Lake Mungo (2008)

Verassend!

Erg originele variant op de documantaire-achtige vorm films die we de laatste tijd steeds vaker zien.

Acteerwerk is erg goed, het verhaal word geduldig verteld en steekt goed in elkaar, interessant en verassend genoeg om te blijven kijken.

Het meest van tijd zul je kijken naar de familie of vrienden die aan het woord zijn over hun verloren dochter/vriendin, dit word erg goed gespeeld en werd dus naar mijn mening niet saai.

De sfeervolle beelden gecombineerd met wat onduidelijke maar erg creepy zelf opgenomen videos, later ook mobiele videos, maken het een redelijk spannende film die vooral voor de mensen die geïnteresseerd zijn in geesten goed zal bevallen.

3.5*

Beetje in hetzelfde rijtje als Noroi en Paranormal Activity, maar met iets minder overtuiging. Toch ben ik altijd wel te porren voor die nep-docu's.
Die weten me immers het beste te overtuigen.

Het grootste verschil met bovengenoemde is dat je hier veel nabestaanden aan het woord hoort. Je ziet wel wat archiefbeelden, maar je hoort veelal de ouders aan het woord en de beelden moet je er dan zelf maar een beetje bij bedenken. Er wordt ook gebruik gemaakt van amateur camerabeelden waarop dan iets of niets te zien is en wat gephotoshopte foto's, wat op een gegeven moment - na het zien van 15 bewerkte foto's - een beetje ongeloofwaardig werd.

Het hoe en waarom van de dood van Alice is best luguber en een duidelijke verklaring is er niet. Tegen het einde aan vond ik het een beetje afgeraffeld, en die acties van die broer snapte ik ook niet echt. Waarom hij de beelden van Alice had gemanipuleerd.

Goed vermaak verder, maar ik heb ondertussen beter gezien.

Knap gemaakte nepdocu met interviewtjes, homevideobeelden en foto's. Hoewel het er erg netjes uitziet, gaat het vrij snel erg vervelen en is het helaas niet eng of freaky, behalve één moment: de telefoonbeelden. Het mooiste vind ik dan nog de (soms versnelde) landschapsbeelden tussendoor die het mysterieus maken, mede door de score.

Pas na een uur heeft het plot een paar verrassende ontwikkelingen en krijg je de indruk dat er meer aan de hand is dan alleen de foto/videoverschijningen die je al zo vaak ziet op tv/internet en totaal niet bijzonder zijn. Zoals de rol van de buren (hebben zij haar vermoord?), de psychic (heeft hij een andere reden om haar sessies geheim te houden?), haar klasgenoten op kamp, haar vader wellicht, of heeft toch het broertje iets met haar dood te maken?, iemand lijkt iets te verbergen en m'n aandacht is er weer bij.

Ook door de gelijkenis met Twin Peaks (althans de naam Palmer en dat ze uit het water is gevist) verwachtte ik nog iets extra's. De ontknoping stelt echter teleur. Blijkbaar voorzag Alice haar eigen dood en zien zij en haar moeder elkaar in hun visioenen, en verschijnt ze toch wél echt op foto's, hmm., slapjes. Zo blijft het wel een mysterie, maar er had meer gedaan kunnen worden met de personen om haar heen.

Weinig boeiend.

Eigenlijk best een tegenvaller.

Ben sowieso niet zo van de nep-docu's, maar bij deze lag het er allemaal wel heel dik bovenop.

Weinig tot geen spanning, een enkel schrikmomentje en een uiterst onwaarschijnlijk verhaaltje. Met als dieptepuntje het foto-shoppende broertje en een volstrekt ongeloofwaardige medium.

De 87 minuten duurden mij te lang.

Doorsnee reut.

Aardig maar haaly het niet bij Paranormal Activity.

Sterk geacteerd maar mis de echte spanning.

Soms beetje ongeloofwaardig dat met het broertje.

3 sterren

Erg bijzondere film. Het lijkt natuurlijk al op eerdere nep-documentaire horror films, maar dat is deze, in mijn ogen, niet. In de meeste van die horrorfilms gaat het over iets kwaadaardigs, waar het bij deze daar eigenlijk totaal niet over gaat. De suspense wordt de hele film hoog gehouden omdat je ergens verwacht dat er ineens een omslag komt en de documentaire-stijl losgelaten wordt om echt eng te worden, maar die komt niet. Dit bleef ik me de hele film afvragen, wat dus bijdroeg aan de spanning.

