Nine (2009)

Film ziet er prachtig uit en ook op de acteerprestaties valt weinig af te dingen. Het verhaal is ook niets mis mee al is het voor mensen die 81/2 zagen wel erg herkenbaar.

Toch maar een nipte voldoende. Dat komt omdat de liedjes op be italian na stuk voor stuk bijzonder matig zijn en ze ook maar zwakjes in de film verwerkt worden. In plaats van dat de musical elementen dus iets toevoegen irriteren ze vooral.

dikke 3 sterren.

Een mooie, onderhoudende musical.

'Nine' is een mooie film in alle vormen van het woord. Van een mooi verhaal met diepgang, interessante wendingen en mooie vrouwen tot mooie musical nummers en bijgaande dans. De actrices zijn betoverend waar Daniel-Day Lewis een sterk personage neerzet. En van de openingsscène tot aan de aftiteling zit er een mooi structuur in de film, met mooie shots en een snufje sentiment.

Prachtig word het nergens, maar Nine bied twee uur vermaak van een hoge plank en voert je mee met een intrigerende gedachtegang van een aan-de-wal-geraakte regisseur. Daarnaast voelen de nummers nergens geforceerd aan en past elke rol van een van de vrouwen prima in het verhaal, zonder het echt te verstoren. Indrukwekkend, meeslepend, niet geweldig, gewoon mooi.

3,5

Vaardig gemaakte film, maar ik zat me eigenlijk constant af te vragen welke doelgroep ze hier nou mee dachten te bereiken. Het typische musicalpubliek zal vermoedelijk maar heel weinig met het verhaal kunnen (en zoveel liedjes zitten er niet eens in) en fans van Fellini en 8 1/2 zullen zich waarschijnlijk nogal storen aan de Amerikaanse sentimenten die zijn toegevoegd aan de Italiaanse sfeer.

Eigenlijk is het geheel nogal stuurloos (misschien nog wel stuurlozer dan Otto e Mezzo zelf) en moet het het vooral hebben van de grandioze cast, die stuk voor stuk meer dan degelijk spelen. Maar verder blijft het helaas wel een emotieloos geheel.

Aardige film, maar er had zoveel meer ingezeten. Het spektakel is leuk, de muziek is ook erg goed vaak. Al zijn de teksten af en toe nogal simpel van de liedjes. Maar ik vind het jammer dat het verhaal zo weinig zeggend was. De hele tijd maar flashbacks en zo ertussen, vond dat niet echt wat toevoegen. Maarja eerlijk is eerlijk ik heb me vermaakt, zeker door de overweldigende cast. AL had ik wat moeite om Judi Dench serieus te nemen.

3.5*

De regisseur moet gedacht hebben; een stoet bekende en aantrekkelijke actrices, laat ze ook nog maar even blèren en hup je hebt een musical. Het publiek pikt het toch wel. Nou, ik heb alle moeite moeten doen om niet in slaap te vallen. Het was slaap-, slaap- slaapverwekkend . Dit was dus echt helemaal niks en het is echt niet omdat ik niet van musicals houd. Van de musicals uit de jaren vijftig met Fred Astaire en vooral Gene Kelly kan ik nog steeds bijzonder genieten. Het probleem met deze film is en dat geldt ook voor een film zoals Sweeny Todd dat de muzieknummers allemaal zo oudbollig en bombastisch klinken. Dit soort musicals zijn volgens mij ook echt uit de tijd. Ik heb in ieder geval besloten dit soort films in de toekomst links te laten liggen. Geef mij maar een goede muziekfilm.

1,0*

Erg vakkundig gemaakt, maar weinig boeiend. Daniel Day-Lewis speelt geweldig. Hij acteert niet, maar ís Guido Contini. Knap staaltje werk levert één van de beste acteurs - zo niet dé beste acteur - die ik ken af. Voor de rest vond ik de bekende vrouwen in de cast leuk, maar weinig memorabel.

Marion Cottilard was de beste, samen met Judi Dench. Cruz en Kidman vond ik maar matig. Dat nummer van Cruz vond ik echt vreselijk, sowieso zaten er eigenlijk geen mooie nummers bij. Kate Hudson haar bijdrage vond ik leuk, zat er wat tussenin. Haar nummer was zó niet goed, dat het weer leuk werd. Fergie vond ik ook helemaal niks, snap niet wat die hier deed eigenlijk.

