24 Hour Party People (2002)

Ik ga niet stemmen, omdat ik maar de helft heb gezien. Maar die helft vond ik echt zaaaai !! Ik vond die hoofdpersoon echt irritant en het verhaal oninterresant. ik vond alleen dat stukje met die "herderseend" heel grappig. Alleen kwam dat helemaal uit het niets vallen. Ohja en zijn reactie toen hij zijn vrouw op de wc betrapte met die andere vent vond ik ook wel droog.

Het is geen standaardfilm, het heeft wat weg van een (gedramatiseerde) documentaire, maar is dat duidelijk niet. Deze film is daarom zeker niet voor iedereen geschikt.

Niet zo briljant als 'This is Spinal Tap', maar mijns inziens wel de beste en origineelste film over muziek die de afgelopen tijd verschenen is.

Zeker een aanrader voor liefhebbers van Steve Coogan en als je geïnteresseerd ben in de opleving van New Wave.

Wat een verschrikkelijke film zeg. Ik had een bruisende film verwacht met veel toffe muziek er in, maar ik heb me hier bijna 2 uur zitten te vervelen, terwijl ik destijds toch best wel een fan was van veel van die Madchester bandjes.

Wie heeft ooit besloten dat het levensverhaal van Tony Wilson interessant genoeg is om er een film van te maken en wie heeft ooit besloten dat Steve Coogan grappig is? Ik begrijp al die lof en prijs voor deze film echt niet.

Vanavond eindelijk eens gekeken.

Ik denk dat dit toch echt een film voor de liefhebbers is.

Wij vonden hem in ieder geval geweldig.

Maar dit was in de jaren tachtig ook echt onze muziek.

Als groot liefhebber van Joy Division vond ik het alleen maar leuk dat er eens aan dit soort muziek aandacht besteed werd.

Totaan het hele Madchester gebeuren(waar ik helemaal niets mee heb)vond ik de film best de moeite waard. Herkenbare sfeer met evenzeer herkenbare muziek van Joy Division die toch wel maatgevend was voor de alternatieve muziek van de begin jaren 80. 3,5*

Danste Ian Curtis echt zo op het podium ? Tony Wilson gaf in het commentaar aan dat de spastische bewegingen tot op zekere hoogte waren terug te leiden op zijn epilepsie.

Gisteren eindelijk eens gezien. Zeker de moeite waard, maar naar mijn smaak alleen voor insiders, waar ik mezelf wel toe reken. Als je verder niks met de muziek hebt, wordt het lastig deze film te waarderen, alhoewel de humor veel mensen zal aanspreken. Dat verhaal over de hoes van Blue Monday en die veel te dure tafel zijn kostelijk natuurlijk. De cameo's zijn ook lollig. Je moet er wel tegenkunnen dat regelmatig wordt verteld dat je naar een film zit te kijken, dat het dus allemaal wel echt is gebeurd, maar dat het is nagespeeld. Ik vond dat wel een leuke vondst, het werkte wel.
Al met al, ook vanwege de soundtrack, en ondanks de Peugeot 505 die ten tijde van de Sex Pistols nog echt niet op de weg te zien was, 4 sterren.

Vrienden van mij lopen helemaal weg met de film en zelfs de verkoper zei dattie geweldig was. Vond ik ook! Vond ik ook! Maar toch een stuk minder dan ik gehoopt had.

Steve Coogan werkelijk BRILJANT als Tony Wilson.

Eindelijk kunnen bemachtigen en ik ben blij dat ik hem heb kunnen zien. Erg leuke docu/film met een aantal zeer grappige momenten en een fantastische soundtrack. Joy Division, Sex Pistols, The Clash, het kwam allemaal voorbij. Jammergenoeg tijdens het madchaster gedeelte geen Stone Roses, maar dat zal wel komen omdat Wilson die niet onder contract had. En het belangrijkste van allemaal, geen Simply Red(waar nog een leuke grap over wordt gemaakt). 4 sterren.

De simply red scene was inderdaad erg grappig. coole film over een muziekmanagern slash clubhouder in het middelpunt van de belangstelling. Muziekhistorisch ook interessant. Let op de duivenscene. 4

helemaal weer in die muziek door die film. Geweldig lekker gevoel gekregen door die film. Happy Mondays, Joy Division heerlijk. Zo echt zou iedere film over muziek moeten zijn.

4,5*

ik heb hem nog niet gezien, maar net gekocht...ben benieuwd...ben grote Steve Coogan fan (Alan Patridge!) en nog grotere New Order fan...(dit moet haast wel goed gaan)

Beetje een rommelige film, maarja we zijn niet anders van Winterbottom gewend; het heeft juist wel iets. Ik heb niet zo veel met die muziekscene (vroegere Gothic, New Wave) enzo, maar vond het wel interessant om eens te zien hoe zo'n scene zich ontwikkelt. 3,5* toch wel.

