The Long Gray Line (1955)

Marty Maher is een Ierse immigrant, die zich opwerkt in het Leger van de VS tot officier en waar hij uiteindelijk 50 jaar in dienst is. Hij begint met te werken als vaatwasser in de keuken maar wordt al gauw instructeur voor voetbal en zwemmen. Hij wordt verliefd op en huwt met de pittige roodharige Ierse dame Mary. Met veel van de jonge kadetten die hij opleidt raakt hij bevriend. Gebaseerd op een echte persoon.

Dat Amerikaans patriottisme en militarisme is niet aan mij besteed. Ik vond het een saaie, langdradige film met heel weinig actie. Het is wellicht de eerste keer dat iets van John Ford mij niet kon bekoren. Ook van Tyrone Power heb ik beslist veel beter gezien. De humor is aan de flauwe kant. Een nogal sentimentele prent die bij mij persoonlijk tegenviel maar blijkbaar toch bij velen gesmaakt wordt.

Schaamteloze kloon van Goodbye, Mr. Chips (1939) is gebaseerd op het leven Marty Maher [hier gespeeld door Tyrone Power], die vanaf 1898 maar liefst 55 jaar leefde in dienst van West Point waar hij een reputatie opbouwde als een vaderfiguur die meer dan wie ook soldaten persoonlijk kende. Waargebeurd dus, maar dat heeft John Ford er niet van weerhouden om het verhaal te overgieten met een combinatie van tragiek (veel van Mahers rekruten sneuvelden tijdens beide wereldoorlogen) en sentiment. Het feit dat de film grotendeels op West Point is gefilmd is absoluut een pluspunt en Power is charismatisch in de hoofdrol. Bovendien is er prima ondersteunend werk van Ford-favorieten Maureen O'Hara als Mahers grote liefde en Donald Crisp als 'Old Martin'. Het maakt veel goed, maar is niet voldoende om te tekortkomingen van deze biopic helemaal glad te strijken.

Onderschatte film van Ford. Aanzienlijk beter dan ik verwacht had. Veel meer dan een soort rags to riches verhaal dan het aanvankelijk lijkt te worden. Er zit een ambivalent laagje in de film dat Ford ongetwijfeld zou hebben ontkend erin te hebben gestopt. Enerzijds kun je dit zien als een portret van man die de Amerikaanse droom heeft geleefd en van een immigrant met niets die niet zoveel leek te kunnen zich opwerkte naar een monument op de belangrijkste militaire school van de VS. Dat alles gedrenkt in sentiment, nostalgie naar het oude land (Ierland), tragiek en vele jonge jongens die grote mannen werden (waaronder Eisenhower). Anderzijds is dit een tragisch portret van een man die op een plek zit waar hij eigenlijk niet wil zijn en heel vaak aankondigt weg te gaan. Maar niet kan omdat hij door vele mensen in een soort systeem gehouden wordt. Tegelijk slaagt de film er wonderwel in om een verbinding te leggen tussen Marty Maher en traditie. Ford maakt er een heel erg gesloten wereld van. Voor Maher bijna een gevangenis. Hij mag niet eens naar de oorlogen. Een film die ook heel erg over de geschiedenis gaat en over de pijn van het ouder worden.

Erg veel enigszins geforceerde Ierse accentjes. En qua stijl (cinemascope, veel stilstaande camera) anders dan Fords normale doen. Hij eindigt aanzienlijk beter dan de film begint. Dus even volhouden als je hem gaat zien. Ik eindig een stuk hoger dan ik na een half uurtje kijken gedacht had. Met zeker in het laatste uur sentiment van het allerfraaiste soort.