Noroi (2005)

Om nooit meer te vergeten

Deze film werd mij door meerdere personen aangeraden en op imdb bestempelt als misschien wel de engste film ooit.
Ik was dus natuurlijk vol hoge verwachtingen begonnen aan deze film en het was niet precies wat ik had verwacht, het was beter!

Deze film maakt gebruik van de welbekende blair witch (Handy-cam) methode, en dat word in documantaire vorm toegepast, iets wat er weer en net andere draai aan geeft, en met succes.
Je hoeft niet te wachten op schrikmomemten, spook verschijningen die verschijnen en weggaan of een makkelijk afgedaan verhaal.

Het verhaal is zelfs hetgeen wat eng is, een film weet mij niet bang te krijgen, niet door middel van een eng monster, niet door middel van geesten en niet door hevige gore...maar wel door een mysterie.
En daar slaat deze film de spijker op de kop, meerdere dagen later dacht ik er nog steeds over na, wat was er nou wel niet allemaal gebeurd en dan kom je achter al die linken die er liggen tussen verschillende gebeurtenissen en personages...het is meer dan creepy..

Het verhaal is interesant en dat is maar goed ook, de film is regelmatig tergend traag, maar daar stoorde ik me niet aan want het was leuk om steeds meer achter het gebeuren te komen.
Je word erin gesleurd en sommige scénes gaven mij echt rillingen
De teken scéne van Kana, en in het bos met de embryo's...wow.

En dan die laatste scéne...die is zo ongelooflijk ziek, niet omdat het ranzig is maar zo ontzettend creepy, je moet het gewoon zelf gaan zien, het is een laatste scéne nog na de aftiteling, ik denk dat dit de eerste keer was dat ik een scéne met open mond heb zitten kijken Prachtig

Dit is een échte aanrader voor mensen die zich goed in een film weten te verdiepen, en er de tijd voor willen nemen want dat word meer dan beloont, het is écht eens een eng stukje film.
5*, en een plek in mijn top10.

Was erg benieuwd naar jullie positieve berichten. Ik verwachtte een film die óf erg goed is, óf de plank volledig misslaat. Een tussenweg is er niet. Laat ik het zo zeggen; mocht er een spelfout in deze recensie staan, dan komt dat omdat m'n spieren nog steeds enorm gespannen zijn.

Voor mensen die deze film willen kijken; het helpt als je interesse hebt in ghoststories. Ikzelf ben altijd erg nieuwsgierig naar deze verhalen. Waarom spookt het? Wat is er gebeurd? Wie zit er achter en op welke locatie speelt het zich af? Wie zijn de betrokkenen? De film bevat namelijk nauwelijks schrikmomenten. Bijna twee uur lang wordt er een verhaal vertelt door een reporter die mensen opzoekt om verder te komen in zijn zoektocht naar Kagutaba, het ritueel van Shimokage.

De hele film kijk je door het scherm van een handcameraatje. Het werkt uitstekend wat mij betreft. Je voelt je echt veel meer betrokken in het verhaal en met de mensen. Realistisch is het zeker allemaal. Je wordt als kijker meegenomen in ondervragingen, panieksituaties of vooral beangstigende situaties. Er heerst een voortdurende spanning, een spanning die de reporter ook gevoeld moet hebben. Want als kijker van de film weet je net zo weinig af van de vloek als Kobayashi zelf.

De film is vooral stil, en erg sfeervol. Straten zijn leeg, huizen zijn vies, mensen lijken gestoord en wat moet dat met al die duiven en honden? Het gaf me een ongemakkelijk gevoel. De kunst van de film zijn vooral de dialogen. Er moet immers een verhaal worden verteld en Kobayashi doet dit op overtuigende wijze. De hele cast acteert trouwens erg naturel wat een realisme alleen maar versterkt.

Er zitten ook een paar erg sterke scenes in zoals het moment waarop Marika opeens bezeten raakt tijdens het eten. De creepy nightvision camera op de kamer van Marika was ook enorm spannend. Of de zenuwslopende eindscene in het bos, hoewel ik die geest met die embryo's belachelijk vond. Ik voelde het meteen aan mijn houding, weg spanning. Maakt niet erg veel uit verder, want daarna gaat de film weer snel verder naar een volgende spannende scene. De scene na de credits was best leuk, maar niet echt zenuwslopend.