"I was only kissing. That's full penetration."

Briljante verfilming! Ian Curtis wordt te goed neergezet, het is bijna eng. De opkomst en ondergang van ´Factory Records´ wordt geweldig neergezet.

Prachtig en natuurlijk met een geweldige soundtrack!

Het is een enorm rommeltje deze film, maar wel een leuk rommeltje. Ik vind de meeste muziek in deze film geen klap aan maar er zitten toch erg veel leuke anekdotes in zodat het ook voor niet fans van Joy Division en dergelijke interessant blijft. Heb me echt rot gelachen om die duiven. Het zijn inderdaad ratten met vleugels .

Dat rommeltje zorgt er dan weer wel voor dat het een originele film is geworden. Alles werkte voor mij, tot aan het in de camera kijken toe. Ook grappig dat er tijdens de film ook regelmatig gezegd wordt dat het een film is waar je naar aan het kijken bent.

Goed geacteerd ook. Vooral Steve Coogan is erg goed als Tony Wilson maar ook leuk om Andy Serkis eens in een andere rol te zien.

4*

Wat een briljante film zeg, dat had ik nou net even nodig na al dat standaardwerk dat ik de afgelopen tijd op tv heb gezien! Topfilm met een heerlijke Steve Coogan en uiteraard een fantastische soundtrack!

En dat ze dan zó'n film uitzenden op mijn verjaardag! Hulde!

Wat een verschrikkelijk goede film is dit!

Had Winterbottom maar de opdracht gekregen Hi-Fidelity te verfilmen.

Hij heeft al bewezen goed muziek en relaties samen te brengen in een film.

Hij weet tenminste echt de juiste snaar van een muziekliefhebber te raken.

4 Sterren!

Geen meesterwerk, maar wel behoorlijk leuk. Prettig alle kanten op schietende film. Drijft op de humor en vooral op de muziek en daar luister ik erg graag naar. Dat helpt enorm voor het waarderen van deze film. Veel van de anekdoten in deze film kende ik al, maar toch leuk om ze in deze vorm voorbij te zien komen.

3.5*

Jammergenoeg kan ik het niet eens zijn met de meesten hier, want een briljante verfilming was dit zeker niet. De muziek kon amper boeien, de (wellicht bewuste) povere geluidskwaliteit is me in het verkeerde keelgat geschoten en het rommelige sfeertje blijft me iets té rommmelig. (vb. de verassende dood van de lead-singer van Joy Division...)
Steve Coogan vertolkt een schitterende Tony (waarschijnlijk het enige echt briljante aan deze verfilming), die ook vaak heel erg grappig overkomt; maar evenzeer bewandelt deze prent teveel zijpaadjes en wordt hij gewoon oninteressant en traag (bij bepaalde momenten, wel te verstaan)...
Op het wat slabakkende eerste deel, waar de klemtoon vooral op de beginnende bandjes ligt, volgt (natuurlijk) een boeiend tweede deel, waarin Tony zich een even emotioneel als grappig als verassend personage toont. Deze film is het bewijs dat die wat simpele en in mijn oren ook "lelijke" muziek gemaakt was door lullen en wellicht ook voor lullen (sorry voor het taalgebruik).
Het pogoën is trouwens erg grappig, ware de muziek ook nog te pruimen geweest, dan kon ik deze film waarschijnlijk beter waarderen. Maar voorlopig even niet dus...
2,75*

Ben het vooral eens met BoordAppel. De muziek is doorgaans kut, de film geweldig.

Winterbottom is ook zo iemand die een goeie film rond anders slechte muziek weet te bouwen. Mooi hoe een hele scene over een tijdspanne van een kleine 20 jaar in net onder 120 minuten perfect weergegeven wordt. Episch, origineel, en het duurt een keer geen 3 uur.

De film is inderdaad een rommeltje, maar dat maakt het net zo gezellig. Dat hele Tony figuur is zelf niet beter. Al moet ik bekennen dat met het oprichten van z'n club (en met het verschijnen van betere muziek) alles nog beter op z'n plaats viel. Ook leuk de komische interludes. De duiven, die gans, het verhaaltje over de kanalen, Tony die tegen die camera spreekt.

De film werkt gewoon. Iets wat ik over andere Winterbottoms ook al een keertje gezegd heb. Uniek filmmaker eigenlijk, gezien dit een film was met een topic wat mij voor geen meter boeit. 4*

Ik hou wel van deze muziek en daarom kan ik ook absoluut geen commentaar leveren op de muziek. Steve Coogan speelt echt geweldig als Tony en ik hield van zijn personage met een paar mooie quotes die al vaak genoeg zijn opgenoemd hier. De hele film intrigeerde me en werd geen moment saai of voorspelbaar. 4 sterren

Verplichte kost voor de rampenerende MTV jeugd van tegenwoordig. Prachtfilm over muziek in Manchester in het tijdperk eind jaren 70 t/m begin jaren 90. Tevens de opkomst en de ondergang van Factory records.

