The Informant! (2009)

Onderhoudende film met goede rol van Matt Damon. Deze zet een fraai karakter neer waar je toch een zwak voor krijgt. De film gaat iets te lang op het zelfde tempo door, waardoor je op een gegeven moment de interesse wat kan gaan verliezen. Echter na afloop van de film houd je er geen ontevreden gevoel aan over. Zeker geen standaard Hollywoodfilm, wat in mijn optiek altijd een pluspunt is.

7/10

Verbazingwekkend lage rating op Moviemeter. Want ik moet zeggen dat ik de film erg leuk vond. Niet alleen het verhaal, maar ook de montage en de muziek is top. Ook de manier waarop je de gedachtes van Damon hoorde was echt leuk gedaan. De film is geen moment saai, maar je moet er wel van houden. Ook van de humor, al is dit nou niet bepaald een komedie.

Matt Damon speelt een uitstekende rol, moet ook zeggen dat hij ook wel één van de beste acteurs is die ik ken. Ook de bijrollen worden prima ingevuld. Weer eens een geslaagde film van Sodenbergh, in tegenstelling tot Girlfriend Experience van eerder dit jaar.

4*

Maar weer eens drie keer niks van meneer Soderbergh.

Die man krijgt het toch maar weer voor elkaar, zo'n hoogst onboeiend 'tussendoortje'. The Informant is heel sporadisch 'aardig', maar meer dan een gniffeltje hier en daar wordt het niet. Voor de rest heb je te maken met een veel te warrig verhaal, waar de 70's style je door de strot wordt geduwd, mede door een tergende soundtrack die werkelijk kant nog wal raakte. Sowieso was het me al helemaal onduidelijk waar die stijl op sloeg, aangezien alles zich in de jaren 90 afspeelt.

En verder vooral een vreselijke saaie vertoning, de film komt geen moment op gang en kabbelt met wat wendinkjes voort en gaat maar uit als een nachtkaarsje. Damon doet het best aardig, maar het is duidelijk een gemaakt typetje wat na verloop van tijd veel te karikaturaal wordt.

Sodebergh lijkt het allemaal wel prima te vinden. Beetje aanmodderen en er komt maar weer een 'tussendoortje' uit. Bij Che kreeg hij het ook al voor elkaar een enorm nietszeggend werkje in elkaar te draaien, en ook hier draait hij alle potentie de nek om.

Wilde eigenlijk een 1* geven, maar voor die 2/3 keer gniffelen komt er nog een halfje bij, Damon verdient het wel.

1.5*

ps. was ik toch bijna die voice-over vergeten, mag ook genoemd worden als hoogst irritante 'luchtigheid' die ook alweer een zwaar overbodige toevoeging genoemd mag worden.

De film gaat eigenlijk gewoon over iemand die behoorlijk slim is, maar ook erg naief en te veel films gekeken heeft, waardoor hij de grip op de realiteit en zichzelf verloren heeft. Ook iemand die te gevoelig is voor macht en graag bovenaan de ladder wilt staan. Althans volgens mijn psychoanalyse. Het is in mijn ogen iig wel de het beste gengre om er een film van te maken. Net voldoende voor mij. Niet echt gelachen ofzo, maar me ook niet geergerd. 3*

Geweldige rol van Damon in een leuke film. Uitstekende settings, dito tijdsbeeld en genoeg leuke momenten. Het tempo ligt niet echt hoog en niet alle dialogen zijn even interessant, maar bij vlagen is het toch wel erg grappig. De gedachten van Whitacre die we horen, de steeds weer andere auto waar hij in rijdt, de vreselijk onnozele muziek en een paar hilarische scénes; ''Now what do i do, if that Shepard guy calls.''. Ja, heerlijk. Daarnaast nog veel 'kleine' grappige momenten in een allesbehalve standaard Hollywood komedie. Makkelijke voldoende van mijn kant.

Toch wat verbaasd over het lage gemiddelde want persoonlijk erg genoten van deze met sillyness overladen The Informant!.

