Noroi (2005)

Om nooit meer te vergeten

Deze film werd mij door meerdere personen aangeraden en op imdb bestempelt als misschien wel de engste film ooit.
Ik was dus natuurlijk vol hoge verwachtingen begonnen aan deze film en het was niet precies wat ik had verwacht, het was beter!

Deze film maakt gebruik van de welbekende blair witch (Handy-cam) methode, en dat word in documantaire vorm toegepast, iets wat er weer en net andere draai aan geeft, en met succes.
Je hoeft niet te wachten op schrikmomemten, spook verschijningen die verschijnen en weggaan of een makkelijk afgedaan verhaal.

Het verhaal is zelfs hetgeen wat eng is, een film weet mij niet bang te krijgen, niet door middel van een eng monster, niet door middel van geesten en niet door hevige gore...maar wel door een mysterie.
En daar slaat deze film de spijker op de kop, meerdere dagen later dacht ik er nog steeds over na, wat was er nou wel niet allemaal gebeurd en dan kom je achter al die linken die er liggen tussen verschillende gebeurtenissen en personages...het is meer dan creepy..

Het verhaal is interesant en dat is maar goed ook, de film is regelmatig tergend traag, maar daar stoorde ik me niet aan want het was leuk om steeds meer achter het gebeuren te komen.
Je word erin gesleurd en sommige scénes gaven mij echt rillingen
De teken scéne van Kana, en in het bos met de embryo's...wow.

En dan die laatste scéne...die is zo ongelooflijk ziek, niet omdat het ranzig is maar zo ontzettend creepy, je moet het gewoon zelf gaan zien, het is een laatste scéne nog na de aftiteling, ik denk dat dit de eerste keer was dat ik een scéne met open mond heb zitten kijken Prachtig

Dit is een échte aanrader voor mensen die zich goed in een film weten te verdiepen, en er de tijd voor willen nemen want dat word meer dan beloont, het is écht eens een eng stukje film.
5*, en een plek in mijn top10.

Nou mij heb je nieuwsgierig gemaakt, deze moet ik uitproberen

Hier nog één.

Gelukkig is 'ie makkelijk te vinden.

Nou ik heb hem gekeken. Blair Witch vond ik toendertijd doodeng. Ben de hele nacht wakker geweest en ook de volgende dag schrok ik nog van het kleinste geluidje. Na het commentaar van Jeroentjuh hier gelezen te hebben en de commentaren op Imdb dat dit de engste film ooit zou zijn maar gekeken. Had er dus ontzettend veel van verwacht maar dit was echt een dikke vette sof. Ik viel er bijna bij in slaap. Kwam geen moment in de film en het allerergste was dat ik het nergens eng vond. Integendeel ik vond het bij vlagen meer een komedie. Die mafkees met zijn aluminium enzo. Vreselijk. Acteerwerk was ook zwaar irritant. Dat domme gegil terwijl er niets engs gebeurde. Bah.

Baal hier echt van. Dit was de 1ste keer dat ik zulke grote verwachtingen had en dat ie zo zwaar tegenviel. Normaal ga ik altijd onbevangen een verhaal in, zonder enige verwachtingen en dan kan het alleen maar meevallen, maar de commentaren waren zo positief dat dat helaas niet gelukt is. Zwaar jammer.

Je hebt hele verkeerde verwachtingen gehad, echt waar.

Je moet geen plotselingen verschijningen, schrikmomenten of iets dergelijks verwachten, het is meer een samenloop van gebeurtenissen die het zo'n creepy film maakt.

Er is totaal geen vergelijking met blair witch op het camera gebruik na proberen ze iets heel anders, en dat doet deze erg goed..

Had al gewaarschuwd dat het niet zo makkelijk wegkijkt, maar dat je je er in moet verdiepen

Ik zelf geloof graag in het fenomeen geesten, en zulke verhalen zijn geweldig, en in deze vorm is het er éen om nooit te vergeten..

