ging me net iets te ver). De film ziet er prachtig uit in technicolor en de kleuren roepen de emoties of het gebrek daarvan op. Er zit erg veel rood in. De kleur van passie natuurlijk, iets wat soms haast spottend bedoelt lijkt te zijn om het gebrek aan openlijke passie van de personages extra te contrasteren. De mise-en-scène is fantastisch. In bijna ieder shot zorgt Sirk ervoor dat je goed kan zien wat voor een voorwerpen er in de kamers liggen. De verschillende attributen zijn haast net zo belangrijk als de menselijke personages. Lijkt me echt zo'n film waar je bij vaker kijken steeds meer zult zien. Het stikt dan ook van de symboliek. Briljant is het shot waarin de televisie de huiskamer ingebracht wordt en we Cary erin weerspiegelt zien, terwijl de verkoper opmerkt dat daarmee alle drama en humor je leven binnen komt. Ironische humor is Sirk niet vreemd, maar het doet niet af aan het drama.

De personages zijn wat wisselender. Over Jane Wyman geen kwaad woord. Prachtig gelaagd spel. Rock Hudson daarentegen speelt net iets teveel het personage van de perfecte man. Er zit werkelijk geen smetje aan hem en dat haalt de verdere nuance van de film naar beneden. Nuance die wel te vinden is in de rol van Agnes Moorehead. In Todd Haynes semi-remake van deze film zit ook een personage als die van Moorehead: de beste vriendin van de hoofdpersoon. Maar waar in Far From Heaven deze vriendin uiteindelijk een gemene, begriploze roddelaarster blijkt te zijn, vullen Moorehead en Sirk deze rol interessanter in. Hoewel dit personage moeite heeft om Cary te begrijpen probeert ze toch vriendelijk en behulpzaam te zijn, maar als onderdeel van Het Systeem (om het maar zwaar uit te drukken) kan ze eigenlijk alleen maar conformerend advies geven. Terwijl ze het toch goed bedoelt. Een mooie twist op een personage dat ik snel door dacht te hebben.

Verder een aantal erg mooie scènes, met name als roddelen direct naar voren komt. Ik heb echt een onmenselijke hekel aan roddelaars en die scène waarin Cary en Ron dat feestje binnengaan waar al die vrouwen op hun bloed uit zijn is pure horror. Het is eigenlijk een zeer cynische film, vermomt als simpele vrouwenfilm. Wat het wellicht nog eens extra cynisch maakt.

Jammer alleen dat het einde naar mijn gevoel niet werkt. Ze komen toch weer bij elkaar. Mja, na al het cynisme paste dat niet meer in de film, zelfs al klopte het vanuit de personages gezien wel. Vlak voordat Cary die televisie krijgt huilt ze dat alles zo zinloos is geweest, omdat ze haar relatie heeft opgegeven voor niets. Het had wellicht beter zinloos kunnen blijven. Het happy end deed me dan ook niet zoveel. Sirk had het volgens IMDB willen laten eindigen met de val van Ron, net als Cary wegrijdt. Dat was een beter einde geweest, maar de studio had een andere mening helaas.
Dat haalt toch een halfje af van de score.
3,5*

Mijn eerste Douglas Sirk en ik ben niet geheel overtuigd. Het verhaal is als gegrepen uit een boeketroman, rijke dame wordt verliefd op de stoere en vrijgevochten tuinman. De sociale omgeving keurt het af en beiden zijn een nervous breakdown nabij.

Erg standaard, zeker, maar het is zeker niet zo slecht als het klinkt. De film is soms bijtend kritisch richting de gevestigde orde van Amerika, en 54 jaar geleden moet dit als een harde klap zijn geweest om de film te zien.

Angst Essen Seele Auf van Fassbinder is rechtstreeks op deze film gebaseerd, bijna letterlijk en toch prefereer ik deze latere versie boven All That Heaven Allows.

Één van de weinige geslaagde liefdesverhalen waarin je ook echt meegaat met de hoofdpersonages.Uiteraard hebben we te maken met Hollywood waarin alles er mooi en idyllisch uit ziet wat natuurlijk een enorm contrast vormt met het scherpzinnige en rauwe van Fassbinder's Angst Essen Seele Auf, maar dit neemt niet weg dat de gevoelens goed voelbaar worden en er zeker magie heerst in het spel. Bovendien zijn de kleuren in de film ontzettend mooi. All That Heaven Allows is een zeer zeker geslaagd romantisch drama.

Ietwat een té melodramatische film, die echter vanaf het punt dat de twee afstand van elkaar doen wel aan kracht wint. Einde had ook een iets grauwer randje mogen hebben...

3,5*