Verder had ik het gevoel dat er nog een paar kleine plotholes in zitten, maar ben ze eerlijk gezegd al weer vergeten. Dit is in ieder geval een film die iedere liefhebber van spookverhalen moet zien. Het is extreem realistisch uitgevoerd, de film kent vele spannende, interessante dialogen en angstaanjagende, creepy scenes. Een hele verademing ten opzichte van de hedendaagse crap die er uit komt.

En jawel, ik kan Jeroentjuhhh en Fillumgek hierboven volledig gelijk geven! Hij is enorm goed, deze film. Spannender, complexer en intrigerender dan bekender werk zoals "The Blair Witch Project" en "Cloverfield", waar ie waarschijnlijk vaak mee vergeleken zal worden/werd. Het concept van deze film is dan ook lichtjes anders, hetgeen veel meer filmische mogelijkheden biedt aan de makers. Bij The Blair Witch en Cloverfield is er telkens sprake van een onbewerkte tape die gevonden wordt. In deze film is er een afgewerkte documentaire (inclusief creepy geluidjes en onthullende tussentekstjes --> erg goed gemonteerd allemaal!) en dan nog eens de (onbewerkte) tape die achteraf gevonden wordt. (de scene na de credits)

Zoals al eerder gezegd, zijn er inderdaad geen echte schrikmomenten in de film. De montage is echter zo goed gedaan, dat ik meermaals de rillingen over men rug voelde lopen! Ook het gebruik van beedmateriaal uit tv-programma's en nieuwsberichten maakt alles nog realistischer.

De film heeft me de volledige 2 uur in zijn greep gehouden en dat was tot nu toe maar weinig films uit het ghost-story-genre gegeven.

Ik heb gisterenavond in ieder geval 2 keer gechecked of die donkere schaduw op mijn kamer nu echt wel die van mijn kast was...

Een dikke 4,5*

PS na onderzoek bleek het weldegelijk mijn kast te zijn.... :-p

Een Japanse spookfilm, volledig in de stijl van The Blair Witch Project. Dat wil zeggen op zo'n manier geregisseerd dat men aan de hand van een docustijl de indruk wil geven dat het om een waargebeurd verhaal gaat. Het is eens wat anders dan de gekende formule die nokvol thrills&chills zit.

Onder het motto dat waargebeurde verhalen de mens nu eenmaal meer angst inboezemen. Helaas komt dat in Noroi niet helemaal tot uiting, hetgeen in The Blair Witch Project dus wel het geval was. Waar dat gebrek aan spanning precies aan ligt is moeilijk te zeggen, temeer omdat de inhoudelijke elementen allemaal voor handen zijn. Persoonlijk denk ik dat het te maken heeft met het fragmentarische karakter van de film. Er wordt namelijk nogal van de hak op de tak gesprongen, hetgeen belet dat je als kijker volledig meegezogen wordt in het verhaal. Dat wordt na het uur echter beter. De verschillende verhaallijnen komen samen en de kijker krijgt stilaan het doemscenario van de film in de gaten. Meeslepend is Noroi tijdens het tweede deel dus wel, omdat de informatie over de hoedanigheid van "de vloek" met mondjesmaat gegeven wordt, waardoor je al langer hoe meer naar de uiteindelijke verklaring zit uit te kijken.

Noroi wordt zoals gezegd uitgevoerd in docustijl, maar in tegenstelling tot films als The Blair Witch Project en [Rec] hebben de makers er achteraf wel muziek onder geplakt. Die doet slechts deels haar werk, namelijk uitsluitend tijdens de scènes die begeleid worden door duistere ambient deuntjes. Vooral tijdens het slot wordt hier goed gebruik van gemaakt en het is dan ook de enige keer dat Noroi een tikkeltje spannend weet te zijn.

Kleine domper is het ietwat geforceerde "einde na het einde". Een fout die vele Aziatische horrorfilms maken... Zij die de film gezien hebben zullen wel begrijpen wat ik bedoel. Van mij had de film 10 minuten vroeger mogen eindigen. Al bij al een matige film die nergens uit de schaduw van zijn Amerikaanse tegenhanger treedt.

Bij zulke films bereid je je al gauw voor op wat de Aziatische cinema ons de laatste jaren gewend aan heeft laten raken: auditieve horror en knappe schrikeffecten. Noroi the Curse is anders. De vergelijking met The Blair Witch Project is niet alleen logisch, de scènes in het bos bijvoorbeeld leken haast een kopie. Details als de tekeningen en/of rituele objecten versterken deze logica alleen maar. Niet erg verder, want een film als deze blijft behoorlijk fascinerend, mits er kundig wordt omgegaan met het gegeven. Kôji Shiraishi weet gelukkig wat hij doet.

