Nine (2009)

een film met een ijzersterke cast stond er in zo'n film recensie boekje.....nou ik vond er niks aan....alles was onsaamhangend....

Regisseur Rob Marshall maakte eerder Chicago, met Richard Gere en Catherine Zeta-Jones, die 'n stuk beter was dan deze film. Jammer, maar aan de topcast ligt 't niet vind ik. Het verhaaltje stelt gewoon niets voor, maar 't grootste probleem zijn misschien nog wel de musicalnummers, die je nergens echt pakken of raken of je weten mee te voeren in de belevingswereld van Contini. Deze rol van Daniel Day-Lewis is trouwens misschien wel de saaiste uit zijn indrukwekkende oeuvre. De rest van de cast vond ik echter wel 'n genot om naar te kijken, met name Dame Judi Dench en Marion Cottilard.

Meestal ga ik een straatje om als er een musical op het programma staat. Sinds kort probeer ik op tijd in een zetel te schuiven als twee van deze zang-speelfilms op een scherm te zien zijn: Dancer In The Dark en daar is nu Nine bij gekomen.

Ondergedompeld in een warm bad van innerlijke worstelingen, fantasieën, verlangens en herinneringen, die rechtstreeks opgetekend lijken uit de hersenspinsels van de regisseur, beleef ik in deze film een hallucinerende reis. Een lust voor het oog, en dan bedoel ik niet alleen de adembenemend mooie cast, maar ook de fantastische aankleding, de zwoele kleuren afgewisseld met zwart-wit beelden als we wat dieper in de krochten van het regisseurs brein struinen met zijn muze. Ook de dialogen zijn geestig en houden de vaart erin.

Bombastisch en humoristisch, en ondanks de Engelse taal ademt de film het azuur blauwe temperament van Italië.

Nine is een magnifiek vette knipoog naar Fellini's Otto E Mezzo.

Daniel Day-Lewis, Nicole Kidman, Kate Hudson en Penélope Cruz. Grote namen en dat allemaal in één film. Ik was benieuwd. Toen ik de film voor vijf euro in de supermarkt zag liggen, heb ik hem ook meteen aangeschaft en diezelfde middag nog gekeken.

De film is uiteindelijk erg tegen gevallen. Af en toe zaten er erg leuke stukjes in, maar over het algemeen vond ik het saai en niet boeiend. De film leek ook niet echt één geheel en voelde erg onsamenhangend aan. Waar ik vooral erg benieuwd naar was, was naar de muziek, maar die viel me erg tegen.

Wel was het erg vermakelijk voor het oog. Ik vond de dansscene van Hudson erg indrukwekkend en ook het stukje met Fergie vond ik erg mooi. Verder vond ik het, op de stukjes met Cruz na, erg saai. Zelfs het acteerwerk van Lewis viel me tegen. Ik had veel meer van hem verwacht. Jammer.

2,5*

Zucht........

Lekkere wijven in een musical-film over een regisseur met een midlife crisis. Klinkt goed. Totdat de film begint.

Zwakke remake-poging van 81/2 met een glamourjasje om te verhullen dat dit werkelijk niets om het lijf heeft.

Hoe krijgt men het voor elkaar..............

Te koop: dvd met pretentieuze musical, een keer gekeken. Als nieuw.

Gratis af te halen bij Driello: mening zit nog in de verpakking en past in elke lege 'bovenkamer'

PS. Voor de mensen met een 'lege bovenkamer' wil ik er het volgende aan toevoegen. Dit is een metafoor en is een toegestaan middel in het openbare debat (volgens professor Wertheim - géén Duitser). Dus ik bevind mij in goed gezelschap.

Gratis af te halen bij Driello: mening zit nog in de verpakking en past in elke lege 'bovenkamer'

PS. Voor de mensen met een 'lege bovenkamer' wil ik er het volgende aan toevoegen. Dit is een metafoor en is een toegestaan middel in het openbare debat (volgens professor Wertheim - géén Duitser). Dus ik bevind mij in goed gezelschap.

Eigenlijk een fikse belediging maar dan in een leuk jasje. In mijn bovenkamer is geen ruimte meer voor de gratis beschikbare mening.

Gezien het feit dat je normaal gesproken goede argumentaties op tafel legt, is dit nie tzo moeilijk te accepteren. Al vind ik het wel op de man gespeeld en niet reagerend op mijn mening omtrent de film.