Vind het wel erg jammer dat je hem niets vond, helaas..

Tip, kijk deze in je uppie, s'nachts...

Edit: Vond je trouwens die laatste scéne niet ijzersterk?

Ik heb hem in mijn uppie gekeken, gisteravond om 23.00 aangezet. Alles donker gemaakt thuis, enkel een paar kaarsen aan.
Ik vond die samenloop van omstandigheden allemaal veel te gemaakt overkomen en dat hysterische mannetje maakte me alleen maar een beetje aan het lachen. En ik vond de emoties bij de acteurs niet echt goed overkomen terwijl dat normaal juist het sterkste punt is in een Japanse horror. Misschien hadden ze wat meer moeten inzomen op hun ogen zodat ik wat van hun angst zou kunnen voelen maar nu voelde ik niets. Totale leegte.
En die laatste scene vond ik ook niet eng of ijzersterk. Vond dat jochie er maar een beetje kinderachtig uitzien met dat lelijke masker op zijn hoofd en dat die vrouw zichzelf in de fik steekt tsjah ik vond het maar vaag doordat de emoties niet bij mij doorkwamen denk ik.
Tot nu toe vind ik nog steeds Ringu de beste Japanse horror en The Grudge kan er ook mee door. Daar herken je wel de angst in hun ogen.

Haha ik heb toevallig the grudge gister nog bekeken, en the ring had ik geruime tijd geleden nog gezien en beide vond ik eerlijk gezegd alles behalve bijzonder, blijkt wel dat wij heel erg verschillen van smaak

Hehe gelukkig maar.
Maar ik vind The Grudge ook niet bijzonder hoor. Heb het sowiezo niet zo op Japanse horror maar daar vond ik nog een paar kleine schrikmomentjes inzitten. In The Ring net iets nog iets meer en kon ik tenminste iets van echte angst in de ogen herkennen.
Misschien is Blair Witch hier idd niet mee te vergelijken, maar daar zie je ook verschijningen enzo. En waarschijnlijk komt het door de lokatie (een afgelegen donker bos) dat het daar bij mij wel aankwam.

Je zou shutter, alone, a tale of two sisters eens moeten kijken, die staan toch bij mij bovenaan als het gaat om die écht traditionele asian horror met al die schrikmomenten

Ik schrijf ze op mijn lijstje

Interessante film.
Het is niet een film die staat op schrikmomenten maar op het vertellen van een verhaal. De sfeer wordt vaak onderbroken omdat de scenes allemaal fragmentarisch zijn. Alleen bij het laatste half uur is echt te spreken van een spanningsboog. Dat is trouwens wel meesterlijk gedaan en zenuwslopend. Door de vreemde personages, gebeurtenissen en dialogen komt het laatste half uur echt tot leven.
Verder is het personage van Mr. Hori noemenswaardig. Briljant neergezet en enkele scenes leunen compleet op zijn acteerwerk.
De duiven deden me trouwens erg denken aan een game (die het hier misschien wel vandaan heeft) want daar komen ze op precies dezelfde manier in voor.
Is het alternatieve einde nu dat filmpje van Kobayashi waarin Hori de jongen probeert te doden en zijn vrouw zichzelf in de fik steekt ?

Maar is er dan nog wel een alternatief einde ?

Want na die scene hield de film namelijk bij mij op

Bedankt trouwens voor de tip want het is absoluut het kijken waard geweest!

Was erg benieuwd naar jullie positieve berichten. Ik verwachtte een film die óf erg goed is, óf de plank volledig misslaat. Een tussenweg is er niet. Laat ik het zo zeggen; mocht er een spelfout in deze recensie staan, dan komt dat omdat m'n spieren nog steeds enorm gespannen zijn.