Noroi onderscheidt zich nog van Blair Witch met het feit dat het eindprodukt vertoond in de film een degelijk gemonteerd geheel is met score en al. Maakt verder weinig verschil, want waar het om gaat is de mysterie en dat is waar Noroi zijn kracht vandaan haalt. Het eerste dikke uur houdt zich voornamelijk op de oppervlakte en confronteert de kijker met een hoop giswerk. Dat kan vervelend zijn, maar ik vond het sfeerversterkend werken. Fragmentarisch is het inderdaad en samen met de af en toe wat te duidelijk geacteerde scènes zorgt het voor een obstakel, die alleen overwonnen kon worden door een sterke finish. En dat doet Noroi gelukkig.

Het laatste half uur biedt twee scènes die ik niet snel zal vergeten. Het beeld van Kana met al die embryo's om haar heen was behoorlijk eng, net als de scène waar het jongetje weer is opgestaan na neergeslagen te zijn door die autist. Er wordt uiteindelijk een mooi eind gebreid aan het geheel, dat je alsnog met vraagtekens laat zitten en dát is de kracht van een film als deze. Na de aftiteling ga je in je hoofd af en toe weer even terug naar bepaalde plekken om de puntjes op de i te zetten en als de sfeer zoals in Noroi lekker grauw is en ondersteund door mysterieuze ambient, herleef je bepaalde angstmomenten weer even opnieuw. In dit geval niet zo sterk als bij het geniale The Blair Witch Project, maar desalniettemin een aangename verrassing, dit.

4*

Noroi zal denk ik erg verontrustend zijn voor mensen met interesse in het bovennatuurlijke. Voor hen zeker een aanrader! Mij heeft het echter niet overdonderd, misschien omdat ik er niet zoveel mee heb, maar vooral omdat de reportage-vorm van vertellen een bepaalde afstand creëert.

Bijvoorbeeld Blair Witch, ook bovennatuurlijk, maakte wel indruk op me omdat daar langer een angstige, dreigende sfeer aanwezig is. In Noroi is zelden of geen dreiging maar is het meer het onverklaarbare dat je mee moet zuigen. Pas vanaf de scene in het roeibootje vind ik Noroi wel creepy worden als ze steeds dichter bij de onthulling komen.

Toch vind de opbouw met al die fragmenten, krantenknipsels en informatie wel knap gedaan. Het vehaal is goed bedacht en bouwt zo lekker op. Voor zover je kunt spreken van geloofwaardigheid vind ik dat redelijk gelukt. Goede setting van smoezelige gebouwen en omgeving, en de acteerprestaties vallen mee. Alleen die "super psychic" is zoals vaker gezegd overdreven en verstoort het serieuze karakter.

Je wordt gedurende de film steeds nieuwsgieriger naar de afloop, en die stelde niet teleur. Het stuk na de korte aftiteling was geen complete verrassing maar maakt het verhaal imo wel af.

Het verbaast me trouwens dat hier geen Amerikaanse remake van is, of wel?

Ja....Um...Ok, veel geschreeuw en gegil dat zal ik zeggen.

Vanaf het begin is de film erg spannend en vooral erg verontrustend, aangezien het erg veel op een docu leek. Vooral het eerste verhaaltje (Met de vrouw die steeds baby gehuil hoorde) vond ik erg spannend. Daarna volgen hier en daar nog een paar pakkende scenes, maar vooral naar het midden toe wordt het erg langdradig en saai. Ik had dan ook een idee dat ik naar een 3-uur lange documentaire zat te kijken. Pas naar het einde toe, de onthulling, wordt het weer creepy. De laatste scene vond ik dan ook erg mysterieus.

Dus een redelijke film, die helaas te saai wordt naar het midden toe. * 3,0

Aardig.

Vergelijking met Blair Witch vind ik eigenlijk niet eens zo terecht. Blair Witch was het relaas van een groepje dan onderweg was een docu te schieten. Noroi is een teruggevonden docu. Dit wil zeggen dat de teruggevonden tape al volledig geëdit en verknipt is.

De film heeft veel meer van films als Lake Mungo en The Fourth Kind, waar de docu troef echt uitgespeeld wordt, ipv dat er enkel sprake is van wat "amateurbeelden".