Een prent die volledig is opgebouwd rond het personage van Matt Damon, die hier in mijn ogen een fantástische prestatie aflevert: de manier waarop hij die kinderlijke blik geen seconde uit het oog verliest, mag hem wat mij betreft een oscarnominatie opleveren. Een van de meest hilarische maar tegelijkertijd meest tragische personages van het afgelopen filmjaar. Damon heeft ook genoeg knulligheid in zich voor een dergelijke rol.

Daarnaast een gezellig sfeertje waarbij de jaren '90-attributen worden gelinkt aan een seventies look. Ook de liftmuziek past perfect.

Een bijzonder grappige Damon zorgt ervoor dat dit weer maar eens een heel geslaagde Soderbergh is, toch een van de boeiendste regisseurs die de Amerikaanse cinema vandaag de dag rijk is.

Damon speelt echt de aller-, als niet de aller-, dan wel de aller-grootste sukkel ooit in deze film. Dat maakte de film voor mij uitzonderlijk boeiend en grappig. Damon's personage in The Informant! maakt duidelijk waarom de wereld niet de perfecte plaats is waarvoor hij wel de potentie heeft: sommige mensen zijn gewoon zo dom als maar zijn kan.

Maar niet alleen dom. Mark Whitacre is ook onvoorstelbaar egocentrisch, moreel onverantwoordelijk en absoluut niet voor rede vatbaar. Zijn leugens worden iedere scène groter, zijn problemen groeien evenredig, maar in plaats van uit de vicieuze cirkel van tegenslagen te stappen, verzint hij een nieuwe leugen om alles nog even een graadje erger te maken. En aan het einde van de film is hij geen steek veranderd. Een afgrijselijke man. Fascinerend en ook hilarisch om te volgen. Zeker als je in je achterhoofd houdt dat het allemaal niet eens zo ver van de werkelijkheid zit (mijn broer heeft het bij zijn studie behandeld).

Uitstekende film. Visueel niet zo interessant, wel vermakelijk acteerwerk, prima dialoog en een treffende soundtrack.

3,5*

Als komedie, deels geslaagd. Kon wel lachen om Whitacre zijn hersenspinsels. Het sfeertje was erg aanwezigig, door de stropdassen, de snor en de sportwagens .

Het verhaal daarintegen was onnodig gecompliceerd. Matt Damon draag deze film compleet. Ik vind deze film dan ook wat ondergewardeerd.

Ik heb me er prima mee vermaakt. En door het sfeertje en Matt Damon een ruime * * *.

Op zich wel mee eens ja. Had tijdens het kijken wel verwacht dat men het op MM weer saai en traag zou vinden, aangezien er weinig enorm domme actie of uberflauwe geintjes in zitten zoals in de gemiddelde kinderhollywoodfilm die hier hoog gewaardeerd wordt. Maar 2,64 is wel erg laag.

Erg slim en goed geschreven script dat door Damon wordt gedragen en erg droog verteld wordt. Af en toe krijg je echt plaatsvervangende schaamte, wat het einde dan ook wel weer leuk maakt.

Niet echt een misdaad-komedie zoals ik (van Steven Soderbergh) had verwacht. Daarom viel de film een klein beetje tegen, maar dat was dus mijn eigen schuld. Stiekem zat ik namelijk nog te wachten op die plottwist op het eind. Ik had een beetje het idee dat de film als een lek ballonnetje langzaam leegliep. E.e.a. neemt echter niet weg dat de acteerprestaties bovengemiddeld goed zijn. De typetjes die worden neergezet zijn ontzettend herkenbaar en (mede daarom) bijzonder vermakelijk. Uiteindelijk wel een goede film dus.

Kan me alleen maar aansluiten bij een aantal bovenstaande commentaren dat dit een zeer ondergewaardeerde film is. Veel tussen-neus-en-lippen-door grapjes, geweldige rol van Damon (met zijn bizarre hersenspinsels, opplaksnor en olijke kop) en gewoon een goed verhaal. Hoewel al snel duidelijk is dat Damon de boel aan het oplichten is, is het verbazingwekkend om te zien hoe het telkens een stapje verder gaat . Verder vond ik jaren negentig kantoorsetting echt geweldig, met al die lelijke truien en cartooneske dassen.

