My Queen Karo (2009)

Leuke film die alles doet wat je ervan verwacht, zeker als het op het scenario aankomt: alle verplichte elementjes zitten erin, en het geheel is mooi opgebouwd, afwisselend, mooi met een (heel klein) angeltje. Goed geacteerd, camera doet het goed, en de hele film kijkt lekker weg, weet te boeien en af en toe te ontroeren. Dat het geheel niet te voorspelbaar werd komt door de context van krakers in Amsterdam, waar ik persoonlijk niet veel over weet, dus dat was interessant. Mooie sfeerschets, en gewoon goed gemaakt.

Visueel toch wel erg knap, vond ik. Mooie, zachte kleuren en de camera kleeft de personages vaak op de huid. Zeer geslaagd 70s sfeertje, maar dan vanuit het oogpunt van een kind.

Inhoudelijk wel niet geweldig interessant voor mij, deze My Queen Karo. Het ligt er allemaal nogal dik op dat die levenswijze al heel snel tot conflicten leidt. En dan Schoenaerts steeds 'Heeey, heey Karo, heey, rustig... Laat pappie nou gewoon 'ns zijn piemeltje in andere vrouwen steken dan mammie, terwijl de rest van het gezinnetje er zit op te kijken'.

Maar goed, het is zeker een aardig filmpje. En een egel als huisdier doet het bij mij altijd goed (hoewel die het invriesexperiment jammer genoeg moet bekopen met zijn leven). Ik geef dik 3 sterren.

Mooie film die prettig klein gehouden wordt. Wat het beste werkt is het kinderperspectief. Niet bepaald origineel, maar door het fantastische spel van Jaeger en de poëtische beelden die haar vergezellen werkt het allemaal. Het is niet zozeer een bijzonder mooi geschoten film, maar toch heeft het een lekker sfeertje, waaronder zich wat duisterdere zaken afspelen. Het is daarom ook jammer dat de krakersbeweging eigenlijk alleen maar als negatief wordt afgebeeld. Niet dat ik nou zo'n fan van die mensen ben, integendeel, maar een genuanceerdere aanpak had me nog net iets meer in het verhaal kunnen trekken. Hier is het vanaf het begin al duidelijk dat de krakersidealen slechts een excuus zijn voor egoïsme. Doordat Ravens motieven al vrijwel meteen negatief blijken en hij binnen een half uur al niet meer verder kan gaan dan hij al gegaan was bouwt de film niet veel meer op. Gelukkig hebben we dan nog het personage Karo om onze aandacht op te richten. Het is al met al dus een goede film, maar het had denk ik meer potentie.
3,5*

Wat een belachelijk, reactionair commentaar.

Deze semi-autobiografische film geeft een treffend beeld van een commune begin jaren '70 in Amsterdam. Regisseur/scenariste Dorothée Van Den Berghe kan het weten, want ze heeft als jong meisje zelf een tijdje in zo'n commune gewoond.

Centraal thema van de film is de tweestrijd van Karo (een uitmuntende, innemende vertolking door Anna Franziska Jaeger) tussen de principiële opstelling van haar vader (een sterke vol van Matthias Schoenaerts) en de liefde voor haar pragmatische moeder (de mooie Déborah François). Zeker, er zit een handjevol naaktscènes in deze film, maar die zijn zeer ingetogen en verre van shockerend.

Zonder twijfel een van de beste Belgische films van het afgelopen decennium.

Aardige film over een 10-jarig meisje dat opgroeit in een commune in Amsterdam midden jaren '70. Deze vrije samenlevingsvorm is voor haar moeilijk te begrijpen en ze zit midden tussen haar ouders die er ieder een andere visie op nahouden. De tijdsgeest en het leven in een kraakpand zonder bezit wordt mooi weergegeven, maar veel verder komt de film niet.

Het was toch ook niet helemaal m'n ding. 'k geraakte ook niet echt in het verhaal en vond het ook allemaal niet zo meeslepend. De cast was niet slecht, maar het was vooral het meisje die er uit sprong.

Tja, 'k heb hem uitgekeken, maar het zal er eentje zijn die 'k ook weer vlug zal vergeten.

Prachtig tijdsbeeld.

Ik mag Amsterdam altijd graag in de film zien, maar zeker op deze manier - waarop je je echt weer terug in de tijd waant. Qua sfeer en ook zeker wat betreft het gedrag van de mensen klopt het precies met hoe ik me de jaren-70 herinner, het krampachtige gedoe met de vrije liefde, nieuwe samenlevingsvormen en het volstrekte gebrek aan gezond verstand dat daarbij leek te horen. Maar ook het idealisme, de hoop op een betere toekomst - jammer dat dat zover weg lijkt nu. Met alle idioterie was het toch een erg positieve tijd.

Wel ook een erg herkenbaar onderdeel de achteloze manier waarop er in het tumult van de vrije liefde vaak met kinderen omgegaan werd. Daar deden mijn ouders dan niet aan mee - gelukkig maar - maar ik herinner me wel dat er af en toe kinderen een paar daagjes kwamen logeren omdat hun ouders er even niet uit kwamen, en de kringgesprekken bij de buren kon de hele straat meebeleven.