Spannend wordt het niet echt, enkel het einde (de vrouw die zich voor de camera in de fik steekt) is best ziek. Erg gave scene, maar verder is het vooral een mysterie met wat horrortoetsjes. Wie verwacht helemaal achter in de bank weg te kruipen en elke vijf minuten een halve meter in de lucht te springen komt volgens mij zwaar bedrogen uit.

Film is iets te lang, maar vermaakt wel. De opzet is leuk (grappig intermezzo met de quiz in het begin bijvoorbeeld) en het hele vloek gebeuren weet ook wel te boeien. Leek een beetje op een Gojira verhaallijn (nee, serieus) maar werkt als mysterie goed genoeg.

Noroi was er uiteraard voor voorgenoemde films, maar vooral The Fourth Kind wist veel meer uit het docu concept te halen. De soundtrack is Noroi is wel super, maar de amateurbeelden gaan na een tijdje toch wat vervelen. Ook klein technisch detail, maar de witte subs op witte on-screen text wordt na verloop van tijd echt irritant.

Al bij al een leuk filmpje, zijn status lijkt me voortgesproken uit een zeer kleinschalige hype maar verder niet veel slechts over te zeggen. Spannend is het niet, mysterieus wel.

3.0*

Ik heb niet zoveel met dit soort films, al helemaal niet als het in zo'n reportage vorm wordt gebracht. In de camera kijken/praten werkt nogal afstandelijk (zelfde geldt voor die stukken tekst) en spannend wordt het dan ook nergens. Nou hoeft dat laatste op zich geen probleem te zijn natuurlijk, maar het had deze film wel goed gedaan.

De opbouw is op zich wel oké, beetje detective stijl. Het laatste half uur is aardig, maar meer dan de eer redden doet het niet.

2*

De laatste jaren kun je als filmliefhebber niet meer om de found footage films heen. Deze manier resulteert soms in ijzersterke horrors ([Rec], Paranormal Activity) en ook de spectaculaire films maken soms gebruik van deze techniek (Troll Hunter, Cloverfield). En uiteraard wordt het ook wel eens erg slecht toegepast, zoals in George Romero's Diary of the Dead. In het geval van Noroi: The Curse gaat het om een volledig teruggevonden docu en deze is gemonteerd en al. Nieuwsbeelden, fragmenten van televisie en beelden van verschillende camera's zijn door elkaar geweven.

Noroi scoort vooral qua sfeer. Er wordt uitgebreid de tijd genomen om het verhaal te vertellen en elk segment heeft een behoorlijk lange aanloop. Er gebeurt eigenlijk vrij weinig, maar echt vervelen is er niet bij. Daarvoor is de sfeer en dat bijna altijd wel aanwezige kleine laagje spanning te sterk neergezet. Echt heel spannend wordt het overigens zelden, maar af en toe komt er wel een zeer memorabele scène voorbij, zeker tegen het einde. Wel jammer dat de film deze soms iets teveel benadrukt, zeker door bepaalde verschijningen vrij snel nogmaals in slowmotion te laten zien. Maar ook met bepaalde dialogen en de muziek lijkt de film soms teveel voor de kijker voor te kauwen. Gelukkig zit de film leuk in elkaar en het vermaakt ook prima, ook al is de speelduur te lang.

3,5 sterren.

Bepaalde stukken van de muziek leken trouwens verdacht veel op de theme van The Thing.

Mwah, had er toch meer van verwacht. Nu was het best een langdradige film zonder veel spanning erin. Op enkele sterke scènes na dan, zoals op het laatst in het bos en als de vrouw zichzelf in de fik steekt.

Kleine 2,5 sterren.

Ik ben niet de grootste liefhebber van die voorbije hype rond 'found footage videos'. Ondanks alle mogelijkheden die dit sub-genre onder de horror zou kunnen bieden, blijft het meestal hangen bij oninteressante en middelmatige beelden. Ook Noroi ontkomt er niet helemaal aan dat het niet altijd even professioneel oogt, maar op zich doen ze wel hun best om iets met de montage en met de verschillende soorten beelden te doen. Hier staat het concept van gevonden tapes in ieder geval in dienst van een enigszins complex script dat op zijn stijl van filmen ingesteld is.