3,5*

Saaie, nogal richtingloze film met een paar leuke vondsten en een redelijk geslaagde vertelstijl. Een soort A Beautiful Mind voor yuppies. Damon doet erg zijn best maar de vonk wil niet overslaan, en dat zogenaamd swingende sfeertje waar Sodenbergh/Clooney-films in worden ondergedompeld gaat echt op mijn zenuwen werken. Het resultaat is een soort lange anekdote die traag op gang komt en waarbij het moeilijk is om niet steeds op de klok te kijken.

Erg leuke film, wat ik ondanks het gemiddelde ook wel had verwacht. Ik hou wel van verhalen over losers die zichzelf in een grootse positie plaatsen waar ze niet in passen en Mark Whitacre is een voorbeeld uit het echte leven. Wat een merkwaardige man was dat, bizar dat zijn vrouw het tot op de dag van vandaag met hem uithoudt. Matt Damon heeft intussen een aardige carriére opgebouwt met sluwe karakters die zich op bijna onzichtbare wijze aanpassen aan de situatie (Ripley, Bourne), maar dit slaat toch alles. Het constant verzinnen van nieuwe leugens maakt de film steeds verwarrender, maar ook grappiger. Het is geen brede humor, maar eerder een subtiele glimlach. Een veelzijdige film is het niet, maar het ijzersterke scenario en Damon (in zijn beste rol?) houden de boel constant levendig.

Geen enorm geweldige film, maar wel een voor in de hoogste regionen van de 3 en een halve ster.

I mean, everyone in this country is a victim of corporate crime by the time they finish breakfast.


Erg leuke kruisbestuiving van een Michael Crichton bedrijfsthriller en Debiteuren/Crediteuren

Hoe in hemelsnaam kan deze film hier dan ook zo belachelijk laag staan? Zal niet zeggen dat alles wat Soderbergh aanraakt goud is maar de man heeft inmiddels toch een hele reeks aan films op zijn conto staan. Hij heeft een duidelijk visueel herkenbare signatuur en zijn films zien er eigenlijk zonder uitzondering tot in de puntjes verzorgd uit. Hij weet zowel films voor het grote publiek te maken als regelmatig op de proppen te komen met kleinere, eigenzinnige projecten. Denk dat The Informant zeker tot de laatste categorie behoort (getuige de lage score alhier).

Nee de film is zeer zeker niet saai, ik vind hem juist behoorlijk slim geschreven en de film neemt zelfs best een verrassende wending. Grappige is dus dat het nog gebaseerd is op een waar gebeurt verhaal ook. Geweldig hoe zo'n goedzakkige sul iedereen vele jaren een poot weet uit te draaien en er met vele miljoenen van door weet te gaan.
Soderbergh is zeer consequent in het scheppen van het sfeertje rond de bedrijfscultuur en het veilige leventje waarin Mark Withacre zich bevindt, compleet dus met gezapige easy-listening. Matt Damon speelt een geweldige rol en is heerlijk op dreef. De gedachtespinsels van Withacre wisten regelmatig een glimlach op mijn mond te toveren (het verhaaltje over de Ijsbeer is zelfs briljant ) De bijrollen worden ook met het nodige enthousiasme ingevuld en vooral de rol van FBI agent Brian Shepard is geslaagd te noemen. Ik dacht de hele tijd waar ken ik die kerel ook al weer van maar lees nu net op IMDB dat hij in Star Trek heeft gespeeld (nee ik ben geen nerd en spreek geen Klingon).