Voor de rest vond ik het camerawerk prachtig, we krijgen een aantal geweldig geschoten plaatjes te zien en ook kwa montage en art-direction valt er niks op deze Nine aan te merken. Al is het vooral Daniel Day-Lewis die deze film met zijn geweldige prestatie de moeite waard maakt.

Oké, het weinig competitie voor de Fellinifilm, maar is het werkelijk zo slecht als iedereen beweerd? Wat mij betreft niet. Nine is nergens een grootse film, maar slecht werd het nergens en het is erg vermakelijk.

Ondanks Day-Lewis' aanwezigheid (erg goed, al blijf ik denken dat Bardem beter in de film paste) was ik vooral geïnteresseerd in de actrices, daar zitten toch wel veel sterke dames tussen. Cotillard heeft daarvan de meeste schermtijd en loopt eigenlijk met gemak met de film weg. Prachtige rol. Kidman is weinig te zien, maar toch perfect gecast. Lang niet meer zo goed geweest eigenlijk. De rest doet vooral wat we van ze verwachten. Judi Dench kan dit soort rollen slaapwandelend spelen en nog geweldig zijn. Fergie heeft alleen een musicale scène en is goed gekozen. Hudson en Loren raakte ietwat verloren in deze massa en ze werden niet al te bevredigend in het verhaal geplaatst, maar ze deden niets verkeerd. De film is gewoon starpower op zijn best. Alleen Cruz vond ik iets te komisch spelen. De rest doet toch meer minder meer.

Het verhaal kennen we van Fellini, maar het is wat versimpelt voor een groot publiek en het mist toch net die Fellini-touch. Echt storen deed dit mij echter niet. Het werd uiteindelijk toch vermakelijk verteld, zonder dat het ooit echt iets unieks werd. Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor de nummers: niet speciaal, maar goed genoeg. Kortom, ik mocht Nine wel. De vraag voor wie dit gemaakt is kwam ook wel bij mij naar boven drijven. Het is een van de vreemdste mixen tussen art-house en commerciële films, want het is het uiteindelijk allebei totaal niet geworden. Ik vond het echter leuk.

Kleine 3,5*

vanmiddag in de biosscoop gezien..

Top cast, beetje alleen jammer dat elk personage er maar heel even in voor komt van de "vrouwen" toch..

Nicole komt er misschien maar 10-15 min in beeld

Het is eigenlijk een opeenvolging gebeurtenissen en fantasieën van de hoofdrol speler.. Leuk, maar de uitvoering is wat minder..

De liedjes en dans zijn gezellig en sommige zijn zeer goed (vooral die van Fergie) maar de meeste lijken op elkaar en de liedjes blijven helemaal niet hangen, jammer..

Ook is het een 'verwarrende' film omdat heden en fantasie door elkaar wordt gegooid.. het verhaal is slap en niet wekt weinig nieuwsgierigheid op.. jammer

Geeft een 2,5 omdat er wel leuke scènes bij zitten, paar leuke "liedjes" en sommige acteurs het zeer goed deden, ondanks weinig in beeld te zijn..

Hm.. Vind Nine eigenlijk juist overal een grootste film. De betrokkenen hadden duidelijk het idee hier een meesterwerk te produceren en die grandeur knalt in bijna elke scene van het scherm. Visueel is het echt een pareltje, maar inhoudelijk kan ik er vrij weinig mee.

Ik begrijp niet helemaal wat de lol is van deze quasi-autobio Fellini-musical.. Wat mooie vrouwen met ieder hun eigen segmentje, een warrig verhaaltje waarin Daniel al zwetend en moeilijk kijkend persoonlijke problemen doormaakt, tja, whatever.

De film moet het vooral hebben van de geweldige details en visuele flair.