Een groot fan van Found footage ben ik niet. Het grootste probleem zit hem meestal in de first-person stijl van filmen. Echter zijn er natuurlijk uitzonderingen en deze film is er zo één! Het omzeilt de meeste van de tijd handig dit probleem door het neer te zetten als een mockumentary. Een goede keuze, want wat hangt er een heerlijke spooky-sfeer. We volgen Masafumi Kobayashi, een op leeftijd zijnde paranormale onderzoeker, die schijnbaar is verdwenen tijdens zijn laatste onderzoek. En er wordt dan ook verhaal gedaan van voor zijn verdwijning en wat er daarna is gebeurd. De tijdsduur van de film is bijna twee uur wat vaak bij Found footage te lang is maar kan hier vooral juist als een pluspunt worden gezien! Door telkens langzaam naar een clou toe te werken loopt de spanning behoorlijk op. Door deze manier van filmen is ervoor jump-scares weinig ruimte Het eindresultaat mag er best wezen!

Een sfeervolle film die gemaakt is in de stijl van een documentaire waarin een ritueel de rode draad vormt. Een vrij lange speelduur waardoor de film toch tussendoor flink inzakt, maar welke vooral met de scene in het bos een vrij sterke scene kent en ook een interessant einde bevat. Het verhaal is wat eenvoudig en qua spanning valt het tegen. De Psychic was teveel aan het schreeuwen en daar begon ik me toch wel aardig aan te irriteren. Noroi kwam ik tegen op een lijst van beste Aziatische horrorfilms, maar dat kon ik persoonlijk niet beamen.

Een horror met een eigen smoel. We volgen een documentairemaker die het bovennatuurlijke onderzoekt, en krijgen zijn laatste documentaire te zien, die zogenaamd als "te eng om te vertonen" werd aangemerkt. Het is een low budget found footage-film in de stijl van een nepdocumentaire, waarbij ook "stukjes uit TV-programma's" over het paranormale worden getoond (die uitbundige TV-programma's deden me qua stijl aan teleshopping-uitzendingen denken). Het vergt de nodige moeite om in het verhaal te komen, maar script en editing zitten opvallend goed in elkaar waardoor de film je toch wel weet te grijpen. Dat neemt niet weg dat er ook stukken in zitten waarbij de oogleden heel zwaar worden. Met name het stuk waarin een "superhelderziende" met aluhoedje op minutenlang 'over wormen praat' voelde erg zwaar (en off-topic) aan. Als ze in die toch al royale 115 minuten wat hadden geknipt had het een veel betere film opgeleverd.

Het is allemaal al eerder gedaan, maar toch voelt deze wel als tamelijk uniek aan en is in die zin wel het kijken waard. Door de minpunten kom ik alleen helaas niet verder dan een ruime 2,5*.

Redelijk slaapverwekkend.

Noroi is zo'n film waarvan er weer 2 kanten zijn vanuit het publiek. De ene kant vind de film doodeng, de andere kant vind hem maar saai. Ik neig vooral naar de tweede kant. Maar ik moet zeggen dat de film nog wel een aantal aardige horrormomenten kent.

Het is alleen jammer dat de eerste minuten en de laatste 10 minuten de beste beelden hebben. Ook zeker de spannendste momenten. Het is ook hilarisch dat de spannendste stukken helemaal niet van de tape afkomstig zijn, maar van de beelden in het begin en de allerlaatste beelden.

Er was een korte inleiding dat de tape te eng voor het publiek zou zijn. Ik vond het vooral slaapverwekkend. Het is een redelijk simpele bedoening dat nergens indruk weet te maken. Nergens een redelijk spannend moment.

Bovendien is het allemaal wat aan de simpele kant. Duidelijk een low-budget dus. Maar dat kan werken, The Blair Witch Project was hier een ideaal voorbeeld van. Maar Noroi is vooral een fake-docu, en dat pakt helaas een stuk minder interessant en spannend uit. Erg jammer.

Ook bezwijkt deze film onder het irritante theatrale acteerwerk dat werkelijk elke keer de spanning weer wegneemt. Altijd dat overdreven gepiep en geschreeuw. Geen handen voor de ogen, maar vingers in de oren. Dat is het resultaat wat ik er telkens van krijg.

Voor de rest is de loop saai. Het mysterie boeit totaal niet. Tijdens de tape voortdurend inzoomen op de "enge" momenten is nog wel aardig, maar het is dan wel te duidelijk dat dezelfde regisseur de tape en de beelden buiten de tape heeft geregisseerd. (Is ook zo, maar je kan er op z'n minst voor zorgen dat het lijkt alsof de tape door iemand anders is gefilmd).

Ook raar dat de soundtrack zo prominent over de film heen hangt. Alsof de tape is gevonden, en nog 1 of andere editor voor extra effect even een goedkope soundtrack eroverheen monteerde. Het valt iets te veel op en is iets te geforceerd.