De film is wellicht geen meesterwerk en speelt zich in een beperkt en erg specifiek wereldje af wat het tegelijkertijd een bepaalde charme en sfeer meegeeft maar het ook wat beperkt maakt. Daardoor bekruipt me na een tijdje wel een beetje het gevoel van een herhaling van zetten. Echter weet de film genoeg te draaien en te twisten om weer tijdig bij de les te halen. Voeg daarbij het genot om naar een geweldig op dreef zijnde Matt Damon te mogen kijken en ik kan niet anders concluderen dat deze film minimaal een goede 3.5* verdient.

Geinig met uiteindelijk een licht onweerstaanbare Mark Whitacre. Film is in meerdere opzichten merkwaardig te noemen. Uiteraard vanwege de hoofdrol, zijn voice-over en de tragikomische aanpak van Soderbergh, maar ook vanwege de sfeersetting. De look van de film (zie ook het lettertype) suggereert een ander tijdsbeeld dan de negentiger jaren waarin het zich afspeelt, wat nog eens versterkt wordt door de vrolijke retro muziek. Niet storend, wel opvallend.

In het begin ís het dan ook vooral merkwaardig en er zitten ook wel wat flauw momentjes in, maar hoe meer Whitacre van zichzelf prijsgeeft, hoe leuker het wordt. De leugens stapelen zich op (de miljoenen trouwens ook) en de maffe redeneringen van de voice over geven een opmerkelijk beeld van een man die varieert van een naïeve klokkenluider tot een doortrapte fraudeur. Leuk is ook hoe de hele support cast van de ene verbazing in de andere valt.

Een soort worst informant ever over een man die ongetwijfeld aan allerlei stoornissen heeft geleden (of lijdt). Ik ben geen groot fan van Matt Damon, maar hij komt er mee weg, met gemak zelfs. Het snorretje en brilletje passen perfect en je wilt 'm graag geloven. Zijn vrouw ook. Wat meer Melanie Lynskey had vast en zeker geen kwaad gedaan. Desondanks een hele aangename film van Soderbergh, die ik zeker nog een keer ga bekijken.

Vond 'm niet echt denderend. Allemaal stropdassen. Het is gelukkig niet zo'n flauwe zooi als bij de meeste komedies, het kan opzich nog wel sirieus overkomen. Maar het onderwerp sprak me totaal niet aan. Schulden, advocaten, prijsafspraken, fraude.... interesseert me niet echt.
Ik vond het ook niet heel grappig. En voor een ijsbeer is het zwaar om na te gaan dat zijn zwarte neus opvalt? Volgens mij zijn beren juist heel slim. Maar dat terzijde, opzich was die voice-over wel geinig gedaan. Zoals die mieren die geen keuzes hoeven te maken, komt zomaar even tussendoor, maakt het iets luchtiger.
Toch vind ik het al bij al een beetje saai en eentonig.
Ik zie trouwens net pas (bovenaan) dat het Matt Damon was, die Whitacre speelde. Was me niet opgevallen, wellicht door die moustache maar hij leek ook wat dikker hier.

Een redelijke film...

Tjonge wat een leugen verhaal tegen FBI waarheid vertellen...

Geen spannend film, het is een redelijke komedie...

Geen aanrader en geen boeiend verhaal...

Acteur Matt Damon speelt niet zo goed...

3 sterren!

Wat een ontzettende waus die Whitacre, mooie kerel hehe. Langzame film, vermakelijk, lichte humor waar je niet echt bij lacht maar meer bij denkt: wat een leugenaar.

Eigenlijk kabbelt de hele film zo'n beetje voort. Geen echte aanrader maar eigenlijk helemaal niet zo slecht.

En weer een ontzettend oninteressante film van Soderbergh. Neemt die man alleen maar saaie projecten aan? Ik begin de hoop te verliezen dat ik ooit nog eens een leuke/goede film van hem ga zien.

Verhaal is erg saai. De vertelling is niet interessant, en de verwikkelingen zijn af en toe erg warrig gebracht en konden mij niet overhalen om er echt in op te gaan. Damon laat wel een degelijke rol zien, ook de eerste keer dat ik hem kan waarderen in een film. Dat is ook meteen een van de sterkste punten aan de film. Filmtechnisch erg degelijk zoals we altijd wel van de regisseur kunnen verwachten. Helaas weet hij het verhaal nooit met wat schwung te vertellen, en dat maakt het niet meer dan een erg standaard Hollywood misdaad/komedie waarbij alles netjes binnen de lijntjes blijft.

