El Auge del Humano (2016)

Vage, experimentele film die me in een hypnose bracht. Ik heb enkel een vaag idee waar de film over gaat maar dat is volgens mij niet zo belangrijk. Enkele keren verloor ik mijn aandacht en kwam ik uit mijn trance. Op die momenten vroeg ik me af hoe lang het nog ging duren en waar ik eigenlijk naar zat te kijken. Al met al een bijzonder werk.

Aanstaande zondag de Nederlandse première van El Auge del Humano in Filmhuis De Spiegel! Mocht je niet overtuigd zijn door de trailer en de synopsis check dan de internationale recensies. Unaniem positief.

De film deed het niet voor mij. El auge del humano is een registrerende film in wat je dogme-stijl zou kunnen noemen: handheld-camerawerk van het schokkerigste soort zonder kunstverlichting, zonder nabewerking en zonder muziek. Hoewel dit een aantal keer tot iets bijzonders leidt (een camera die de trap van een bruggetje oploopt bijvoorbeeld, tijdens een longtake van zeker meer dan 5 minuten), is het overwegend vooral lelijk, onderbelicht en nauwelijks scherp.

De twee meest memorabele momenten zijn de overgangen tussen de drie settings. Bij de eerste overgang verplaatst de camera zich als het ware door een computerscherm heen, de tweede keer door een mierenhoop. Die hoop mieren dwingt tegelijk tot reflectie. Wat wil Williams laten zien met de aaneenschakeling van schijnbaar nutteloze menselijke handelingen die de film voorschotelt? Misschien wel precies dat.

Aan het einde gebeurt er nog eens wat interessants. Uit aanvankelijk losse geluiden ontstaat langzaam ritme, muziek. Voor het eerst is het beeld dat de camera geeft vast. We zien de binnenzijde van een smartphone. Wellicht wil Williams toch iets zeggen over techniek als eindpunt van de rol van de mensheid (de volgende stap in de evolutie, zie 'The mind of the universe')? Zeg ik een dag later met enige twijfel.

Ondanks deze momenten echter voor mij een grotendeels mislukte film.