This Holiday Season: Be Italian

Fellini's 8½ was een teleurstelling en in het begin stond ik toch wat sceptisch tegenover deze 'remake'. Ik had nog geen enkele film van de regisseur gezien maar het was vooral de cast die mijn interesse wekte. Wanneer je Nicole Kidman, Penélope Cruz, Marion Cotillard, Kate Hudson en Sophia Loren in een film kunt steken met als bonus de geweldige Daniel Day-Lewis dan krijg je mijn aandacht, hoe slecht de recensies ook zijn.

Ik, we eigenlijk want ik ben de film met mijn broer gaan zien, had eigenlijk veel chance dat de film nog in de zalen draaide. Geen idee hoe lang hij al draaide, meer dan een week kan het denk ik niet zijn geweest, maar vandaag was het dus al de laatste voorstelling. Om 16.45 zaten we daar dan samen met nog 3 anderen in een voor de rest compleet lege zaal in de Metropolis te Antwerpen. Eerlijk gezegd, ik snap langs geen kanten waar die slechte kritiek vandaan komt. Nine wordt als een remake gezien van 8½ maar buiten het uitgangspunt van de regisseur die vast zit met zijn script en Saraghina kon ik niet veel meer ontdekken. Nu is het al wel weer een tijd geleden dat ik 8½ heb gezien, hij beviel me ook niet, dus waarschijnlijk ben ik al veel vergeten. Soit, genoeg geleuterd over Fellini en nu terug naar Marshall. Het is de eerste keer dat ik een film van hem zien, al wel van Chicago en Memoirs of a Geisha gehoord maar daar stopt het dan ook, maar wat al meteen in de sterke openingsscène duidelijk wordt is dat dit visueel een pareltje zal worden. Vele commentaren gaan erover dat Marshall over the top gaat met de geliktheid van de film maar persoonlijk vond ik het echt uitstekend. Een probleem dat ik met de versie van Fellini had was dat het moeilijk was om in het verhaal te komen. Het kwam allemaal wat te afstandelijk over maar Marshall weet goed genoeg wat hij doet om niet in deze valkuil te trappen. Hij slaagt er dan ook in om een mooie mengeling te maken van pure Hollywood en het neo realistische gedeelte waarvoor ik Visconti zo hoog heb zitten. De visuele grens is dan ook hard te zien bij de kleurrijke gedeeltes en de ingetogenere, sobere zwart-wit scènes. Voor velen zal het een schandelijke combinatie zijn, voor mij werkte het perfect.

Het zou geen musical zijn zonder nummers natuurlijk maar ook hier weet de film me aangenaam te verrassen. Ieder hoofdpersonage krijgt zijn eigen nummer (Cottilard en Day-Lewis krijgen er zelfs 2) en stuk voor stuk zijn het nummers die perfect de sfeer van het moment weten vast te leggen. Als ik zou moeten kiezen dan zou ik als minste Folies Bergère kiezen dat wordt vertolkt door Judi Dench. Favoriet is dan het heerlijke beukende Be Italian dat door Fergie wordt gezongen. Het zijn dan ook nummers waar je maar een regel van moet horen en je zit er weer een tijd mee in je hoofd en zo heb ik het graag. Elk nummer past dan ook perfect in de film en voelt nergens misplaatst aan. De vreemdste eend in de bijt moet dan toch wel het meer hedendaagse nummer van Hudson zijn maar ook dit is vreselijk catchy. Eigenlijk is hier geen sprake van beste en slechtste nummer maar van geweldige en een tikkeltje minder geweldige nummers.

