All That Heaven Allows (1955)

Ik heb nooit een boeket-romannetje gelezen, maar als ik het goed heb worden dergelijke boekjes gerelateerd aan verhaallijnen zoals in deze film. Deze vertelling van onmogelijke liefde had met gemak een gezapige film kunnen opleveren, maar wordt gelukkig gered door een heel goede regisseur.

SIrk maakt kitsch smaakvol (met uitzondering van dat hert, dat ging me net iets te ver). De film ziet er prachtig uit in technicolor en de kleuren roepen de emoties of het gebrek daarvan op. Er zit erg veel rood in. De kleur van passie natuurlijk, iets wat soms haast spottend bedoelt lijkt te zijn om het gebrek aan openlijke passie van de personages extra te contrasteren. De mise-en-scène is fantastisch. In bijna ieder shot zorgt Sirk ervoor dat je goed kan zien wat voor een voorwerpen er in de kamers liggen. De verschillende attributen zijn haast net zo belangrijk als de menselijke personages. Lijkt me echt zo'n film waar je bij vaker kijken steeds meer zult zien. Het stikt dan ook van de symboliek. Briljant is het shot waarin de televisie de huiskamer ingebracht wordt en we Cary erin weerspiegelt zien, terwijl de verkoper opmerkt dat daarmee alle drama en humor je leven binnen komt. Ironische humor is Sirk niet vreemd, maar het doet niet af aan het drama.

De personages zijn wat wisselender. Over Jane Wyman geen kwaad woord. Prachtig gelaagd spel. Rock Hudson daarentegen speelt net iets teveel het personage van de perfecte man. Er zit werkelijk geen smetje aan hem en dat haalt de verdere nuance van de film naar beneden. Nuance die wel te vinden is in de rol van Agnes Moorehead. In Todd Haynes semi-remake van deze film zit ook een personage als die van Moorehead: de beste vriendin van de hoofdpersoon. Maar waar in Far From Heaven deze vriendin uiteindelijk een gemene, begriploze roddelaarster blijkt te zijn, vullen Moorehead en Sirk deze rol interessanter in. Hoewel dit personage moeite heeft om Cary te begrijpen probeert ze toch vriendelijk en behulpzaam te zijn, maar als onderdeel van Het Systeem (om het maar zwaar uit te drukken) kan ze eigenlijk alleen maar conformerend advies geven. Terwijl ze het toch goed bedoelt. Een mooie twist op een personage dat ik snel door dacht te hebben.

Verder een aantal erg mooie scènes, met name als roddelen direct naar voren komt. Ik heb echt een onmenselijke hekel aan roddelaars en die scène waarin Cary en Ron dat feestje binnengaan waar al die vrouwen op hun bloed uit zijn is pure horror. Het is eigenlijk een zeer cynische film, vermomt als simpele vrouwenfilm. Wat het wellicht nog eens extra cynisch maakt.

Jammer alleen dat het einde naar mijn gevoel niet werkt. Ze komen toch weer bij elkaar. Mja, na al het cynisme paste dat niet meer in de film, zelfs al klopte het vanuit de personages gezien wel. Vlak voordat Cary die televisie krijgt huilt ze dat alles zo zinloos is geweest, omdat ze haar relatie heeft opgegeven voor niets. Het had wellicht beter zinloos kunnen blijven. Het happy end deed me dan ook niet zoveel. Sirk had het volgens IMDB willen laten eindigen met de val van Ron, net als Cary wegrijdt. Dat was een beter einde geweest, maar de studio had een andere mening helaas.
Dat haalt toch een halfje af van de score.
3,5*

Mijn eerste Douglas Sirk en ik ben niet geheel overtuigd. Het verhaal is als gegrepen uit een boeketroman, rijke dame wordt verliefd op de stoere en vrijgevochten tuinman. De sociale omgeving keurt het af en beiden zijn een nervous breakdown nabij.

Erg standaard, zeker, maar het is zeker niet zo slecht als het klinkt. De film is soms bijtend kritisch richting de gevestigde orde van Amerika, en 54 jaar geleden moet dit als een harde klap zijn geweest om de film te zien.

Angst Essen Seele Auf van Fassbinder is rechtstreeks op deze film gebaseerd, bijna letterlijk en toch prefereer ik deze latere versie boven All That Heaven Allows.

Één van de weinige geslaagde liefdesverhalen waarin je ook echt meegaat met de hoofdpersonages.Uiteraard hebben we te maken met Hollywood waarin alles er mooi en idyllisch uit ziet wat natuurlijk een enorm contrast vormt met het scherpzinnige en rauwe van Fassbinder's Angst Essen Seele Auf, maar dit neemt niet weg dat de gevoelens goed voelbaar worden en er zeker magie heerst in het spel. Bovendien zijn de kleuren in de film ontzettend mooi. All That Heaven Allows is een zeer zeker geslaagd romantisch drama.

Ietwat een té melodramatische film, die echter vanaf het punt dat de twee afstand van elkaar doen wel aan kracht wint. Einde had ook een iets grauwer randje mogen hebben...