Voor mensen die deze film willen kijken; het helpt als je interesse hebt in ghoststories. Ikzelf ben altijd erg nieuwsgierig naar deze verhalen. Waarom spookt het? Wat is er gebeurd? Wie zit er achter en op welke locatie speelt het zich af? Wie zijn de betrokkenen? De film bevat namelijk nauwelijks schrikmomenten. Bijna twee uur lang wordt er een verhaal vertelt door een reporter die mensen opzoekt om verder te komen in zijn zoektocht naar Kagutaba, het ritueel van Shimokage.

De hele film kijk je door het scherm van een handcameraatje. Het werkt uitstekend wat mij betreft. Je voelt je echt veel meer betrokken in het verhaal en met de mensen. Realistisch is het zeker allemaal. Je wordt als kijker meegenomen in ondervragingen, panieksituaties of vooral beangstigende situaties. Er heerst een voortdurende spanning, een spanning die de reporter ook gevoeld moet hebben. Want als kijker van de film weet je net zo weinig af van de vloek als Kobayashi zelf.

De film is vooral stil, en erg sfeervol. Straten zijn leeg, huizen zijn vies, mensen lijken gestoord en wat moet dat met al die duiven en honden? Het gaf me een ongemakkelijk gevoel. De kunst van de film zijn vooral de dialogen. Er moet immers een verhaal worden verteld en Kobayashi doet dit op overtuigende wijze. De hele cast acteert trouwens erg naturel wat een realisme alleen maar versterkt.

Er zitten ook een paar erg sterke scenes in zoals het moment waarop Marika opeens bezeten raakt tijdens het eten. De creepy nightvision camera op de kamer van Marika was ook enorm spannend. Of de zenuwslopende eindscene in het bos, hoewel ik die geest met die embryo's belachelijk vond. Ik voelde het meteen aan mijn houding, weg spanning. Maakt niet erg veel uit verder, want daarna gaat de film weer snel verder naar een volgende spannende scene. De scene na de credits was best leuk, maar niet echt zenuwslopend.

Verder had ik het gevoel dat er nog een paar kleine plotholes in zitten, maar ben ze eerlijk gezegd al weer vergeten. Dit is in ieder geval een film die iedere liefhebber van spookverhalen moet zien. Het is extreem realistisch uitgevoerd, de film kent vele spannende, interessante dialogen en angstaanjagende, creepy scenes. Een hele verademing ten opzichte van de hedendaagse crap die er uit komt.

Mooie review

Nu maar hopen dat er meer aandacht komt

Is er van deze film ergens een deftige DVD-release verschenen?

Nou, het is duidelijk het 1 of het ander.

Ik heb het vermoeden dat ik dit niets aan ga vinden, maar ik ga naar de film opzoek en ik probeer hem binnen nu en een maand te kijken.

5* sterren en 0,5* sterren en het zijn allebei horrorfans!

Het is precies erop of eronder! Ik ben benieuwd!

En jawel, ik kan Jeroentjuhhh en Fillumgek hierboven volledig gelijk geven! Hij is enorm goed, deze film. Spannender, complexer en intrigerender dan bekender werk zoals "The Blair Witch Project" en "Cloverfield", waar ie waarschijnlijk vaak mee vergeleken zal worden/werd. Het concept van deze film is dan ook lichtjes anders, hetgeen veel meer filmische mogelijkheden biedt aan de makers. Bij The Blair Witch en Cloverfield is er telkens sprake van een onbewerkte tape die gevonden wordt. In deze film is er een afgewerkte documentaire (inclusief creepy geluidjes en onthullende tussentekstjes --> erg goed gemonteerd allemaal!) en dan nog eens de (onbewerkte) tape die achteraf gevonden wordt. (de scene na de credits)

Zoals al eerder gezegd, zijn er inderdaad geen echte schrikmomenten in de film. De montage is echter zo goed gedaan, dat ik meermaals de rillingen over men rug voelde lopen! Ook het gebruik van beedmateriaal uit tv-programma's en nieuwsberichten maakt alles nog realistischer.

De film heeft me de volledige 2 uur in zijn greep gehouden en dat was tot nu toe maar weinig films uit het ghost-story-genre gegeven.