Maar goed, ik blijf bij mijn mening. Ik vond het een zeer onplezierige en zelfs vervelende film die voor mij te veel lijkt op andere, betere films, zoals het genoemde (en door mij hooggewaardeerde) 81/2. Kan wel nog meer kritiekpunten noemen om mijn mening te onderbouwen, maar dat voegt verder weinig toe.

Dat zie je dan anders dan dat ik het bedoeld heb. Ik zeg namelijk helemaal niets over jou, maar probeer op een grappige manier duidelijk te maken dat jouw mening geen enkel argument bevat.

Dank voor je aardige woorden. Ben benieuwd of de moraal-politie ook zo mild reageert.

Is zeker niet op de 'man' bedoeld.

Als ik jouw mening zou uitpakken dan kom ik niet verder dan dit rijtje:

1. Lekkere wijven

2. Zwakke remake-poging

3. Niets om het lijf

Eufemistisch gezegd, vind ik het wat pover. Jij kan toch wel wat genuanceerder 'uitpakken'?

Ha, een handschoen. Die neem ik op.

Ik heb de film Nine opgevat als een soort van parodie op -of eigenlijk (mijn visie) als een soort replica van- 81/2 van Fellini, maar dan in musical jasje. Dat pakte naar mijn mening verkeerd uit om de volgende redenen:

-de gehele film lang kon ik me niet in de hoofdpersoon inleven (of, in feite in de film zelf);

-de film deed me meer als 'powerplay' aan (vele mooie dames, vele kleuren, vele kostuums en veel muziek geweld) dan als een boeiend geheel;

-het verhaal zelf deed me niets;

-ik begon me zelfs te vervelen;

-ik vond Daniel Day Lewis niet overtuigen in zijn rol als Italiaanse regisseur. Niet als man van de kunsen en niet als Italiaan;

In tegenstelling tot de hoofdpersoon in 81/2, vond ik de hoofdrol hier meer een wat zeurderig type dan een boeiend kunstenaar die werd geteisterd door gebrek aan inspiratie. De vorm van de film, met al het kleuren- en dans geweld, vermeerderd met al het vrouwelijk schoon, vond ik niet goed met het onderwerp te rijmen, wat me op zeker moment ging tegenstaan. Dit bijna zoveel zelfs dat ik op gegeven moment overwoog de film uit te zetten.

Kortom: het is een, naar mijn mening, slecht vertolkt verhaal in een heel mooi jasje. Dan wordt ik achterdochtig en vraag me sterk af of het door mij hierboven genoemde powerplay niet moest fungeren als verhullende deken.

Ik zie dan liever een 'lege' film waarin de worstelling van een kunstenaar de boventoon voert en me meesleept.

Zo......nu is de argumenten-koek op.

Sportief van je om de handschoen op te pakken. Dat Nine rechtstreeks gebaseerd is op 8 1/2 betekent niet dat 't een replica is of een parodie, maar naar mijn beleving is Nine eerder een ode, een eerbetoon. Nine pakt uiterst extravagant uit. Vet aangesmeerd met musical en cabaret elementen, en net als in 8 1/2 alles vanuit de belevingswereld van de hoofdrolspeler, de regisseur, die inderdaad worstelt met het creatieve wordingsproces. Fantasie, herinnering, dromen, ethiek, 't geweten, de bemoeienis van Jan en alleman, de chaos, waaruit orde ontstaat, alles loopt door elkaar. Bovenal speelt net als in 8 1/2 een centrale vraag een cruciale rol: Hoe vertel je de waarheid aan een geliefde op zo'n manier, dat niemand er nadeel van ondervindt?

Kortom, ik zie in Nine een mooi eerbetoon aan 8 1/2, waar jij een mislukte parodie of replica herkent.

Driello, dank voor het 'uitpakken' van je mening, en zo zie je maar 'smaken' verschillen.

PS. Is die DVD echt te koop?

UIteraard. Maarrrrreeee.....zoals alles in Afrika, waar den china-man zich op stort: het is een illegale kopie, gekocht op de markt. Ik weet het, ik weet het: fout, fout, fout. Maar ik spendeer elke zomer een mini-vermogen aan films in Nederland / Duitsland en na terug komst in Zambia blijkt dan snel weer dat de honger groter is dan de maaltijd.............

Aardige film. Mooie dames en wervelende showscenes doen het goed, alsmede de Italiaanse locaties. Sommige liedjes waren echter saai (ik heb zelfs mijn mail gecheckt ondertussen) en het simpele rijm (A A B B) begon me al snel te ergeren. Je komt niet echt IN het verhaal op de een of andere manier, hij beklijft niet echt. En waar is de versie van Fergie van Quando Quando Quando? Maar de film heeft me wel nieuwschierig gemaakt naar 8 1/2...