3,5*

Knapperd Rock Hudson en ernstige Jane Wyman, twee absolute sterren uit die tijd, zitten perfect in hun rol in deze romantische film (de sneeuw met Kerst inbegrepen), degelijk gemaakt en met als zedenles : laat de liefde triomferen en kies voor je eigen leven. Een thema van alle tijden en uitstekende voer voor melodramtiek als deze.

I can't shoot straight anymore.

Wat een heerlijke romantische film is dit All that Heaven Allows van Douglas Sirk. Ik had al een paar goede films van de beste man gezien, maar hiermee weet hij me helemaal in te pakken.

Het eerste gevoel dat bij me opkomt, als ik aan deze film terugdenk, is de warmte die het uitstraalt. Ondanks dat het verhaal zich in de winter afspeelt, zorgen de fijne, mooie heldere kleuren ervoor, dat er constant een bepaalde warmte hangt. Een erg aangename warmte mag ik wel zeggen. Het acteerwerk is ook van een hoog niveau. Vooral Jane Wyman weet indruk te maken. Ze speelt een twijfelende vrouw, die aan de ene kant haar gevoel wil volgen, maar aan de andere kant haaromgeving vreest. Die twijfel brengt ze erg geloofwaardig over en daarnaast weet ze haar personage van de nodige diepgang te voorzien. Ook Rock Hudson doet het niet verkeerd als de stoere hardwerkende tuinman, die zelfs wijnflessen met zijn tanden kan openen. Zijn spel samen met Wyman is erg sterk, alleen op de momenten dat hij alleen is, is hij net een klein beetje minder.

Natuurlijk is het verder een eenvoudig melodrama, die op het eerste oog erg geschikt lijkt voor vrouwelijke kijkers, maar juist die films die de kijkers buiten de doelgroep weten te raken zijn vaak de beste, en dit is er zo eentje. Dankzij de sterke regie en vooral het uitmuntende spel van Wyman worden de nodige clichés vermeden en daarnaast is Sirk niet bang om het een en ander af en toe te voorzien van een cynische lading. Zo vond ik dat hert, dat voor het raam verschijnt, aan de ene kant wat te overdreven, maar aan de andere kant wel weer erg mooi passen in het verhaal. Het zijn ook dat soort momenten, waarmee Sirk alles soms nog net even wat extra aandikt. In andere films zou ik me er best eens aan kunnen hebben geërgerd, maar hier vond ik het geweldig.

Ook het happy einde vond ik hier goed op zijn plaats. Ik was bijna verbaast, omdat ik mezelf erop betrapte, dat ik ze het geluk enorm gunde. Dat het dan uiteindelijk ook gebeurt, was des te mooier en een soort van kers op de taart. Ik weet niet of Sirk nog beter kan, maar dit is toch wel zeer fijne cinema. Een melodrama van het allerhoogste niveau. Soms wat zoet, soms wat kitsch, maar bovenal erg warm en als die warmte je te pakken krijgt, dan zal je echt zien wat voor moois dit allemaal te bieden heeft.

4,5*

Uitstekende film waarin een weduwe verliefd wordt op haar jongere tuinman. De reacties van haar omgeving (waaronder haar eigen kinderen) op hun huwelijk schetst een mooi tijdsbeeld met toch wat andere normen en waarden (ook al is het roddelen zelf tijdloos). Prachtig kleurgebruik door de seizoenen heen en Jane Wyman zet een sterke rol neer.

Tweede Sirk die ik zag en weer raak. Iets minder openlijk bitter dan There's Always Tomorrow, maar ook dit zit vol laagjes. Te beginnen met de titel.

Ook hier is het suburbane leven van de middenklasse ook vooral een val waaruit niet te breken is. Zelfs de feestjes zijn zonder spontaniteit met mensen die hun rol spelen in de sociale interactie. En ook hier worden de kinderen neergezet als volledig gecomformeerd. Zet daar tegenover de feestjes van de houthakker. Ze is niet echt verliefd, ze verveelt zich, dus krijgt ze een TV (weergaloze scene trouwens).

Het einde is wel erg happy, maar ik gunde het ze ook wel. En bij dat hertje zat ik bijna te juichen voor de TV, ik vond het heerlijk dat Sirk dat gewoon durfde.

4.0*

Oh ja, Onlangs Far From Heaven uit een tweedehandsbak gevist. Die verdient een herkansing nu ik 'm na al die jaren veel beter kan plaatsen.

Prachtig mooie film en een betere kennismaking met regisseur Douglas Sirk had ik me niet kunnen wensen. Hoe hij een simpel, melodramatisch romantisch verhaaltje omtovert in een meeslepend en genietbaar eindresultaat als deze is klasse. Daarbij helpen de 2 klasse hoofdpersonages hem ook.