Ik heb gisterenavond in ieder geval 2 keer gechecked of die donkere schaduw op mijn kamer nu echt wel die van mijn kast was...

Een dikke 4,5*

PS na onderzoek bleek het weldegelijk mijn kast te zijn.... :-p

Waar is deze te bestellen? Ik ben eigenlijk razend benieuwd nu!

Geen idee eerlijk gezegd, denk dat alle stemmers hier van pindakaas houden..

Dan weet ik ook genoeg

Ik heb hem aangeschaft via Ioffer.com

Thanks!

Ik heb hem inmiddels ook tussen de pindakaas gevonden, dus hopelijk kan ik hem van het weekend bekijken.

Wat een geweldige film! Ik denk een van de engste films die ik de afgelopen tijd heb gezien! Op alle punten zeer sterk gebracht. Vooral het feit dat het deze keer om een afgewerkte film gaat vond ik erg leuk om een keer te zien voor de verandering!

De stukjes van zo'n heerlijke foute Japanse TV-show vond ik ook echt mooi verwerkt! Het enige wat ik jammer vond waren de geestverschijningen. Dit had van mij niet gehoeven en ik denk dat ik het nog spannender had gevonden als deze er niet in hadden gezeten. Zo'n scene met de embryo's vond ik echt jammer, het haalt voor mij echt de complete spanning uit die scene terwijl ik dat juist enorm spannend vond in het bos met al die dode honden en de schokkende camera. Ook als ze mr. Hori aan het filmen zijn en er ineens die blauwe maskers verschijnen op het beeld vond ik jammer. Dit haalt voor mij de spanning behoorlijk weg. Maar ach zoiets moet ook kunnen!

Het echte einde vond ik weer geweldig! Heel erg creepy als je een in een flash het jongetje ziet en dat die dan even een totaal ander hoofd heeft!

Ik weet niet hoe het is om de film nog een keer te zien maar ik ga het zeker proberen!

Een aanrader voor iedereen die wil geloven in het mystieke en het niet erg vind om daarna de hele nacht met het licht aan te slapen!

Gisteren gekeken.

De film is zoals gezegd eigenlijk een soort documentaire die de hoofdpersoon heeft gemaakt en de beeldkwaliteit is navenant . Dit laatste is overigens positief bedoeld want ik kan me voorstellen dat mensen afhaken bij de term "handycam" , hetgeen in dit geval onterecht zou zijn aangezien de beeldkwaliteit prima is vergeleken met een Blair Witch o.i.d. Je hebt gewoon echt het idee dat je naar een documentaire zit te kijken.Dit is in mijn ogen te danken aan de uitstekende montage en het prima spel van de acteurs.

Het verhaal zelf is ook prima te noemen. Ik denk dat ik nog wel een paar dagen nodig heb om een en ander te laten bezinken want ik heb volgens mij nog niet alle eindjes aan elkaar geknoopt.

Echter los van dit verhaal ben ik het wel met Vascago eens dat de film eigenlijk niet eng is. Ik hoef ook echt geen schrikmomenten als de film daar niet om vraagt, en het verhaal zelf is toch best creepy, maar ik heb me geen moment echt ongemakkelijk gevoeld.

Ik heb me door het prima verhaal echter wel uitstekend vermaakt.

3,5*

Mjah, niet slecht, maar toch zeker niet gekregen wat ik verwacht had na al de lovende meningen hier.

De vergelijkingen met The Blair Witch Project zijn terecht, maar die film vond ik enorm creepy, deze niet.

Er komen wel aardige scènes in voor en ik heb me zeker niet verveeld, maar ook niet meer dan dat.

Een Japanse spookfilm, volledig in de stijl van The Blair Witch Project. Dat wil zeggen op zo'n manier geregisseerd dat men aan de hand van een docustijl de indruk wil geven dat het om een waargebeurd verhaal gaat. Het is eens wat anders dan de gekende formule die nokvol thrills&chills zit.

