Porto (2016)

Speelfilmdebuut van Gabe Klinger. IFFR?!

Laatste film met Anton Yelchin.

Regisseur vindt half jaar oude negatieve recensie en gedraagt zich als een eikel.

Vanaf 27 juli in de bioscoop (Cinéart)

Dus toch

Ik sprak uitgebreid met Klinger op het IFFR: klik

Porto leek zeker een half uur langer te duren dan hij duurde en dat is geen goed teken. Het begint allemaal erg aardig. Een jongetje en een meisje ontmoeten elkaar en gaan met elkaar naar bed. Hij wil daar graag een vervolg aan geven, zij vindt het wel mooi zo en schuift hem aan de kant. Het verhaal wordt dromerig en schetsmatig verteld; dat werkt prima.

Het probleem is dat het twee keer opnieuw begint. De getrokken contouren worden steeds verder ingekleurd. Dat is totaal overbodig. Na één rondje weet je genoeg; je verbeeldingsvermogen vult de gaten wel in. Dat de regisseur gemeend heeft dat hij dat voor de kijker moet doen, beschouw ik als een grove fout die een verder alleraardigste film compleet de nek omdraait.

Film die zich opsplitst in drie luikjes, die dan wel samen een duidelijker zicht brengen op het verhaal maar waarbij dan ook enkele scènes voor een tweede maal te zien zijn.

Een niet zo onmiddellijk toegankelijke film, waarbij twee verliefden zich vragen stellen over wat zich met hen afspeelt. Is het echt ? Overkomt het hen gewoon of is er meer ? En als het blijvend is ? En wat zou het geworden zijn als het door had gegaan ?

Aan deze en andere vragen kan de kijker zich verkneukelen, maar ook aan de talrijke knap geschoten plaatjes en aan het toch wel uitstekend acteerwerk van wijlen Anton Yelchen en een erg charmante Lucie Lucas.

Ook de speelse, intieme soundtrack kan bekoren en natuurlijk de mooie romantiek...

In Porto beleven de in Portugal woonachtige Amerikaan Jake [Anton Yelchin] en gescheiden moeder Mati [Lucia Lucas] een onenightstand waarvan die nog lang in hun hoofd blijft spoken, ook al hebben ze daar niet dezelfde gevoelens bij. Na een korte proloog volgt een reconstructie van de affaire vanuit drie achtereenvolgende perspectieven: die van Jake, die van Mati en die van een “objectieve” verteller. Ondanks een speelduur van nog geen 75 minuten worstelt Klinger om het magere gegeven van vlees en bloed te voorzien. Yelchin en Lucas zijn een goede match, maar de trage regie (met een overdaad aan nutteloze inserts en lange stiltes) komt de sfeer niet ten goede. Opgedragen aan Anton Yelchin die kort voor de première op 27-jarige leeftijd overleed na een tragisch ongeluk.