Be Italian....

Allemachtig, wát heeft die Rob Marshall gedaan?? Hoe krijgt 'ie het voor elkaar om me het gevoel te geven dat ik in het theaterzit? (voor de duidelijkheid, ik lag op m'n bed/het bed van m''n pa toen ik deze film aanschouwde. Maar het gevoel overbrengen dat je krijgt als je in een theater naar een voorstelling kijkt, de magie van de harde muziek en de spelers die écht zijn.. Dat beeld overbrengen, daar moet je meester voor zijn imo. Dus een welverdiend applaus is op z'n plaats.

Alle nummers waren fenomenaal goed, ik betrapte me erop dat ik graag deze film weer opzette en dan váls meezingen natuurlijk, want ik ben geen nachtegaaltje. Zal die status ook nooit krijgen, helaas, en als ik zing, nou zorg dan dat je niet in de buurt van een ruimte met glas bent, want die breekt.

Penelope, Daniel, Marion, Nicole, Fergie, Judi... Ik was onder de indruk. En daar is niet veel voor nodig... Maar ik genoot met volle teugen. Wat een fantastische film. Meer, meer, meer, graag.

Wat een domper zeg. Ik had echt meer verwacht. Maarja, zoals ik al eens heb gezegd: als de cast meestal geweldig is valt het verhaal en de rest van de film meestal tegen. Tenminste, dat is bijna altijd zo.

De cast is geweldig, Nicole Kidman, Penelope Cruz, Kate Hudson, Judi Dench, Fergie en noem het maar op. Het acteerwerk was niet altijd even fijn, maar het was wel met overtuiging en met een goede prestatie neergezet.

Het verhaal was rommelig en niet echt boeiend, het had een te groot aantal personages (al hou ik daar meestal wel van) die geen inhoud hadden in de film en makkelijk weggelaten konden worden. Ik had toch meer Kidman willen zien, maar ze kwam jammer genoeg in totaal maar 10 minuten in de film voor. Vooral het begin vond ik minder aantrekkelijk vooral omdat het te snel ging en vrij oninteressant was. Het 2de helft was daarom veel fijner om te kijken. Al vond ik het einde wel teleurstellend.

Ik hou van films met muziek en verhaal als afwisseling zoals in een Musical gebeurd, maar hier was het soms irritant te noemen, want tussen de nummers door kwam er soms een tekst gedeelte wat niet altijd vloeiend in elkaar overging. Ook vraag ik me af of iedereen wel echt heeft gezongen en dus niet dat de stem mooier is gevormd dan het eigenlijk is. De nummers ontbraken echt een fijn ritme en een goede tekst waardoor het erg rommelig overkwam. De decors waren wel erg mooi.

Leuk om een keer gezien te hebben, maar voor de rest is het maar een teleurstelling. Ik had meer verwacht.

2,5*

Hoe bestaat het? Een vrij unieke topzetting, een ervaren regisseur annex choreograaf (Chicago), een handvol ervaren scenarioschrijvers en dan zo'n draak van een film. Een mega-flop.

Het probleem met dit verhaal is dat het hapert, dat er eigenlijk geen verhaal is of met andere woorden: alles is onbelangrijk. Er is een voorzet: de hoofdpersoon heeft een blokkade om te schrijven, maar er zijn geen verdere ontwikkelingen. De regisseur probeert het euvel tevergeefs te verhelpen met musicalonderbrekingen. Op zichzelf zijn de songs van de vrouwen prachtig, vol glamour, goed gezongen en hetzelfde geldt voor de bewerking, de kostumering en perfecte wisselingen tussen kleur en zwartwit. Maar dat redt het slappe verhaal niet met een in het algemeen nerveus makende hoofdpersoon.

Geen aanrader. Verhaal is onduidelijk en niet samenhangend, liedjes zijn niet pakkend en heel de film is vrij saai. Nog 1,5* vanwege de mooie beelden (zwart en wit), kostuums en omgeving.

Met zo'n cast had ik toch wel meer van verwacht. Het verhaal is vrij saai en de songs kunnen niet imponeren. De kostuums, de glamour , de mooie beelden ( zwart wit en kleur ) zijn wel de moeite, maar dit kan onmogelijk de film redden. 5/10

Nog eens tijd voor een musical en eens deze geprobeerd. 'k had dat het een soort Moulin Rouge ging worden, maar dit is het jammer genoeg niet geworden. Niet echt catchy nummers en ook het verhaal was niet zo meeslepend. Enkel het liedje met Fergie (met dat zand) sprong er echt uit en dat was dan wel de moeite. Jammer dat de rest maar zozo was.