Onder het motto dat waargebeurde verhalen de mens nu eenmaal meer angst inboezemen. Helaas komt dat in Noroi niet helemaal tot uiting, hetgeen in The Blair Witch Project dus wel het geval was. Waar dat gebrek aan spanning precies aan ligt is moeilijk te zeggen, temeer omdat de inhoudelijke elementen allemaal voor handen zijn. Persoonlijk denk ik dat het te maken heeft met het fragmentarische karakter van de film. Er wordt namelijk nogal van de hak op de tak gesprongen, hetgeen belet dat je als kijker volledig meegezogen wordt in het verhaal. Dat wordt na het uur echter beter. De verschillende verhaallijnen komen samen en de kijker krijgt stilaan het doemscenario van de film in de gaten. Meeslepend is Noroi tijdens het tweede deel dus wel, omdat de informatie over de hoedanigheid van "de vloek" met mondjesmaat gegeven wordt, waardoor je al langer hoe meer naar de uiteindelijke verklaring zit uit te kijken.

Noroi wordt zoals gezegd uitgevoerd in docustijl, maar in tegenstelling tot films als The Blair Witch Project en [Rec] hebben de makers er achteraf wel muziek onder geplakt. Die doet slechts deels haar werk, namelijk uitsluitend tijdens de scènes die begeleid worden door duistere ambient deuntjes. Vooral tijdens het slot wordt hier goed gebruik van gemaakt en het is dan ook de enige keer dat Noroi een tikkeltje spannend weet te zijn.

Kleine domper is het ietwat geforceerde "einde na het einde". Een fout die vele Aziatische horrorfilms maken... Zij die de film gezien hebben zullen wel begrijpen wat ik bedoel. Van mij had de film 10 minuten vroeger mogen eindigen. Al bij al een matige film die nergens uit de schaduw van zijn Amerikaanse tegenhanger treedt.

Bij zulke films bereid je je al gauw voor op wat de Aziatische cinema ons de laatste jaren gewend aan heeft laten raken: auditieve horror en knappe schrikeffecten. Noroi the Curse is anders. De vergelijking met The Blair Witch Project is niet alleen logisch, de scènes in het bos bijvoorbeeld leken haast een kopie. Details als de tekeningen en/of rituele objecten versterken deze logica alleen maar. Niet erg verder, want een film als deze blijft behoorlijk fascinerend, mits er kundig wordt omgegaan met het gegeven. Kôji Shiraishi weet gelukkig wat hij doet.

Noroi onderscheidt zich nog van Blair Witch met het feit dat het eindprodukt vertoond in de film een degelijk gemonteerd geheel is met score en al. Maakt verder weinig verschil, want waar het om gaat is de mysterie en dat is waar Noroi zijn kracht vandaan haalt. Het eerste dikke uur houdt zich voornamelijk op de oppervlakte en confronteert de kijker met een hoop giswerk. Dat kan vervelend zijn, maar ik vond het sfeerversterkend werken. Fragmentarisch is het inderdaad en samen met de af en toe wat te duidelijk geacteerde scènes zorgt het voor een obstakel, die alleen overwonnen kon worden door een sterke finish. En dat doet Noroi gelukkig.

Het laatste half uur biedt twee scènes die ik niet snel zal vergeten. Het beeld van Kana met al die embryo's om haar heen was behoorlijk eng, net als de scène waar het jongetje weer is opgestaan na neergeslagen te zijn door die autist. Er wordt uiteindelijk een mooi eind gebreid aan het geheel, dat je alsnog met vraagtekens laat zitten en dát is de kracht van een film als deze. Na de aftiteling ga je in je hoofd af en toe weer even terug naar bepaalde plekken om de puntjes op de i te zetten en als de sfeer zoals in Noroi lekker grauw is en ondersteund door mysterieuze ambient, herleef je bepaalde angstmomenten weer even opnieuw. In dit geval niet zo sterk als bij het geniale The Blair Witch Project, maar desalniettemin een aangename verrassing, dit.

4*