Het begin van een nieuwe tijd, eigenlijk - het verdwijnen van het gezin 'als hoeksteen van de samenleving', en de eerste aanzet naar het huidige individualisme - en daarbij ook de observatie dat de kinderen uit de vorige relatie daar nogal eens de dupe van worden. Pijnlijk scherp verteld aan de hand van de zelfzuchtige onachtzaamheid waarmee de ouders hun weg zoeken.

Onwaarschijnlijk goed geacteerd, door allemaal eigenlijk maar natuurlijk verdient Anna Franziska Jaeger daar nog wel een speciale vermelding bovenop. Zelfs als het niet zover van haarzelf af ligt wat ze hier speelt, dan nog is het een hele prestatie. En van zowel Matthias Schoenaerts als Déborah François - een dromerig en ietwat verwend mooi prinsesje is ze hier - valt me op dat ze echt andere rollen spelen dan in andere films. Altijd een teken van echt acteerwerk.

Mooi.

Prachtig sfeerbeeld van een commune in de jaren 70. Het naakte kan misschien sommige mensen storen, maar dat hoorde er toen gewoon bij... Voor mij een pareltje

Zojuist dit pareltje voor de tweede keer gekeken. Wat een prachtig acteerwerk van Anna Francisca Jaeger! 4☆

Ja, hier hadden ze in Nederland zelf eens op moeten komen. Zalige en realistische film.

Om te beginnen de sfeer; Het Amsterdam van de jaren 70 lijkt hier haast voelbaar te zijn en ook lijk je je mee te kunnen leven in het krakerssfeer. Dat de regisseur gebruik maakte van abstractie; waarbij je niet overdreven veel van de stad zelf zou zien (op de gewoonlijke kiekjes na) was opzich een goedkope en slimme opzet. En dan nog werkt alles helemaal goed.

Een Belgisch krakersgezin zien brood in onze hoofdstad; in eerste instantie een snoepwinkel voor krakers. De film volgt voornamelijk het leven en de rituelen van de hele groep; een vervallen woonblok, hier wat tafels en stoelen, obscure jaren 70 jazzrock e.d. op de LP, feesten, neuken terwijl een ander zich daar niet aan stoort... en dan de steeds hetere adem van de justitie in hun nek.

Dit alles gebeurd ter observatie van het eigenzinnige meisje Karo, die pendelt tussen haar eigen kinderlijkheid, als de volwassenen in haar bijzijn. Ze probeert zich voor te bereiden op een nieuw leven in Amsterdam, sluit een vriendschap met prostituee Jacky (erg schitterend neergezet door Rifka Lodeizen... Met nadruk op dat platte Amsterdamse accent) en maakt, al dan wel met een afstandelijke houding, langzaamaan vriendjes met twee kinderen van een ander krakersgezin. Ondertussen besteed ze haar tijd aan zwemles. Ook de demonstraties waren sterk. Echter is het vrije leven net iets te vrij wanneer haar vader aan de haal gaat met een andere vrouw. Haar vader wordt overigens ook wederom sterk vertolkt door Schoenaerts. Zijn eigenwijsheid en het vasthouden aan zijn motto brengt ook niet altijd iets goeds.

Die vakantiescene was een onvergetelijk stukje coming of age en een soort lichtpuntje in de situatie en ook de prille liefde tussen Karo en Daniel beuren de boel op. Ook in de periode wanneer er apartheid begint te ontstaan in de woongroep. Nee, dit is geen film over rozengeur en manenschijn.

Ja, dit was een zeer gelukte film. Realistisch (om ook over die rellen te zwijgen), rauw, betoverend, zomers en echt. De uitzichtloosheid lijkt hier kleur te geven en je wordt letterlijk in de jaren 70 sfeer meegeslokt. Karo is lief (vooral met dat egeltje) en Schoenearts laat weer zichzelf van zijn rauwe opgefokte kant zien. Ja... Ik kan alleen maar zeggen: Klasse!

5,0*

Zeer degelijke film over mensen die volgens het motto carpe diem een kraakpand betreden en trachten te leven wat de dag hen brengt. Vrije liefde, hooggeplaatste idealen en vechtend tegen het establishment sieren de groepen mensen in het kraakpand. Ware het niet dat relationele problemen aan de basis liggen van veel andere problemen en de harmonie danig verstoort.

Het is in dergelijke omstandigheden dat Karo opgroeit, een wereld met liefde weliswaar, maar ook één zonder geborgenheid en zekerheid. Zeer fijne sfeerbeelden ook van de jaren 70, de denkidealen en het leven in Amsterdam. Mooie acteerprestaties ook, met in het bijzonder Anna Franziska Jaeger. Best aangenaam en vermakelijk, maar het mist net dat tikkeltje meer. Ook tenslotte genoten van het aandoenlijke egeltje Iglo.