Maar, eerlijk is eerlijk, als je doorkijkt tot de laatste 10 minuten krijgen we plots een hele andere film voor onze kiezen. Vlak als die doodsaaie tape eindigt, kregen we voor een paar seconden een beeld waar we iets in het bos zien met daaroverheen een angstaanjagend geluid. Dat zijn die kippenvel momenten waar ik naar zoek.

Bovendien is de inleiding en epiloog van de verteller erg pakkend en zijn de laatste beelden ook sterk. Dat zijn ook die momenten waar ik naar zoek in dit soort films. Wel onbedoeld komisch dat die kerel nog even zijn camera pakt voordat hij zijn in-brand-vliegende vrouw probeert te redden.

Het zijn enkele sterke horrormomenten die mijn cijfer nog naar een gulle 2,0* doen stijgen. Want voor de rest vond ik het echt vreselijk.

Uit de samenhangende synopsis bij de film zou je misschien kunnen opmanken dat het verhaal dat wordt verteld ook samenhangend is. Dat is niet het geval. De film bestaat uit een chaotische verzameling van observaties, ontmoetingen, interviews en fragmenten uit tv-programma’s en is allesbehalve coherent.

Noroi wordt bij aanvang gepresenteerd als een afgemonteerde documentaire die is geschoten door ene Masafumi Kobayashi. Zijn onderzoek naar een oud en mysterieus ritueel heeft hij vastgelegd op film. Het verhaal wordt vanuit zijn perspectief verteld. Dat gebeurt met veel omwegen, met veel warrigheid en met een instabiele cameravoering.

Het onderzoek voert langs vele paden. Het wordt zo kronkelend en slingerend uitgevoerd dat het een gigantische hoeveelheid beeldende impressies veroorzaakt. Door het fragmentarische karakter van de film is lange tijd onduidelijk waarheen het verhaal leidt en wat de onderlinge relevantie is tussen al die warrige observaties en belevenissen. Gelukkig worden koers en relevantie tegen het einde enigszins duidelijk. Ik vond ook wel dat ik tegen die tijd recht had op wat verduidelijking.

De speelduur van bijna twee uur is lang. Hoewel het onderzoek naar het mysterie niet echt vervelend is, treedt eerlijk gezegd wel wat vermoeidheid op. Vooral tegen het einde (waarin de gebeurtenissen escaleren en de beelden voor extra veel confusie zorgen) zorgen onstuimige fragmenten en een wild bewegende camera voor een zware belasting van het concentratievermogen.

De fragmentarische uitvoering van de film mag dan op den duur wat vermoeidheid genereren, maar zorgt ook voor een authentiek gevoel. De beelden ogen erg realistisch. De geloofwaardige personages dragen overigens in belangrijke mate bij aan het authentieke gevoel. Nou ja, op één personage na dan.

Eén personage voelt erg misplaatst aan. Een paranormaal begaafde man die zich krabbend, krijsend en gillend door het beeld beweegt en door een ieder serieus wordt genomen, is erg ongeloofwaardig. Zijn verschijning is belachelijk en doet afbreuk aan de gevoelens van authenticiteit die de beelden en de overige personages oproepen.

Noroi is een warrige film. Het fragmentarische karakter kijkt vermoeiend. Het is moeilijk een draad te vinden om vast te pakken. Desondanks bevat de film een paar serieuze creepy scènes en ademt de film een verontrustende sfeer die onplezierig stemt. Ik herinner mij de vermoeidheid echter het meest.

Hmm, blijk ik achteraf een versie zonder enige soundtrack gezien te hebben. Toch wat jammer aangezien ik nu zie dat deze blijkbaar als één van de sterke punten van de film gezien wordt.

Verder zijn horror mockumentaries mijn ding wel en kon ook deze me best bekoren. Noroi komt best traag op gang, eigenlijk komt de film nooit écht helemaal op gang, maar ergens zit hem daar juist ook wel de kracht. Het creepy en understated sfeertje van de film sluimert langzaam voort en wanneer je het als kijker eigenlijk bijna niet meer verwacht wordt het dan soms toch nog opeens best freaky. Zoals tijdens de allerlaatste scene die echt enorm effectief is.

Niks jumpscares, gore, spanningsopbouwen of expliciete horror, maar een sfeervolle mystery die op de momenten waarop het nodig is tig keer effectiever is dan de meeste horrorfilms. Geen idee of de film beter met of zonder soundtrack zal zijn, maar evenmin 3,5*.