De cast was, zoals ik hierboven al zei, de reden om de film te gaan zien. Met zoveel vrouwelijk schoon had ik het vermoeden dat ik niet ging weten waar eerst te kijken. Nicole Kidman is dan zonder twijfel de schoonste van de groep en het is dan ook jammer dat zij tegelijkertijd het minste op het scherm te zien is. Wanneer ze dan tevoorschijn komt is het genieten geblazen. Ondertussen is ze al 43, moeder van een pas geboren tweeling maar zelfs met een aantal botox spuiten en kilo's make up mag ze gerust altijd voor de deur staan, ik zal met plezier open doen. Hetzelfde geldt voor Penélope Cruz. Vroeger vond ik dat ze haar goede en slechte momenten had maar die mening heb ik tegenwoordig wat moeten bijstellen. In Vicky Christina Barcelona en Volver is ze al erg sterk maar hier doet ze er gewoon nog een tikkeltje boven op. Haar openingsscène is voor de mannelijke fans van Cruz dan ook zeker de moeite waard. Over Marion Cotillard ben ik ook vast en zeker te spreken, in Public Enemies viel ze wat tegen maar hier is zeker en vast op haar plaats. Haar nummers behoren dan ook tot het beste van de film. Iets wat ook voor Fergie telt. Geen idee waarom maar ze heeft een heerlijke vulgaire uitstraling waar ik maar niet mee kan ophouden om naar te kijken. Het is te vergelijken met haar rol in de film. Je weet dat ze een hoer is maar toch heeft ze een bepaalde aantrekkingskracht die je gewoon mateloos fascineert. Perfecte cast dus. Van de vrouwelijke cast resten er dan nog twee oudgedienden. Eén die vroeger bij het vrouwelijke schoon hoorde en één die er volgens mij nooit heeft bij gehoord. Ik heb het natuurlijk over Sophia Loren en Judi Dench. Gelukkig laten ze allebei zien dat je niet noodzakelijk de looks moet hebben om een ijzersterke rol neer te zetten want hoewel ik meer screentime van Loren wou zien zitten ze allebei serieus in hun vel. Dan zou ik bijna nog Daniel Day-Lewis vergeten! Ik heb hem voor de eerste keer gezien in Gans of New York waar hij één van de weinige goede punten was maar hier geeft hij uitsluitsel over het vermoeden dat ik had, namelijk dat hij een echte acteerkameleon is. Onlangs was het op ATV een kleine special over de film waar ze de andere rollen van Day-Lewis op een rijtje zette en de man lijkt echt nooit dezelfde rol te hebben gespeeld. Ook hier is hij in de verste verte niet te vergelijken met Bill 'The Butcher' Cutting maar zet hij wel een evenwaardige rol neer. Gewoonweg heerlijk.

Zo zie je maar weer dat je niet altijd op de mening van een ander moet voortgaan. De reacties en de score hier op Moviemeter deden me wat twijfelen maar ik wou het toch voor mezelf uit maken of de film goed was. Blij dat ik dat heb gedaan want Nine is een meer dan uitstekende film die het origineel, in hoeverre er van een origineel is te spreken, van Fellini compleet overtreft. De nummers zijn geweldig, de choreografie (vooral het nummer van Fergie is fantastisch) en de gehele cast zit perfect in hun vel.

4.5*

Middelmatige musical die een heel blik aan wereldsterren opentrekt maar eigenlijk nooit echt van de grond komt. Camerawerk en production design zijn dik in orde, maar de liedjes zijn niet memorabel en het verhaal van de film, voor zover aanwezig, is flinterdun. Feitelijk is de film één grote midlife crisis van de Fellini-achtige hoofdpersoon, waarbij de focus ligt op alle vrouwen in zijn leven. Deze vrouwen zijn gelukkig beeldschoon en een lust om naar te kijken, waardoor het geheel nog enigzins draaglijk is. Afgezien daarvan is het behelpen. Day-Lewis is oké in de hoofdrol, maar dit is absoluut niet één van zijn betere rollen. Valt het overigens niemand op dat hij zijn accent gejat heeft van Naveen Andrews (Sayid) uit de tv-serie Lost?

Week van de klootzakken.

Na twee dagen geleden Komt Een Vrouw Bij De Dokter, mag deze keer Lewis met de eer gaan lopen. Moeilijk kijkend flaneert hij van vrouw naar vrouw, onder het mom van een moeilijk leven en zware regisseurlast. Oh wat heeft die man het toch zo moeilijk leven, pfoe! Beetje troosteloze zak.

Tweede minpunt zijn de collectie aan vreselijke accenten. Engels wordt van alle kanten dubbel verkracht, blijkbaar hoopt Marshall de film zo een erg internationale klank te geven? Vooral dat Italiaanse accentje van Lewis was na 5 minuten al niet meer om aan te horen, maar de rest kan er ook wat van. Hoe zo'n Cruz nog in Engelstalige films gecast wordt is mij een compleet raadsel.

