Mein Liebster Feind - Klaus Kinski (1999)

Wederom een prachtige documentaire van Werner Herzog, dit keer over het enfant terrible Klaus Kinski.

Kinski is de belangrijkste acteur voor de carriere van Herzog zelf geweest en samen hebben ze onafgebroken jarenlang geruzied en dan weer alles bijgelegd en zo verder. Deze documentaire laat precies zien wat ik eigenlijk wist, dat Kinski namelijk een egotripper van het zuiverste water is, die oprecht dacht dat hij Jezus Christus zelf was. Hij gaat onredelijk om met mensen, laat niemand in zijn waarde en als het hem uitkomt verwondt hij ze zelfs.

De archiefbeelden uit Aguirre, Fitzcarraldo en Woyzeck blijven mooi om te zien en Herzog gaat nog bij wat oude gedienden op bezoek (Claudia Cardinale als oude dame). Mooi werk.

Leuk om eens gezien te hebben. Best een vermakelijke docu die laat zien hoe dun de lijn tussen gek en geniaal is. Herzog had wel wat dieper in kunnen gaan op het waarom, nu waren het alleen eindeloze voorbeelden en anekdotes van Herzog over zijn turbulente samenwerking met hem. Dat zal vast de bedoeling zijn geweest, maar op deze manier wordt het nooit een intelligente karakterschets. Het blijft een beetje repeterend laten zien hoe het is. Dat is best leuk en Herzog is ook erg eerlijk over Kinski. Bovendien is het weer een klein feestje om fragmenten uit de films van Herzog te zien. Maar er wordt vooral veel aandacht besteed aan de grilligheden van Kinski. En dat is het ook wel een beetje. Wel leuk om te zien hoe onmogelijke projecten als Aquirre en Fitzcaraldo (waar sowieso verreweg de meeste aandacht naar uitging) nog onmogelijker worden en hoe bijzonder het eigenlijk is dat er toch zulke goede films uit zijn gekomen. 3,5 sterren.

De tweede documentaire van het weekend over een ontzettend getalenteerde, ontzettend nare man. Na Ginger Baker is het nu de beurt aan Klaus Kinski, in de documentaire Mein Liebster Feind, gemaakt door zijn geregelde collaborator Werner Herzog. Ik kan Herzog's films over het algemeen erg goed waarderen, en datzelfde geldt voor de acteerprestaties van Kinski. En vanuit dat perspectief is het best wel interessant om verhalen te horen over met name Aguirre en Fitzcarraldo (en in iets mindere mate over hun andere samenwerkingen), en Herzog terug te zien gaan naar de jungle waar het is opgenomen. Kinski is compleet rucksichtlos, intens, egocentrisch, gewelddadig, opvliegend, en leeft zich regelmatig zo in zijn rollen in dat de grens tussen fictie en werkelijkheid voor hem vervagen. Zie bijvoorbeeld zijn Jesus-speech in het begin, of de geweldige anekdote waarin de Indiaanse extra's zo geintimideerd en overtuigd van Kinski's waanzin zijn dat ze Herzog aanbieden om Kinski voor hem te vermoorden.

Maar toch, het is wel vermakelijk maar veel meer ook niet. We horen voornamelijk Werner Herzog, en af en toe wat andere mensen die betrokken waren bij de producties, en de gesproken anekdotes zijn op een gegeven moment wel genoeg geweest. Herzog is zelf trouwens ook niet de meest makkelijke man of betrouwbare verteller, zoals bijvoorbeeld blijkt uit zijn verhaal hoe hij Kinski op een gegeven moment onder bedreiging van een geweer gedwongen heeft om Aguirre af te maken, of hoe hij op een gegeven moment op het punt stond om een brandbom naar Kinski's huis te gooien. Op een gegeven moment wist Herzog ook wel met Kinski om te gaan, en wist hij welke knoppen in te drukken om hem op de juiste manier te manipuleren. Het is dan ook wel weer grappig om op een gegeven moment te horen hoe Claudia Cardinale en Eva Mattes (zijn tegenspeelster in Woyzeck) over hem praten: als een lief, verlegen jochie en correcte tegenspeler, in plaats van de agressieve maniak waarin hij vaak verviel.

Kortom, leuke verhalen over een erg goed acteur, een onmogelijk mens en een grootse bron van anekdoten, ook over de wisselwerking tussen hem en Herzog. Maar toch iets teveel een oplepeling van anekdotes om me echt weg te blazen.