Van cinematografie viel niet echt te spreken, omdat het echt docu-stijl is en er amateur-beelden gebruikt worden. Waar en hoe die amateur-beelden zijn opgenomen is echter wel goed bedacht en zorgt af en toe voor onverklaarbare, creepy beelden. De soundtrack is ook lekker dreigend op de juiste momenten, wat bijdraagt aan de spanning. Ook het acteerwerk is goed, komt bij mij overtuigend binnen en zorgt dat je af en toe vergeet (uiteraard blijft dat altijd in je achterhoofd hangen) dat het een nepdocu is.

Beetje bij beetje wordt het hele verhaal rond Alice vrijgegeven, wat ik erg goed gedaan vond. Aan de ene kant is de conclusie misschien wat tegenvallend, maar aan de andere kant vind ik het juist goed dat deze film niet de platgelopen paden betreed en zijn eigen weg kiest. Wat er nu werkelijk allemaal gebeurt is met Alice, of wat er gaande was in het huis wordt nergens helemaal verklaart. Maar dat hoeft ook niet. De film houdt gewoon haar gehele duur de spanning vast en geeft een boeiende kijkervaring, wat natuurlijk ook de bedoeling is.

Jammer dat Hollywood (aka de makers van The Ring) zich er meteen mee wilt bemoeien en een remake gaat maken, voor een release in 2011. Aan de andere kant vind ik The Ring erg gaaf, dus misschien wordt het nog wel wat.

Effectief, griezelig docudrama, bijzonder vakkundig in elkaar gezet. Hier en daar iets te vergezocht en het ontbreekt de film aan een sterke finale, maar de creepy sfeer, met vele enge momenten, is knap gedaan. Halverwege dreigt het geheel als een kaartenhuis in elkaar te zakken (als je de film hebt gezien weet je waarom), maar daarna weet de film op slinkse wijze toch weer doel te treffen.

Eigenzinnig en mysterieus filmpje van Australische bodem. De Aussies zijn er weer eens in geslaagd om het genre op te fleuren met een redelijk uniek filmpje. Qua opzet en stijl doet het wat denken aan films als Blair Witch, Paranormal Activity, Noroi en dergelijke, zoals anderen hier al terecht opmerkten. Echter, de makers geven hun eigen draai geven aan dit concept door voornamelijk de interviews te hanteren als stijlmiddel (ruw geschat ongeveer 80% van de film). In dat opzicht doet het wat denken aan gelijkaardige programma's op hobbyzenders zoals bv. Vitaya, zij het wel een stuk professioneler en creatiever in beeld gebracht.

De grootste troef van Lake Mungo is dat er nergens overdreven wordt en daardoor alles geloofwaardig overkomt. Er zijn geen irritante personages die ofwel uitermate sceptisch ofwel uitermate naïef zijn; allemaal benaderen ze de gebeurtenissen met het nodige gezond verstand. Net die nuance, die je vaak mist in dit soort occulte horror, maakt Lake Mungo zo boeiend; je kan je immers met de personages identificeren. Doordat het zwaartepunt van de film eerder bij het rouwproces ligt dan bij de griezelfactor, is het aantal enge scènes weliswaar beperkt. Dit wil niet zeggen dat Lake Mungo niet griezelig is. Vooral naar het einde toe, wanneer we de ontknoping door het schermpje van een GSM (voor Nederlanders: mobieltje) te zien krijgen, krijgt de film een erg duister kantje. Mede dankzij de onheilspellende ambientmuziek op de achtergrond.

Helaas slaagt Lake Mungo er niet in om op de cruciale momenten spannend of ontroerend te zijn. Maar dat belet niet dat dit een aangenaam filmpje is dat je door zijn nuchtere aanpak aan het denken zet.

Niet verkeerd.

Hoewel hier de vergelijking met Paranormal Activities meerdere malen gemaakt wordt, vind ik The Fourth Kind een veel logischer vergelijk. Zelfs qua stijl komen de films erg sterk overeen.

Lake Mungo is alleen meer een drama. Het horror gedeelte komt nooit echt goed uit de verf, twijfel er zelfs een beetje aan of de makers daar ook echt op gemikt hebben. 't Is wel allemaal sfeervol, maar toch vooral het drama dat overheerst.

Zeker de twists in het laatste half uur zijn meer van dramatische aard van echt schokkend. Op zich niet verkeerd, maar echt goed uit de verf komen doet het nergens.

Visueel ietwat te karig (zelfs voor een fake docu, werd in The Fourth Kind véél beter opgelost) en ook de soundtrack, hoewel effectief, een beetje te braaf. Eng vond ik het nergens, zelfs niet unsettling. Gewoon aardig paranormaal en sfeervol.