Matt Damon zet op overtuigende wijze iemand neer met de één of andere stoornis.

Film is wel langdradig en moet het in zijn geheel hebben van dhr. Damon. Paar mooie teksten ook uit zijn mond zoals over de ijsbeer en diens neus tijdens het jagen op zeehonden.

Krap voldoende, drie sterretjes

Weer een geestig filmpje van Sodenberg met Matt Damon in de hoofdrol. Dit keer mag Damon spelen als zwendelaar Mark Whitarcre. En Sodenberg gaat hierin weer lekker grondig en humoristisch te werk en inderdaad: Fans van Oceans Eleven en Out of Sight zullen niet teleurgesteld zijn. De film doelt ook weer meer op de fraude die er gepleegd word door Whitacre, en natuurlijk weer de familiesoap erbij aangezien Mark met al zijn gedoe zijn hele gezin erin meesleept ook. Verder mooie momenten, bijrollen, locaties en creativiteit. Gewoon gerant voor een avondje vermaak.

4,0*

Weinig interessante film die te lang duurt.

Springt nogal van de hak op de tak.

De documentaire die Discovery Channel maakte over Mark Whitacre (Undercover: Operation Harvest King) geeft meer informatie en kijkt bovendien beter weg.

Wel leuk gespeeld door Matt Damon.

Zeer matig.

Wat onevenwichtige film waarin Damon een goede rol speelt maar het materiaal het toch soms in de steek laat. Het simpele verhaal heeft net niet genoeg te bieden waardoor de film toch wat tekort schiet. Bovendien blijven de karakters erg oppervlakkig, terwijl er genoeg tijd was om daar wat meer aandacht aan te besteden. Toch is de benadering leuk en de sfeer alsmede de rol van Damon maken het toch nog de moeite waard.

Leuk.

Was alweer even geleden dat ik een Soderbergh gezien heb, met deze film bewijst hij toch een fijne regisseur zijn. Als geheel schort het misschien een klein beetje, maar genoeg om van deze film een lichtspeciale ervaring te maken.

Damon in één van z'n beste rollen totdusver. Had vroeger wel leuke rolletjes, maar zat de laatste tijd vaak in vervelende films als vervelend personage (Bourne enzo). Hij is perfect als aanstekelijke loser en draagt de film met z'n rol bijna volledig.

Al doet Soderbergh ook nog wel een duit in het zakje. Visueel verzorgd maar niet héél speciaal, de soundtrack is dat duidelijk wel. Blije, bijna-circus muziekjes die de hele film een lekker luchtig sfeertje geven. In combinatie met een erg grappige voice over en een arsenaal aan goofy sidecharacters zorgt het voor genoeg leuke scenes.

Althans, voor een minuutje of 90 dan. Het laatste half uur had ik het eigenlijk wel een beetje gezien, waardoor de film toch wat van z'n charme verliest. Het wordt niet saai of vervelend, maar de lol is er wel een beetje af en qua narratief vond ik het dan ook weer niet zó interessant.

Maar een erg lollig tussendoortje, maar verliest een halfje omdat het niet wat economischer verteld kon worden.

Dikke 3.0*

Goeie film over een klokkenluider die informatie heeft over prijsafspraken binnen de voedingsindustrie. Een serieus verhaal dat hier behoorlijk luchtig wordt neergezet. Het duurt even voordat de film op gang komt, maar is daarna zeker onderhoudend (ook vanwege een aantal verrassingen). Matt Damon zet een bijzonder personage neer in de titelrol.

Net een Coen film maar meer ingetogen.

Ik kon persoonijk d subtiele humor en de film stijl wel smaken. De ingenieuze en luchtige voiceovers smukten het met opzet warrige verhaal mooi op.

