Five Minutes of Heaven (2009)

Aye, ok, aye!

Zeer sterke film, die het vooral moet hebben van de solide acteerprestaties. Vooral Nesbitt speelt fantastisch als gebroken en wraaklustige man. De film geeft perfect weer hoe lastig het te leven is met complexe emoties zoals schuld/berouw aan de ene zijde en wraakzuchtigheid/bloedlust aan de andere kant.

De scene van Neeson met zijn betoog over indoctrinatie hakt er goed in. Wellicht een open deur, maar de spijker keihard op z'n kop. Zoals de film vaak op een relativistische manier gelijk heeft over de maatschappelijk hedendaagse problematiek.

Jammer dat de film iets te vroeg piekt, waardoor de spanning een beetje weg is naarmate de film richting het einde gaat.

Verder heb ik genoten van dat geweldige Ierse accent.

3.5*

Vrij zwaar drama over twee mannen die geen normaal leven verder kunnen leiden om een gebeurtenis die meer dan 30 jaar geleden gebeurd is. Deze twee dramatische persoonlijkheden willen elkaar ontmoeten, ze willen de confrontatie aangaan, maar ze weten dat het uit de hand gaat lopen. Hun extreme gevoelens zijn oncontroleerbaar en beheersen hun gedachten.

De film is erg sober, zowel naar vorm als naar inhoud. Het gezin van Joe krijgt geen belangstelling en Alistair lijkt totaal geen leven te hebben. De hele film is een zoom op de ontmoeting tussen Alistair en Joe, en verder verruimt die horizon niet. Of toch heel even, wanneer Joe met de Oosteuropese "runner" van een TV-ploeg aan de praat raakt. Een nochtans goed moment die te weinig uitgewerkt werd. Ik vond het allemaal redelijk, voelde mee met Neeson en Nesbitts innerlijke demonen, en het wordt hier en daar zelfs spannend, hoewel ik het fout vond van Hirschbiegel om Joe te laten wegstappen uit die reality show, met de flauwe reden dat de camera's wegmoesten .

Verhaal met veel mogelijkheden. Echter, veeeel te saai. Niet mijn stijl.

Leuk uitgangspunt wel, was eerst een beetje bang voor de zóveelste Noord-Ierland film, al kwam dit uiteindelijk toch wel weer neer op mensen hebben domme dingen gedaan, terwijl ze samen naar een oplossing hadden moeten zoeken.

Verder gelukkig niet al te lang, want de film was een beetje saaiig, ook erg droog geschoten, en ook het verhaaltje en de scenes waren nogal droog en langdradig. Zo'n scene zoals waar Nesbitt nog maar een keer de trap moest aflopen vond ik erg illustratief, beetje vervelend. Verder had de opbouw ook een stuk vlotter gemogen.

Was ook wel een verademing Neeson weer eens in een film te zien waar hij duidelijk ook zelf achter staat. Nesbitt vond ik eerlijk gezegd juist niet zo goed, erg karakituraal, en het leek soms meer op een verkapte komedie toen hij aan het woord kwam.

Al met al had er denk ik zeker meer in gezeten. 2.5*

De confrontatie in een tv-programma tussen een moordenaar en de broer van de vermoorde. Het is de ijzersterke rode draad in Five Minutes of Heaven. Vooral de contradictie tussen de ingestudeerde en gemaakte tv-show en de oprechte emoties bij de beide betrokkenen werkt in het eerste uur uitstekend. Ook de cast met James Nesbitt (alleen van de voice-over die zijn gedachten steeds uitspreekt is een fikse misser) en Liam Neeson is dik in orde. Jammer genoeg blijft de film niet bij de tv-show. Het vervolg is zeker niet slecht maar de spanning van het eerste uur komt daarna niet meer terug. Maar al met al een meer dan prima film over schuld en boete in het Ierland van voor en na de verdeeldheid.

De synopsis ziet er zo veelbelovend uit, maar de film is een regelrechte tegenvaller.

Liam Neeson en James Nesbitt blijven ver van hun normale niveau.

Ik vind Anamaria Marinca een hele goede actrice (4 Maanden, 3 weken en 2 dagen; The Tribunal [Storm]; Sex Traffic), maar in deze film heeft ze vrijwel niets te doen.

Onbegrijpelijk ook dat regisseur Hirschbiegel (Der Untergang) hier niet meer van heeft kunnen maken.

Een storm in een glas water. Jammer.

Een redelijk film...

Niet zo echt spannend film...

Redelijk verhaal...

Prima acteerwerk...

Wel een beetje kaal omgeving van Engeland/Ierland...

Het is geen moeite waard...

Matige film waarin een man, zo'n 30 jaar na dato, geconfronteerd wordt met de moordenaar van zijn broer tijdens een tv-interview. Na een goeie en onderhoudende opening, zakt het verhaal wat in en kent weinig progressie tot de uiteindelijke finale. En ondanks de film zich volledig op de twee hoofdpersonages concentreerd en de twee goeie hoofdrolspelers, komen deze niet altijd even geloofwaardig over.

Leuk uitgangspunt, matige uitwerking.

Best origineel om een IRA-moordenaar en de broer van z'n slachtoffer voor een tv-programma samen te brengen, jammer helaas dat de confrontatie uiteindelijk lang op zich laat wachten en niet in het kader van het tv-programma komt.

Vrij ongeloofwaardig overigens dat beide heren uit het raam van (volgens mij) de tweede verdieping vallen en nagenoeg ongeschonden weglopen.

Niet te spreken over de acteerprestatie van James Nesbitt, liep constant rond alsof hij aan de coke was en z'n personage was haast komisch, en dat kan nooit de bedoeling zijn geweest. Tuurlijk worstelt hij al heel z'n leven met de moord op z'n broer en de door z'n moeder opgezadelde schuldgevoelens, maar hij had z'n personage volgens mij een betere invulling kunnen geven.

Neeson daarentegen is wel erg overtuigend als teneergeslagen moordenaar die vol van wroeging is.

Het verhaal kon mij boeien, al zwakte mijn interesse na de mogelijke confrontatie in het gebouw wel wat af. Ik ben blij dat het geen actiefilm is, want dat is niet mijn ding. Er gebeurt niet heel veel, maar dat vind ik wel fijn bij deze film. Het bevat toch een zekere spanning, wat mij betreft. Voldoende. 3,5*