Niet verkeerd, maar moet duidelijk z'n meerdere herkennen in andere films. Eentje om wat lege filmmomenten mee op te vullen dus.

3.0*

Voor een docudrama is dit niet slecht, maar af en toe toch wel een beetje langdradig hoor.. Spanning vond ik ook niet altijd aanwezig, iets wat ik wel verwacht had gezien het plot. Had ik er misschien teveel van verwacht? Ik denk het wel. Als tussendoor film is het zeker geslaagd, maar ik zal deze niet snel weer uit de kast pakken.

Beetje teleurstellend.

Best aardige docu die met realistische interviews een behoorlijk authentiek en bij vlagen spannende sfeer weet te creëren.

Door de vele, overigens goed gespeelde, interviews komt het wel zeer realistisch over, het haalt enorm de vaart uit de film waardoor het soms zelfs wat saai is. Vooral het gedeelte is even doorbijten waarna het wel wat interessanter wordt en ook redelijk sterk weet te eindigen.

Het is geen film die teert op schrikmomenten zoals bijvoorbeeld Paranormal Activity maar juist door het realisme een ander soort spanning probeert op te roepen.

Een serieuze handycam-horror die niet super spannend is maar wel redelijk weet te vermaken.

3*

Na Paranormal Activity is dit weer zo'n soort geestfilm geworden, al moet 'k wel zeggen dat 'k Lake Mungo beter vindt, misschien omdat er gewoon veel meer in gebeurt.

De stijl is ook anders. Deze film is een soort documentaire geworden en komt erg realistisch over. De onbekende acteurs komen erg naturel over.

Desondanks dat de film niet echt is, blijft hij toch boeien, zeker als het verhaal een andere wending begint op te gaan.

Qua genre zou 'k de film niet onder horror plaatsen, maar eerder drama/documentaire/mysterie. De sfeer wordt soms wat ongemakkelijk, vooral naar het einde toe.

Het is geen meesterwerk, maar als je eens een wat andere film wil zien, kan 'k deze wel eens aanraden.

Hmm.

Eigenlijk doet de film één ding heel erg fout. De makers lijken zich niet te beseffen dat bij een documentaire de personages al kennis hebben van wat er over de bewuste periode is gebeurd, in plaats van het leven van moment tot moment. Deze film gaat daar soms gewoon aan voorbij, waardoor het blijft hangen tussen speelfilm en docu. Opzich een concept met potentie, maar dan moet het wel gevoelsmatig kloppen. Het leverde hier een aantal hele rare situaties op, en de personages handelde en reageerde gewoon niet zoals ze normaal gesproken zouden doen in een documentaire.

Iets anders wat daar een beetje mee samenhangt, is het nogal flauwe op de been zetten van de kijker. De film probeert alsnog te veel speelfilm te zijn wat dat betreft, en dat werkt gewoon niet zo lekker. Vooral het middenstuk is vrij matig uitgewerkt in dat opzicht. Vooral een beetje dom dat ze er blijkbaar moeite mee hebben in een schim de dochter te herkennen, maar bij een ronde zwarte vlek is wel te zien dat het de buurman is...

Tegen het einde wordt het wel wat meer de moeite waard. Het stukje waar met de telefooncamera dat hoofd op het beeld af vliegt gaf me wel de rillingen, een bijzonder creepy moment. Maar over het algemeen is de film gewoon te gebrekkig om te imponeren op het angst-vlak.

Uit dit concept had meer gehaald kunnen worden, de uitwerking maakt het te ongeloofwaardig en de sterke momenten zijn te beperkt om dat te herstellen. 1.5*

Met weinig budget is zo'n faux docu geen gekke keuze. Met het oog op de cast althans. Het zullen niet de beste acteurs zijn, maar in de stoel van de geïnterviewden blijkt daar niets van. Erg naturel gedaan. Dat voordeel heeft het dan, nadeel is dat het een horror tag heeft, terwijl het op dat vlak vrij weinig te bieden heeft. Eigenlijk doet het niet veel meer dan een verschijning gebruiken om een mystery drama uit de grond te stampen. Iets over rouwverwerking en meer. Gelukkig is Anderson oprecht genoeg om dat zonder goedkope schrikkertjes en dergelijke te doen. Het pleit voor hem.