Muziek. Dramatisch. Banale dialoogjes op onpassend gejengel. Ben zeker geen grote musicalfan, maar dit was gewoon erg laag. Visueel ook zeer onboeiend. Tussen kitsch en meer kitsch, met streepjes potsierlijke vernis. Editing is al helemaal een complete ramp (hoe dood kan je een musical slaan).

Rest het eeuwige gejank van Contini die zijn luxebaantje zelfs nog te moeilijk vindt om te dragen. Geen idee waarom ik daar nu 110 minuten naar hoef te staren, al helemaal niet wanneer het bijgestaan wordt door zelfs Top50 onwaardige kutmuziek.

1.0*, omdat het naast extreem kitscherig wel visueel afwisselend was. Joepie. Ik zou het zowaar Fellini-waardig durven noemen.

Geen meesterwerk maar de passie spat er werkelijk van af. Aanvankelijk had ik het idee dat 't script echt een zooitje zou zijn, maar het is mij allemaal (los van die matige liedjes) reuze mee gevallen, net als het geheel trouwens. Verbaas me dan ook wel 'n beetje over al het negatieve rondom deze film.

'' I'll be waiting for you, with my legs open. ''

Schoonheid Marion Cotillard, de sensuele Penelope Cruz en de sexy Kate Hudson.. Dat is genieten geblazen.

Zou je denken.

Nine is een passionele musical en over de cast heb je dan ook weinig te klagen. Zelfs 'Fergie' viel niet tegen. (Zij had dan ook het beste nummer!) Het enige wat ik verwacht van een musical, is dat de liedjes me raken en ook blijven hangen. Denk aan bijvoorbeeld Moulin Rouge. Dat was hier helaas niet het geval. Het was allemaal netjes gezongen, maar verder deed het vrij weinig met me. Op Fergie na dus.

Visueel is het natuurlijk een plaatje. De goddelijke vrouwen, de zorgvuldig uitgekozen locaties en de weelderige decors zijn een streling voor het oog. Welke vrouw wil nou niet die prachtige kostuums aan?

Toch jammer dat het dan nergens echt weet te knallen. Af en toe kakt het zelfs flink in. Visueel erg mooi, maar inhoudelijk stelt het teleur.

Heeft totaal geen indruk gemaakt, de film was afgelopen en ik wist echt niet wat ik ervan moest denken, ik had er ook helemaal geen gevoel bij. Het verhaaltje is niet echt veel, de dans en de muziek gaan wel en het acteerwerk is ook wel goed maar het heeft allemaal geen inhoud. Toch ziet het visueel allemaal wel mooi verzorgd uit daarom toch nog 2,5 ster.

Waarom is dit in vredesnaam geflopt? Rob Marshall komt hier met een musical die in mijn ogen zijn zeer geslaagde Chicago al heel snel overstijgt. Nine bevat een erg prettige sfeer en de muzikale stukken zijn lekker gefilmt en met een prettige flair gebracht. Vooral de Saraghina-sequence met het nummer "Be Italian" werkt goed. Dat de film zwaar voorbij gaat aan alle briljante subtiliteiten van haar origineel 8 1/2 is hem zelfs vergeven. Nine is een erg lekkere en sfeervolle musical.

Tsja, ik vind het toch allemaal nèt niet. Deze film is wel een pracht en praal aan schitterende beelden. Visueel gezien is het gewoon een plaatje. Ik baal er ook van dat het er niet meer van gekomen is om deze film in de bioscoop te bekijken.

Maar het verhaal is te fragmentarisch. Allerlei flarden van verhalen en beelden uit het leven van de regisseur. Het loopt allemaal door elkaar waardoor het verhaal niet lekker loopt.

De liedjes springen er ook niet uit voor mij. Behalve 1 liedje. Hij is hier al een paar keer genoemd maar "Be Italian" van Fergie vond ik wel erg goed. Lekker bombastisch en vol passie. Schitterende choreografie ook met die tamboerijnen en al dat zand.

Oh, wat een saaie musical film...Geen actie...

Tjeetjes ik heb niets te schrijven...

Geen aanrader..

Toch met gemengde gevoelens aan de film begonnen. Moulin Rouge (0.5*) en Chicago (2*) staan niet echt hoog in mijn filmlijst. Maar de cast sprak me wel aan en de trailer gaf toch een ander beeld dan voorgenoemde musicals.