Veel bekend volk, al was het vooral Marion Cotillard die er uitsprong.

Visueel zat het wel nog snor, zwart/wit scènes afgewisseld met kleur.

'k had er wel iets meer van verwacht. Niet dat hij echt slecht was, maar zeker ook geen topper.

"Zwakke remake-poging van 81/2 met een glamourjasje [en deels krampachtige cast] om te verhullen dat dit werkelijk niets om het lijf heeft."

De film was geen succes. Het is ook meer bij toeval dat ik deze film (van dvd) heb bekeken. Zonder voorkennis. Ik wist niet eens dat het een musical was. Ben zelf geen musical-liefhebber, al heb ik er toch heel wat gezien. Nogal ouderwets concept, dat ik al vaker heb gezien en moest erg denken aan die jaren '30 musicals, alleen dan nu in kleur, al zijn er ook zwartwit-opnamen tussen.

Eenvoudig verhaal over een regisseur die in de knoop zit met zichzelf en met zijn vrouwen. En nu moet er een nieuwe film worden gemaakt. Tussendoor veel liedjes. Het voordeel is het dat ze niet van hot naar her over het scherm vliegen, maar vaak op het podium blijven met dezelfde locatie als achtergrond. Ook wordt het rustig uitgevoerd en niet van die drukke shownummers. Leuke muziek, een mooie bezetting met bekende namen als ook prachtig gefilmd. Vooral Judi Dench en Marion Cotillard zijn opvallend. Al was het ook grappig om Sophia Loren in deze film te zien.

Het speelt af in de jaren '60. Wel iets te lang, maar verder plezierig om te zien. 4.0

Matige film waarin een beroemde regisseur aan zijn nieuwe film begint zonder te weten waar deze over gaat. De film speelt zich af in het Italië van midden jaren '60. Absoluut stijlvol in beeld gebracht met prachtige kostuums. De muzikale nummers lijken te veel op elkaar en dit in combinatie met het magere verhaal, maakt dit een vrij langdradige film. Zelfs de cast met veel vrouwelijk schoon weet dit niet te redden.

Oh fuck, toch niet een musical is wat er door mij heen schiet als ik de achterkant van de hoes bestudeer opzoek naar de speelduur. Deze film had ik meegenomen vanwege Daniel Day Lewis, een acteur die toch altijd wel iets extra's aan zijn rollen weet mee te geven, helaas blijkt hij toch ook niet altijd een garantie voor een goede film.

Italië, het sfeertje, de accenten, de locaties, mooie vrouwen...er zijn toch zeker wel een aantal aardige elementen. Maar helaas voltrekt de rampspoed zich onmiddellijk met Contini die in een lege studio opeens omringt wordt met allerlei gespring en gedans. Diezelfde Contini worstelt met zijn nieuwe film, zichzelf en zijn voortschrijdende leeftijd wat resulteert in een soort mental breakdown.

Helaas krijgt het geheel nooit voldoende diepte door alle spring, dans en zing onderbrekingen die zoals zo vaak uitermate hinderlijk, irritant en repetitief zijn, zoals ik musical dus ervaar. En dat is bij Nine dus niet anders. Lewis maakt er het beste van en is op momenten best goed, de schare vrouwen mag er ook zijn en is Penelope Cruz haar zing momentje in lingerie toch wel iets om bij stil te staan want ze is werkelijk zinneprikkelend op dat moment. Verder is deze film/musical iets dat het waard is om heel snel te vergeten.

Nicole Kidman marathon 31#

Ondanks een kleine rol van Nicole Kidman deze film opnieuw bekeken. Ik ben net als de eerste keer niet zo onder de indruk. De muziek, de beelden en de dansjes zijn leuk, maar daar is ook alles mee gezegd. Het verhaal en diepgang is ver te zoeken. Het is er niet. Daarom vrij saai en niet interessant. Wel een ontzettend bekende en goede cast uit allerlei lagen van bekend Hollywood. Stuk voor stuk leuk om naar te kijken, maar ze krijgen allemaal maar een korte tijd om te stralen. Dat werkt ook niet zo goed.

Chicago vind ik geweldig, zelfde regisseur, deze film probeert daarop te lijken, maar haalt het bij lange na niet. Terwijl er zeker wel potentie in zit. En dat is dus grotendeels te verwijten aan het gebrek aan een goed verhaal, wat Chicago dus wel heeft.

2,5* blijft staan.