Sterke faux-docu die horror en mystery samenkneed tot een best creepy filmpje. Dat terwijl ik het hele ghost gebeuren normaal gesproken weinig verheffend vind. Lake Mungo weet de meeste valkuilen echter te ontwijken. In plaats van het gebruikelijke gebons met deuren, gewapper met lakens en gedraai met glaasjes onder begeleiding van een kanonnade aan jumpscares, focust Anderson zich vooral op het neerzetten van een eerie, mysterieus sfeertje.

De homevideo beelden zijn uiteraard brak geschoten, maar weten wel zeer effectief met de suggestie te spelen. Echt eng is het niet zozeer, eerder een soort subtiele ongemakkelijkheid. Vooral de scene met de dubbelganger die op de beelden van Alice's mobiel verschijnt is echt bijzonder unsettling. Deed me grappig genoeg wat denken aan een soortgelijke scene uit Inland Empire.

Enkel niet alle dramatische aspecten komen even goed uit de verf. Hele gedoe met die buurman kwam erg flauw over, ook de photoshoppende broer kon ik niet helemaal duiden. Toch een goeie 3,5*.

Een leuke Australische fake documentaire, die bij mij de haartjes af en toe rechtovereind kreeg. De aaneenschakeling van amateurvideo‘s, foto‘s, geluidsfragmenten en interviews met betrokkenen, maakt dat de documentaire allesbehalve fake overkomt. Ik moest mezelf meerdere keren voorhouden dat het verhaal dat werd verteld een gefingeerd verhaal was. Het wordt erg overtuigend en geloofwaardig gebracht en is bij wijlen nog eng ook.

Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik bijzonder vatbaar ben voor geestverschijningen in films en dus een gemakkelijk slachtoffer. De meest verschrikkelijke gore, de meest bloederige kill en het meest afschuwelijke monster doorsta ik prima, maar toon mij een geestverschijning en alle realiteitszin verlaat mij. Om even aan te geven hoe erg dat kan zijn, kan ik meedelen dat een vage schaduw soms al volstaat. Uiteraard moeten de omstandigheden (sfeer, verhaal en suspense) wel een beetje meewerken, maar toch is de geestverschijning altijd een prettige zwakke plek die door mij graag wordt omarmd.

Ik heb me met deze film goed vermaakt. De gehanteerde documentaire vorm is goed afgekeken en wordt heel consequent tot het einde doorgetrokken. Geen half werk. Een fris idee uitgevoerd in een solide vorm. Geen schreeuwerige schokeffecten of andere opzichtige trucs. Niets van dat. De film draait gewoon op sfeer, verhaal en suspense en doet dat in een beheerste cadans.

Eigenlijk gaat het in deze film niet eens zozeer om een geestverschijning, maar veel meer om het drama dat loskomt na de dood van een geliefde. Het gaat over rouwverwerking. Over verdriet. Over schuldgevoel. Over geheimen. De film is een dramatische ontdekkingsreis. De geestverschijning is de creepy katalysator in het verhaal dat daardoor een diepere dramatische laag krijgt dan op voorhand verwacht.

Een goed doordacht verhaal. Wel een verhaal dat af en toe de grenzen van de persoonlijke geestelijke rekbaarheid aantikt. Een aantal keren is het lastig om mee te gaan in de zoveelste verrassende ontwikkeling. Het bleek echter steeds overkomelijk.

“Alice kept secrets. She kept the fact that she kept secrets a secret.”

Deze film is technisch gezien een documentaire en lijkt wat op zo'n misdaadshow of documentaire die je kan zien op Investigation Discovery waarbij er dan verslag wordt gedaan van gebeurtenissen. Op het genoemde tv-kanaal draait het om misdaad maar bij deze is het de vraag of er wel of niet een spook is. De zestienjarige Alice Palmer verdrinkt tijdens het zwemmen in het plaatselijke stuwmeer Lake Mungo in Australië. En aan de hand van geënsceneerde interviews met "ooggetuigen", en wazige beelden homevideo filmpjes (de broer van Alice videocamera's door het hele huis plaats) of foto's, probeer men dan spanning op te bouwen. Toch ook hier weer hetzelfde probleem als vele in zijn soort (mockumentary/fake/found footage) er gebeurd maar weinig echt interessants. Wel positief was dat deze pseudo-documentaire het niet probeert met camera-schuddende, goedkoop-angstaanjagende, sensatie. Tja... ik zal denk ik nooit een groot fan worden van dit soort documentaire-achtige films, ze zijn stijf, om nog maar te zwijgen over wat er gebeurd want dat is meestal maar vrij saai.

