Junior Bonner (1972)

Leuk filmpje. Het matige verhaaltje is Peckinpah vergeven; dat maakt ie ruimschoots goed met de mooie rodeoscènes.

3*

Peckinpah + McQueen, dan denk je dat het een goede film moet opleveren.

Niet dus, enorm saaie film, vooral het eerste uur waarin NIETS gebeurt.

Ik bewonder Peckinpah en McQueen voor hun andere films, maar voor deze kom ik niet verder dan een 1.

Peckinpah doet het soms ook wat rustiger aan. Het is een erg timide toon, die de film helpt maar ook wat in de weg zit. Er gebeurt weinig opzienbarends, maar saai vond ik het niet. Het is een leuk kijkje in de wereld van de rodeo. Een wereld die me niet bijzonder aanspreekt, extra bijzonder dus dat ik het gemakkelijk vond wegkijken (vooral omdat er dus weinig speciaals gebeurt). Junior Bonner heeft mede daardoor een soort realisme en geloofwaardigheid die dan weer in het voordeel werkt. Geen heroïsche taferelen of andere clichés, maar een film die het midden houdt tussen een weergave van het eenzame bestaan van een rodeorijder en tegelijk ook vrij luchtig en komisch is (zoals het bargevecht). Vrij sterk geacteerd door acteurs in de winter van hun carrière, iets dat in feite zelfs voor McQueen zo was. Toch is een Peckinpah die zich uitslooft meer de moeite waard, maar qua afwisseling is dit best welkom. 3 sterren.

Well, they're both down under

Ik weet nooit goed wat aanvangen met het oeuvre van Sam Peckinpah. Ik was er indertijd rotsvast van overtuigd dat het een regisseur was die me wel ging liggen en hoewel ik een zekere degelijkheid in zijn werk zie, heeft geen enkele film me tot nu toe echt kunnen overtuigen. The Wild Bunch en Pat Garrett & Billy the Kid zijn allebei gestrand op 3.5* en The Deadly Companions moet het zelfs met maar 2* doen. In dat opzicht vreesde ik dan ook dat ik met Junior Bonner een miskoop had begaan, maar iets met Steve McQueen kan ik toch moeilijk laten liggen.

En wat blijkt? Hier is eigenlijk bitter weinig mis mee. Ik dacht altijd dat dit zich ergens op het einde van de carrière van Peckinpah afspeelde en dat het eerder wat een film van vergane glorie ging worden, maar de regisseur levert een erg vlotte film af die niet te lang blijft stilstaan bij een of ander plotje rond een gezin dat uit elkaar gegroeid is. Je moet bijna weliswaar altijd iet of wat een kapstok hebben om de gebeurtenissen van de film aan op te hangen, maar Peckinpah schetst hier vooral het wel en wee in een klein stadje - waar de jaarlijkse rodeo het hoogtepunt - is zonder al te veel franjes. De focus is vooral op de sfeerbeelden van de verschillende wedstrijden komen te liggen en halverwege zit er nog een toffe knokscène in een café, daar ben ik altijd wel fan van. Het einde is dan ook nog mooi in al zijn eenvoud waardoor Junior Bonner een erg vlot wegkijkend filmpje is, zeker als je in het achterhoofd dat dit op zich een thema is waar ik bitter weinig mee heb.

Want hoewel ik best wel eens graag een Western zie, heb ik al ontdekt dat ik vooral John Wayne graag zie spelen. Die heeft hier natuurlijk niets te zoeken doordat dit in de eerste plaats een Steve McQueen film is. Die doet het zoals te verwachten degelijk en speelt de titelrol met verve. Het leukste was nog de dansscène waarbij hij het gevecht dat erop volgt uitlokt. Dat subtiele knikje wanneer hij Charmagne doorgeeft aan zijn kameraad.. Heerlijk! Het is echter Robert Preston die vader Bonner speelt die met de meeste pluimen gaat lopen. Doet het erg fijntjes en heeft een leuke chemie met een ook altijd even degelijke Ida Lupino. Sowieso eigenlijk weinig aan te merken op de gehele cast.

Ik ben eerlijk gezegd nog aan het twijfelen om hier 4* aan uit te delen maar dan zou ik dat boven The Wild Bunch en Pat Garret zetten. Hoewel dat alletwee films waren waar ik misschien net iets meer van verwacht had, zegt mijn gevoel dat het niet correct is om hen lager te zetten dan Junior Bonner. Op naar The Ballad of Cable Hogue en Ride the High Country in ieder geval, die liggen hier ook nog stof te verzamelen.