Het is gelukkig wel een voltreffer geworden, of toch zeker in de goeie richting. Wat me enorm opviel is de prachtige belichting en de mooie settings. Nine is een rustige film, zeker in verhouding met de Red Bull film Moulin Rouge maar toch met aandacht aan het visuele gedeelte. Hoogtepunt van de film is volgens mij toch het nummer van Cotillard dat de meeste passie in zich draagt. Mooie musical wat mij betreft.

Hoe bestaat het? Een vrij unieke topzetting, een ervaren regisseur annex choreograaf (Chicago), een handvol ervaren scenarioschrijvers en dan zo'n draak van een film. Een mega-flop.

Nog eens tijd voor een musical en eens deze geprobeerd. 'k had dat het een soort Moulin Rouge ging worden, maar dit is het jammer genoeg niet geworden. Niet echt catchy nummers en ook het verhaal was niet zo meeslepend. Enkel het liedje met Fergie (met dat zand) sprong er echt uit en dat was dan wel de moeite. Jammer dat de rest maar zozo was.

Veel bekend volk, al was het vooral Marion Cotillard die er uitsprong.

Visueel zat het wel nog snor, zwart/wit scènes afgewisseld met kleur.

'k had er wel iets meer van verwacht. Niet dat hij echt slecht was, maar zeker ook geen topper.

Matige film waarin een beroemde regisseur aan zijn nieuwe film begint zonder te weten waar deze over gaat. De film speelt zich af in het Italië van midden jaren '60. Absoluut stijlvol in beeld gebracht met prachtige kostuums. De muzikale nummers lijken te veel op elkaar en dit in combinatie met het magere verhaal, maakt dit een vrij langdradige film. Zelfs de cast met veel vrouwelijk schoon weet dit niet te redden.

Oh fuck, toch niet een musical is wat er door mij heen schiet als ik de achterkant van de hoes bestudeer opzoek naar de speelduur. Deze film had ik meegenomen vanwege Daniel Day Lewis, een acteur die toch altijd wel iets extra's aan zijn rollen weet mee te geven, helaas blijkt hij toch ook niet altijd een garantie voor een goede film.

Italië, het sfeertje, de accenten, de locaties, mooie vrouwen...er zijn toch zeker wel een aantal aardige elementen. Maar helaas voltrekt de rampspoed zich onmiddellijk met Contini die in een lege studio opeens omringt wordt met allerlei gespring en gedans. Diezelfde Contini worstelt met zijn nieuwe film, zichzelf en zijn voortschrijdende leeftijd wat resulteert in een soort mental breakdown.

Helaas krijgt het geheel nooit voldoende diepte door alle spring, dans en zing onderbrekingen die zoals zo vaak uitermate hinderlijk, irritant en repetitief zijn, zoals ik musical dus ervaar. En dat is bij Nine dus niet anders. Lewis maakt er het beste van en is op momenten best goed, de schare vrouwen mag er ook zijn en is Penelope Cruz haar zing momentje in lingerie toch wel iets om bij stil te staan want ze is werkelijk zinneprikkelend op dat moment. Verder is deze film/musical iets dat het waard is om heel snel te vergeten.

Nicole Kidman marathon 31#

Ondanks een kleine rol van Nicole Kidman deze film opnieuw bekeken. Ik ben net als de eerste keer niet zo onder de indruk. De muziek, de beelden en de dansjes zijn leuk, maar daar is ook alles mee gezegd. Het verhaal en diepgang is ver te zoeken. Het is er niet. Daarom vrij saai en niet interessant. Wel een ontzettend bekende en goede cast uit allerlei lagen van bekend Hollywood. Stuk voor stuk leuk om naar te kijken, maar ze krijgen allemaal maar een korte tijd om te stralen. Dat werkt ook niet zo goed.

Chicago vind ik geweldig, zelfde regisseur, deze film probeert daarop te lijken, maar haalt het bij lange na niet. Terwijl er zeker wel potentie in zit. En dat is dus grotendeels te verwijten aan het gebrek aan een goed verhaal, wat Chicago dus wel heeft.

2,5* blijft staan.