Lake Mungo

Lake Mungo voelde voor mij meer aan als een drama/mysterie. Heel af en toe was er een creepy sfeer, met name wanneer haar broer camera's in hun huis opstelt waar Alice op te zien is, of het filmpje dat op het mobieltje van Alice stond, maar of het genoeg was om dit een horrorfilm te noemen is discutabel. Ik vond het verder wel een boeiende in elkaar gezette 'docu-style' film. Mooie beelden, de acteurs kwamen geloofwaardig over en mooie muziek tussendoor. Beetje bij beetje kom je erachter wie Alice was en wat haar geheimen waren. De film had voor mij een lekker tempo. Ik heb me geen moment verveeld.

3 sterren.

"I feel like something bad is going to happen to me. I feel like something bad has happened. It hasn't reached me yet but it's on its way.”

Deze film is net iets te braaf om echt héél eng of leuk te worden naar mijn mening. Ik had deze film al best lang op het oog maar, ik ben er nooit aan toe gekomen hem te kijken. Nu tijdens de twee challenges op het forum is dit een uitgelezen kans omdat ik direct twee punten scoor. Deze Australische faux-docu “horror” film is wat dat betreft niet heel slecht, er zijn betere in zijn soort die wellicht ook spannender waren. Toch weet Anderson er een aardig documentair gevoel aan te geven, ik had constant het gevoel alsof ik naar Ghost hunters zat te kijken wat een leuk effect was maar, niet echt iets waar ik naar zocht.

Ik vond er persoonlijk niet heel bijzonder moet ik wel eerlijk bekennen. Het verhaal met de geest was wel geinig maar, wist nergens dusdanig te boeien dat het ook echt spannend werd. Daardoor vond ik het verhaal ook niet héél bijzonder, het werd wel eens spannender wanneer ze het lichaam uit het water haalden maar, daar houdt het ook wel een beetje op. De ‘geestbeelden’ zijn prima, soms werd het ook wel een beetje creepy hoor dat wel en ik ben blij dat deze film niet werkt met die onwijs grote clichématige jump scares.

Voor de rest kan ik er eigenlijk ook niet zoveel van maken, het is allemaal wel prima gedaan maar, echt bijzonder werd het nergens. Voor de challenges waar ik aan mee doe is dit een prima film om erbij te hebben, ik denk voor de liefhebbers wel een genot. Ik bungelde er vooral tussenin. Ik ben namelijk onwijs fan van geestenfilms, omdat ik daar meestal de meeste angst bij mezelf kan herkennen en dat vind ik leuk om op te zoeken, alleen slaagde deze film daar niet vaak genoeg in en dat is wel echt heel erg jammer.

Herzien na de uitgave van Second Sight, een exemplaar dat ik als liefhebber natuurlijk niet kon laten schieten. Het blijft een erg effectieve horrorthriller die zonder moeite onder mijn huid wist te kruipen, maar daarnaast is het ook een boeiende schets van een familie die op hun eigen manier met rouwverwerking omgaat. Alhoewel ik kan begrijpen dat een film als Lake Mungo niet voor iedereen in de smaak valt, joeg het geregeld de stuipen op mijn lijf. De documentaireachtige aanpak zorgt bovendien voor een extra stoot aan realisme, waardoor de spookachtige gebeurtenissen dichterbij komen dan eigenlijk comfortabel is. Eeuwig zonde dat regisseur Joel Anderson hierna nooit meer leiding gaf aan een filmproject nam en zich beperkte tot schijfwerk. Het befaamde schrikmoment is overigens wat mij betreft onovertroffen.

Een horrorfilm in docustijl, beetje wennen, maar het draagt wel bij tot een realistische stijl omdat je als (minder kritische) kijker ervaart dat het allemaal waarheidsgetrouw is. Wanneer een jong meisje verongelukt in een meer, verschijnt ze te pas en te onpas in het ouderlijke huis.

Dergelijke onverklaarbare fragmenten zijn steeds luguber en onthutsend. Best eng vind ik ook. Later wordt het wel wat genuanceerd, maar niet alles waardoor de twijfel en of het bestaan van dergelijke gebeurtenissen noch ontkracht noch bevestigd kunnen worden. Het is misschien net de sterkte van paranormale geestesverschijningen: het mysterie blijft. Er zijn steeds believers en non believers en de believers worden niet zomaar als stapelgek omschreven.

Niet ondersteboven van de film, maar wel een fijne filmervaring gehad zonder meer. In zijn geheel degelijk en goed om eens meegepikt te hebben. Niet altijd even interessant met soms lange passages met monologen.