3.5*

Ace Bonner mag ab-so-luut het ziekenhuis niet verlaten, doet dat toch, loopt dan wat te pronken in een parade, doet mee aan een rodeo, en vertrekt uiteindelijk in z'n eentje en voorgoed naar de andere kant van de wereld om goud te gaan zoeken.
Dit soort kortzichtige onzin, in een goedkoop en flauw verhaal, en met onuitgewerkte personages die aan alle clichés beantwoorden: dàt is Junior Bonner.

Daarbovenop een portie seksisme (maar misschien eigen aan die plaats en tijd ?).
En dan de rodeo's... Een of andere filosoof zei ooit dat het beschavingsniveau van een maatschappij kan afgemeten worden aan de manier waarop dieren behandeld worden. Wel, nog los van de alomtegenwoordige vleesindustrie, ziet dat er hier helemaal niet goed uit.

Saaie bedoening, met Steve McQueen als een zeldzaam lichtpunt.

Ingetogen en onderkoeld zijn geen adjectieven die ik met Sam Peckinpah zou associëren, maar in Junior Bonner laat hij eerder de ogen en de lichaamstaal dan de vuisten en de revolvers spreken (behalve dan tijdens een knokpartij in de saloon, pardon, bar waarin ik elk moment verwachtte Lucky Luke te zien opdoemen). Dankzij glansrollen voor Steve McQueen als de man die niet meer in het geïndustrialiseerde tijdperk past en Robert Preston als zijn vader die vermoedelijk nooit waar dan ook heeft gepast staan er twee prachtige personages aan wie het redelijk plotloze maar zeker niet inhoudsloze verhaal kan worden opgehangen, en dan hebben we ook Ben Johnson nog. Ruimschoots genoten, ondanks de belabberde 4:3-transfer van DFW.

Klassiekerzondag, dus verder met Peckinpah wat vorige week Major Dundee bracht en gisteren dus Junior Bonner. En waar Dundee voldeed maar niet super was had ik toch wel verwachtingen van McQueen in deze prent, maar de comments en cijfer gemiddelde logen er niet om toen ik deze onder ogen kreeg. En laten we het zo zeggen dat er geen woord gelogen is aan de algemene consensus.

Over het verhaal hoeven niet veel woorden vuil gemaakt te worden want deze is uitermate simpel met rodeocowboy Jr. Bonner op zijn retour die eenmaal thuis ondekt dat hij beter onderweg had kunnen blijven want een huis is er niet meer, het geld is op en met de overgebleven familie is er ook alleen maar gedoe waarop Jr. al bietsend bij wie hij maar kent weer vertrekt naar de volgende rodeo in de hoop het nodige aan geld te winnen. En dat is het eigenlijk wel binnen een verhaal die buiten McQueen en een paar bekende gezichten in de vorm van Joe Don Baker en Bill McKinney een niet zo heel bekende cast heeft.

Maar wat Peckinpah verder met deze film wil is me werkelijk een raadsel waar het optilt van de rare figuren en momenten zoals de dreigende bulldozer chauffeur, er eigenlijk het eerste uur niets gebeurt en daarna natuurlijk vooral de focus komt te liggen op de rodeo met alle disciplines. Authentiek, rustiek en een blik op de sociale omstandigheden lees ik dan onderandere, en het moet gezegd dat het hele rodeo gebeuren fantastisch in beeld wordt gebracht en McQueen vast verschillende stunts zelf heeft gedaan. Maar buiten dat zie ik toch een buitengewoon deplorabel en in- en intriest beeld van mensen die niets in het leven heb behalve de rodeo, geen cent hebben om hun reet te krabben en ieder moment zwaar arbeidsongeschikt kunnen raken waarop hun inkomstenbron weg valt en ze weinig anders kunnen dan wegkwijnen.

En laat ik nu de indruk hebben dat dit Peckinpah's bedoeling vast niet geweest is om juist de schaduwkant van figuren en families als de Bonners te tonen, want dat doet de film wat mij betreft wel. Als dit een poging tot verheerlijking of charme op dat vlak is zie ik toch alleen maar een trieste kliek wannabe cowboys die niet volwassen willen worden of voor wie het al te laat is. Een sneu beeld van zogenaamd flink volk levend in armoede. Buiten dat is de film uitermate saai en biedt het verhaaltechnisch allemaal erg weinig. Daarom wat mij betreft dan ook niet een voldoende. Benieuwd wat Pat Garrett & Billy the Kid volgende week te bieden heeft.