Soms moeilijk te volgen, maar Damon is steengoed en het verhaal fascinerend. Na de film blijf je alsnog enigszins vertwijfeld achter. Mooie toevoeging zijn die gedachtes van Whitacre die van de hak op de tak gaan. Tot slot zelfs nog een aangrijpende scène als Marc's vrouw hem vraagt nu eindelijk te stoppen met liegen in het gesprek over Dr. Miller met Sheppard. Al met al prima film. Leuk ook om nog eens te kijken met de kennis van de afloop; wellicht dat je dan nog wat meer oppikt .

Vermakelijke film, lekker luchtige benadering, terwijl het verhaal op zich ook een serieuze crimi-drama-aanpak had kunnen krijgen (zeker als je nagaat dat het waargebeurd is). Maarja, alleen al die over the top '70-muziekjes trekt de sfeer duidelijk naar de humoristische kant, grappig om te merken hoeveel invloed dat heeft. Natuurlijk komt dat ook doordat bijna alle karakters wat aangedikt zijn, al lijkt dat in het begin niet zo. Leuk subtiel gedaan.
Veel leuke dingetjes, het is grappig om gaandeweg steeds weer nieuwe 'bobo's' te zien, omdat het wéér een stapje hoger is gegaan. Het bedrag dat alweer stijgt. Het steeds aandoenlijker wordende gedrag van Mike. De 70's vs 90's-mixup in vormgeving.
Wellicht gaat het verhaal ook nog beetje over the top en duurt het net wat te lang voor hetzelfde trucje, maar vervelend wordt het niet en dit is nou een perfect tussendoortje.

Film waarbij ik de eerste keer al zoiets had van wat moet ik hier mee en dat is zoveel jaren later niet veel anders. En dat lijkt het meeste te komen doordat het niet duidelijk is waar de film heen wil of wat Soderbergh nu precies in gedachten had, en wellicht dat het in die zelfde gedachten fantastisch was, de uitwerking daarentegen is dat verre van.

Aan het verhaal ligt het in eerste instantie niet want met de zogenaamde prijsafspraken, oplichting, afpersing en bemoeienis van de FBI is er zat voor een goed verhaal, laat staan het kleurrijke figuur dat Marc Whitacre zou kunnen zijn. Nu moet ik zeggen dat ik niet zoveel met Soderbergh heb, de paar films die lukken zijn dan ook wel meteen heel goed te noemen met The Jac

ket en Traffic, soms is het niet om door te komen zoals in het geval van Che, of zegt het me gewoon niets in het geval van Good Night And Good Luck, de hele Oceans reeks en het teleurstellende Contagion. Het is het vaak allemaal net niet en wat The Informant betreft maakt Soderbergh het wel heel bont, slechts enkele momenten van humor zijn bod aardig, bijvoorbeeld het moment waar Withacre zijn opnameapparaat aan de praat probeert te krijgen te midden van een kamer vol mensen. Het is uiteraard veel te weinig en dit is vooral heel erg te wijten aan de toon.

Storend vanaf het begin is die vrolijke liftmuziek. Het idee en de stijl moet grappig of melig zijn, toch heb ik er niets mee. Dan is er een de babbelzieke Whitacre zelf die constant de meest vreemde weetjes opdreunt in voice overs. Ja ik snap dat het als doel heeft om te laten zien dat er wat aan de man mankeert, toch is het beeld te flauw en komt totaal niet over dat dit uiteindelijk geestelijk gezien een behoorlijk ziek man is met een bipolaire stoornis. Behalve dat is The Informant niet boeiend, interessant of spannend en een behoorlijke tijdverspilling. Deze Soderbergh kan heel snel vergeten worden of nog beter overgeslagen en ik vraag me af wat Soderbergh.in gedachten had.

beetje warrige film waarbij de humor ver te zoeken is.

volgens de filmbeschrijving misdaad/komedie.

vindt het zelf meer drama.

nee niet mijn film, heb m uitgekeken omdat ik dacht dat t nog iets werd

helaas