Wyman en Hudson spelen beide erg goed, vooral de eerstgenoemde. De twijfel tussen haar gevoel en de omgeving is zó voelbaar, klasse. Verder - wat een sfeer, wat een warmte, mooi kleurgebruik en een aantal schitterende (en sterke) scenes èn locaties. Het zoetsappige einde past perfect. Heerlijk dit.

Zoals te doen gebruikelijk ziet dit kleurrijke melodrama van Douglas Sirk er uit als een glossy prentenboek. Het romantische verhaal is een satirisch commentaar op misplaatste zelfgenoegzaamheid en eigendunk in de hogere kringen van de Amerikaanse samenleving in de jaren ’50. Op sommige momenten zo mierzoet, dat het glazuur haast van je tanden dreigt te springen; op andere momenten best tragisch. Een onderhoudende film met een voortreffelijke Jane Wyman in de hoofdrol. Ik ben geen fan van Rock Hudson, maar zijn optreden in deze film vind ik alleszins aanvaardbaar.

'All That Heaven Allows' van Douglas Sirk is een verfilmd boeketreeks-romannetje. Het verhaal doet dan ook totaal niet ter zake. Bovenal is het een kleuren-film. In de tijd dat zwart-wit nog maar net het onderspit aan het delven was gaf Sirk het cinematografisch kleurenpalet een extra impuls. Bomen, gras, herten, jurken, interieurs alles lijkt een extra likje verf te hebben gehad. Een jaren vijftig-voorloper van 'Blue Velvet', 'American Beauty' en 'The Tree Of Life'.

Een typische romantische film, of toch lijkt het zo. Dit soort films mag dan wel omschreven worden als cliché, tegenwoordig kan zo goed als geen enkele films hier aan tippen. Ofwel zit je met een sfeerloze tv-film, ofwel wordt het kapotgemaakt met flauwe humor en komt de romantiek amper aan bod. De film straalt warmte en liefde uit. Een geloofwaardige liefde tussen twee mensen, maar in een omgeving waar een relatie niet evident is. Hollywood was er toen nog niet klaar voor, maar het had hier ook een relatie kunnen zijn tussen twee mannen of twee vrouwen kunnen zijn. Onbegrepen door de omgeving die uiteindelijk toch niet echt om je geeft. De echte liefde komt dan wel boven en moet je met beide handen aannemen.

De relatie hier is ook geen flirt. Geen avontuurtje op een vakantie. Geen relatie die gebaseerd is op dromen of een vlucht uit de realiteit. Maar wel twee mensen die van elkaar houden.

Het is op zich geen klassieker uit de filmgeschiedenis die wil opvallen, maar wel vakmanschap. Mooie beelden, warme kleuren en zelfs subtiele dingen als een hert, een open haard, een sneeuwlandschap, … komen hier voor één keer wel tot hun recht. Een film die de vooroordelen van de romantische film doet verdwijnen.

“Cary, let's face it: you were ready for a love affair, but not for love.”

Prima klassieker. All That Heaven Allows is een ouderwetse romcom/melodrama, en de film laat zien hoe het moet. De film ziet er op de eerste plaats schitterend uit, en vooral de sets zijn indrukwekkend. En de kleuren spatten van het scherm. Rock Hudson en Jane Wyman hebben ook een mooie chemie, hoewel ik wel een beetje moest wennen aan het ingetogen acteerwerk van de twee. De passie spat er niet vanaf, maar dat past ook wel bij de personages en de tijdsgeest.

Sirk staat bekend als een meester van het melodrama, maar het valt op dat hij in meerdere films flink tekeer gaat tegen de verstikkende burgerlijke moraal. Er zit vaak een flinke zweem maatschappijkritiek in zijn films, en hem afdoen als sentimenteel of kitsch doet hem dan ook geen recht.

All that Heaven Allows heeft een fraai maar artificieel kleurgebruik en ziet er uit zoals een moderne satire de 1950s zou tonen, met aangeharkte perkjes en kleurige jurkjes die de met een zwarte ziel uitgeruste roddelaarsters dragen. Toch had het nog wel wat bijtender gemogen. All that Heaven Allows is, zeker naar het eind, een stuk minder venijnig dan het enigszins vergelijkbare (en net nog wat betere) There’s Always Tomorrow. En dat hert ging mij toch echt te ver. Maar opnieuw een geslaagd drama uit de Douglas Sirk-koker.

Melodrama's is niet meteen het type film dat mij zo goed ligt. Ook in deze All That Heaven Allows wordt alles overdreven zeemzoet gebracht. Het einde waarbij Ron terug bijkomt na zijn ongeluk met het hertje buiten op de achtergrond kan geen beter voorbeeld hiervan zijn. Op een gegeven moment had ik het ook wel gehad met al het geroddel, want veel interessante dialogen leverde het niet op. Bovendien is Ron een veel te gladde type om een echt interessant personage te zijn. Alles komt bij hem 'te net' en 'te perfect' over. Anderzijds straalt de film wel een zekere aangename sfeer uit met de vele rode kleuren, wat een mooi contrast oplevert met de besneeuwde landschappen.

2*