Ang Babaeng Humayo (2016)

Denk een 0-0 tussen Barcelona - Real Madrid waarbij de keeper de hele wedstrijd ongehinderd de bal aan de voet houdt, inclusief verlenging. Of probeer je eens voor te stellen om 135 minuten lang te moeten zien hoe Justin Pipe tevergeefs dubbel 1 probeert uit te gooien. Als regisseur Lav Diaz als doel had je als kijker te laten voelen hoe uitzichtloos en dodelijk vervelend het leven is op de Filipijnen, dan is hij daar in geslaagd. Nodeloos uitgerekte takes, gefilmd met een volledig statische camera, vol nietszeggende beelden. Een afschuwelijk pretentieus arthousewerkje dat het filmfestival van Venetië, waar het de Gouden Leeuw won voor beste film (!), volstrekt ongeloofwaardig maakt. De film komt opeens tot leven wanneer John Lloyd Cruz verschijnt als een mannelijke travestiet/prostituee, het enige lichtpunt in deze haast oneindige duisternis. Helaas eindigt de film weer in slaapmodus en is het enige prijzenswaardige aan deze film dat ik 'm - zonder pauze - heb weten uit te zitten. Als dit een Gouden Leeuw kan winnen, dan is het de hoogste tijd dat Zanger Rinus een Edison krijgt voor z'n gehele oeuvre.

Mijn tweede Diaz is minder goed bevallen dan Norte, the End of History, maar toch nog wel steeds de moeite waard, en thematisch overigens behoorlijk verwant. Het is een lang uitgesponnen verhaal, waarin de protagoniste meerdere identiteiten aanneemt- die van behulpzame lerares, die van superheldin die in de schaduwen leeft, en die van verzorgende (en zoekende) moederfiguur. Ze lijkt niet te slapen, heeft een dubbelleven en gebruikt ook verschillende namen, omdat ze te midden van dit alles op wraak zint- want dit is ook eigenlijk, of vooral, een wraakfilm. Jammer genoeg is dat facet het minst goed uitgewerkt en had de film beter kunnen focussen op de relatie met Hollanda, een verstotene die haar moedergevoelens losmaakt (ik was zelfs even bang dat het haar zoon zou blijken te zijn en dat de film een religieuze component van lotsbestemming zou krijgen, maar dat blijft gelukkig achterwege).

Op de achtergrond hoor je steeds berichten over ontvoeringen die destijds schering en inslag waren op de Filipijnen, maar daar wordt voor mijn gevoel verder weinig mee gedaan. Hooguit wat context over de periode waarin het zich afspeelt.

Wat de reden is dat Diaz zijn verhalen in ellenlange films in vooral statische shots vertelt wordt maar soms duidelijk, als er een ritme in de beelden zit waardoor je meegevoerd wordt en de tijd niet meer opmerkt- dat vond ik in Norte sterker aanwezig, hier had ik dat eigenlijk maar een paar scenes. En dat is dan toch wat mager voor bijna 4 uur film.