De muziek is briljant (mooie akoestische scene met blue monday) De humor geweldig en de opzet van de film vindingrijk (het nagebootste optreden van The sex pistols vond ik prachtig).

Voor mij de beste muziekfilm ooit.

Het grootste minpunt van de film is dat het over Tony Wilson gaat, dat de tweede helft gaat over the happy mondays en dat het concept van een succes story al binnen een half uur om zeep word geholpen. Blijft over een prachtige docudrama over de opkomst van Joy Division, met een knap geacteerde Ian Curtis.

Alleen daarvoor een 3

Rommelig blijkt het sleutelwoord in bovenstaande berichten. En inderdaad, rommelig was het. Ik had me d’r best aan kunnen ergeren, ware het niet dat het hier gewoon werkt.

We zien quasi alles door de ogen van Tony. Buiten het feit dat het een grappig en bijdehand mannetje is dat over een verrukkelijke woordenschat bezit, is het vooral één brok vleesgeworden chaos. Verbazend dat dit filmpje dan een ietsje rommelig oogt ? Nee, ik dacht het niet.

Hoewel de film zelf stelt om de muziek te draaien heb ik er bijzonder weinig affiniteit mee. De aanloop naar Joy Division en de korte levensloop ervan vond ik dan wel weer leuk om volgen. Tony 'the man who's being postmodern, before it's even fashionable' en z’n aanhang boeiden daarentegen des te meer.

Heb meermaals in een deuk gelegen om Tony’s verbale (gortdroge) uitspattingen. Jazz is the last refuge of the untalented. Jazz musicians enjoy themselves more than anyone listening to them does en ga zo maar verder.

Prima werk van Winterbottom dus, snel The Road to Guantanamo maar eens zien. 4*

mwah, is mijn eerste reactie na het zien van 24 hour party people. Eerste deel (vóór de Hacienda) met Joy Division en de echte beelden van Sex Pistols waren fantastisch, dus ik ging er even lekker voor zitten, maar na de dood van Ian Curtis zakte de film volledig in naar mijn mening. Het hele Happy Mondays verhaal en de hele Rave cultuur vielen zwaar tegen itt het eerste deel van de film. Toch zou ik hier een 3,5 aan willen geven

De eerste helft van de film is geniaal! Daarna zakt ie wat in. De humor blijft, maar het is minder boeiend. Die Happy Mondays hadden een wat te grote rol, ik zou wat meer van New Order en A Certain Ratio hebben willen zien en horen in de film. De stijl vond ik wel erg gaaf, het zag er gewoon uit als een documentaire. Was het natuurlijk ook, maar dan wel erg aangedikt !

Ik ben een heel groot fan van Joy Division, en van hen zit genoeg muziek in de film; hun geschiedenis wordt in vogelvlucht belicht, maar Anton Corbijns film Control zal dat méér dan goed maken ! Verder leken de bandleden van Joy Division toch best goed! Tim Horrocks leek goed genoeg op Steve Morris (drummer), Ralf Little had wel wat weg van Peter 'Hooky' Hook (bassist; Little speelde in een serie, en zijn tegenspeelster was de ex-vrouw van de échte Hook !), alleen niet de juiste kleur haar, John Simm als Bernard Sumner (gitarist/toetsenist/zanger van New Order) kon bijna niet beter en Sean Harris als Ian Curtis (zanger); tja, wat moet ik nog zeggen?? Geweldig! Alleen Gillian Gilbert (gitariste/toetseniste New Order en vrouw van Steve Morris) was nooit zo goed te zien, dus dat kan ik niet beoordelen.

Steve Coogan stal natuurlijk de show! Droogheid ten top ! Andy Serkis als Martin Hannett was ook geweldig, zeker als de verhalen kloppen die ik over de échte Hannett heb gelezen !

Helaas werd het na de eerste helft minder interessant. Misschien moet ik hem nog eens zien als ik wat wakkerder ben. Voorlopig vier punten, dus, goeie score !

R.I.P Tony Wilson, Manchester and the world of music has got a lot to thank you for ...

Schitterende film. Vooral het tijdsbeeld van Engeland (eind jaren 70-begin jaren 80) in verval met "Transmission" als soundtrack is een van de beste scenes ooit. (vind ik)

De film heb ik na 10 minuten afgezet dus geen stem, niet mijn genre.

Beetje melige film over het hele Manchester-gebeuren, lijkt wel een parodie, had ik niet helemaal verwacht van Winterbottom.

Jammer dat ik bij Coogan per definitie aan Alan Partridge moet denken, vooral omdat hij deze rol bij vlagen ook zo speelde.

Maar goed, kan verder de pret niet drukken, het is bij vlagen zeker grappig en vooral apart. Geinige situaties en maffe personen. Shaun Ryder uiteraard. .